27/6/1776 γεννήθηκε
Η Μαρί-Σοφί Ζερμαίν (Marie-Sophie Germain), στο Παρισι

Αυτοδιδακτη μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος. Παρά την αντίθετη άποψη των γονέων της και τις δυσκολίες της ανδροκρατούμενης κοινωνίας της εποχής της, κατάφερε να μορφωθεί διαβάζοντας μόνη της τα βιβλία που έβρισκε στη βιβλιοθήκη του πατέρα της. Αφού έμαθε για το θάνατο του Αρχιμήδη , ξεκίνησε μία δια βίου μελέτη των μαθηματικών και της γεωμετρίας, μαθαίνοντας ακόμη και τη λατινική και την ελληνική, ώστε να μπορεί να διαβάζει κλασικά έργα.
Αλληλογραφούσε με διάσημους μαθηματικούς, όπως τον Λαγκράνζ, τον Λεζάντρ και τον Γκάους, χρησιμοποιώντας αρχικά το όνομα Λε Μπλάν, ενός φοιτητή που είχε εγκαταλείψει τις σπουδές του και είχε φύγει από το Παρίσι. Όταν ο Λαγκράνζ έμαθε ότι ήταν γυναίκα, έγινε μέντορας της και η Ζερμαίν σύντομα άρχισε να συναντάται με άλλους εξέχοντες μαθηματικούς εκείνης της εποχής, αφού δεν την άφηναν να φοιτήσει στην École Polytechnique. Βεβαίως οι εργασίες της δυσκολεύτηκαν από την έλλειψη επίσημης βασικής εκπαίδευσης και την πρόσβαση σε πόρους που οι άνδρες μαθηματικοί είχαν εκείνη τη στιγμή.
Πρωτοπόρος σε θέματα θεωρίας της ελαστικότητας, η Ζερμαίν κέρδισε το μεγάλο βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιστημών με την πραγματεία της για τις ταλαντώσεις ελαστικών πλακών. Η εργασία της στο τελευταίο θεώρημα του Φερμά υπήρξε πρόδρομος της τελικής απόδειξής του . Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών για τις εργασίες της αυτές.
Όταν ο Ναπολέων το 1807 κατέλαβε τη Γερμανία, οι Γάλλοι επέβαλαν πολεμική αποζημίωση στους Γερμανούς και ο Γκάους έπρεπε να πληρώσει το μερίδιο του (2000 φράγκα) που δεν τα είχε. Ζήτησε λοιπόν με επιστολή του από το Γάλλο συνάδελφο του Λε Μπλαν ρουσφέτι, να μεσολαβήσει δηλαδή στο γάλλο στρατηγό και να μην τα πληρώσει. Και τότε κατάπληκτος ο μέγας Γκάους "έπεσε" πάνω σε μια όμορφη τριαντάρα κυρία την Σοφί Ζερμαίν. Πήρε όνομα άνδρα για να την πάρει σοβαρά και να μην πετάξει ενδεχομένως ο Γκάους τις επιστολές της. Αυτή η γυναίκα έκανε τη μεγαλύτερη πρόοδο προς την επίλυση του ιστορικού "τελευταίου" θεωρήματος του Φερμά που παρέμεινε άλυτο μυστήριο για 350 χρόνια και σχετικά πρόσφατα βρήκε τη λύση του.

Εξαιτίας των προκαταλήψεων κατά των γυναικών, δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει ως μαθηματικός, αλλά για όλη της τη ζωή εργαζόταν μόνη της. Αναγνωρίζοντας τη συμβολή της στην πρόοδο των μαθηματικών, έξι χρόνια μετά το θάνατό της, της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, ενώ τιμώντας τα εκατό χρόνια από τη γέννησή της θεσμοθετήθηκε από την Ακαδημία των επιστημών το Μεγάλο βραβείο Σοφί Ζερμαίν.

Πέθανε το 1831 από καρκίνο του μαστού.

Ο ελληνόφωνος τύπος πριν την Επανάσταση του ‘21

Σπουδαίο ρόλο στην εδραίωση των φιλελεύθερων ιδεών του Διαφωτισμού έπαιξε το ελληνόφωνο έντυπο, δηλαδή οι εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία που εκδίδονταν στις ευρωπαϊκές πόλεις που είχαν μεγάλη ομογενειακή παροικία (Βιέννη, Βενετία, Τεργέστη, Παρίσι κλπ.). Στις πόλεις αυτές είχε συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός εγγράμματων Ελλήνων, οι οποίοι εγκατέλειπαν την πατρίδα, μεταφέροντας μαζί τους την πολιτιστική κληρονομιά και το πνεύμα των προγόνων τους.
Τα πρώτα έντυπα αυτής της εποχής γεννήθηκαν στο τέλος του 18ου αι. στην τη Βιέννη, έδρα της αυτοκρατορικής εξουσίας των Αψβούργων, που είχε εξελιχθεί σε ακμαίο εμπορικό, πνευματικό και διπλωματικό κέντρο και αποτελούσε σημαντικό πόλο έλξης για τους Έλληνες εμπόρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκείνη την εποχή οι αυστριακές αρχές αποφάσισαν να επιτρέψουν την έκδοση εφημερίδων «εις όλας τας γλώσσας των εθνοτήτων που διαμένουν εις τας καισαροβασιλικάς χώρας». Αρχίζουν λοιπόν να υποβάλλονται προς την αυστριακή κυβέρνηση αλλεπάλληλες αιτήσεις χορήγησης άδειας για τη δημιουργία ελληνόφωνης εφημερίδας. Το 1784 η άδεια δίνεται στο Ζακυνθινό λόγιο, εκδότη και τυπογράφο Γεώργιο Βεντότη ή Βενδότη, ο οποίος εκδίδει και κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου την πρώτη ελληνική εφημερίδα, ο Ταχυδρόμος της Βιέννης. Το πρώτο φύλλο της εκδόθηκε στις 28 Ιουνίου του 1784. Ο Ταχυδρόμος κυκλοφορούσε μία φορά την εβδομάδα, κάθε Παρασκευή. Η κυκλοφορία του διεκόπη στις 15 Ιουλίου 1784 μετά από πιέσεις της Υψηλής Πύλης προς τις αυστριακές αρχές. Συνολικά εκδόθηκαν τρία φύλλα. Μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί κανένα αντίτυπο του Ταχυδρόμου της Βιέννης.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1790 κυκλοφορεί επίσης στη Βιέννη, από τους αδελφούς Πούλιο και Γεώργιο Μαρκίδη-Πούλιου, το πρώτο φύλλο της 'Εφημερίδος', της πρώτης ελληνικής εφημερίδας, αντίτυπα της οποίας έχουν διασωθεί. Η Εφημερίς που είχε ικανοποιητικό αριθμό συνδρομητών, σταμάτησε μετά από εφτά συνεχή χρόνια την κυκλοφορία της, τον Δεκέμβριο του 1797, μετά τη σύλληψη του Ρήγα Φεραίου στην Τεργέστη. Οι εκδότες της, οι αδελφοί Πούλιου που συνεργάζονταν με τον Ρήγα για την έκδοση των βιβλίων του και άλλων εντύπων, συνελήφθησαν ως συνεργοί του. Ήταν όμως αυστριακοί πολίτες και έτσι δεν παραδόθηκαν στην Υψηλή Πύλη, όπως ο Ρήγας και οι σύντροφοί του, που λίγους μήνες αργότερα βρήκαν τραγικό θάνατο στο Βελιγράδι.
Τρίτο ελληνόγλωσσο έντυπο που εκδόθηκε και αυτό στη Βιέννη ήταν ο 'Ερμής ο Λόγιος', το σημαντικότερο και μακροβιότερο από τα φιλολογικά έντυπα της εποχής. Κυκλοφορούσε συνεχώς από το 1811 ως το 1821. Πρώτος εκδότης του Ερμή ήταν ο εφημέριος της ορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Άνθιμος Γαζής για τη διετία 1811-13 και ακολούθησαν ο Θεόκλητος Φαρμακίδης {Ο ίδιος εξέδωσε την 1η Αυγούστου 1821 στην Καλαμάτα την πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε σε ελληνικό έδαφος με τίτλο Ελληνική Σάλπιγξ} και ο Κωνσταντίνος Κοκκινάκης. Ο Ερμής ο Λόγιος, προσπάθησε να μεταλαμπαδεύσει τις ιδέες της δυτικής παιδείας στον ελληνικό κόσμο.
Το 1811 εκδόθηκε από τον Αυστριακό λογοκριτή J. F. Hall και με συντάκτη τον Ευφρόνιο Ραφαήλ Πόποβιτς η εφημερίδα 'Ειδήσεις διά τα Ανατολικά Μέρη'. Το επόμενο χρόνο την έκδοση της εφημερίδας αναλαμβάνει ο Δημήτριος Αλεξανδρίδης με νέο τίτλο: Ελληνικός Τηλέγραφος. Η εφημερίδα εκδιδόταν κάθε Τρίτη και Παρασκευή και λίγο καιρό αργότερα και Σάββατο με τον τίτλο Παρατηλέγραφος. Ο Ελληνικός Τηλέγραφος υπήρξε από τα μακροβιότερα ελληνικά έντυπα του εξωτερικού. Το περιεχόμενο του ήταν πολιτικό, εμπορικό και φιλολογικό. Ο Ελληνικός Τηλέγραφος πέρασε πολλές δύσκολες στιγμές στην 24χρονη πορεία του (σταμάτησε την έκδοσή του το 1836), καθώς πολλές φορές κινδύνεψε να κλείσει. Από το 1817 η φιλολογική ύλη του περιοδικού εκδιδόταν σε ξεχωριστό περιοδικό με τον τίτλο «Φιλολογικός Τηλέγραφος».

Πως ονομάζονταν παλιά οι γειτονιές της Αθήνας (φώτο, βίντεο)

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Πού βρίσκονταν τα Κατσικάδικα; Πώς λέγονται σήμερα οι Κουκουβάουνες; Πού είναι το Τουρκολίμανο και ποια γειτονιά γνωρίζουν οι κάτοικοι της και ως Μαγκουφάνα; Ακολουθήστε μας, σε μια βόλτα στα παλιά τοπωνύμια των περιοχών της Αθήνας. 

Κατσικάδικα: Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ακόμα σχεδιαζόταν η Πλατεία Δεξαμενής, το Κολωνάκι αποκαλούταν Κατσικάδικα, και βόρεια της πλατείας δεν υπήρχαν παρά καλύβες βοσκών. Τα κατσικάκια τους, μάλιστα, έφαγαν –στην κυριολεξία– την πρώτη απόπειρα δεντροφύτευσης του Λυκαβηττού.

Κουκουβάουνες: Λεγόταν η σημερινή Μεταμόρφωση, πριν η μανία να καταργήσουμε τα αρβανίτικα τοπωνύμια «χτυπήσει» την Αττική, και γίνουν τα Λιόσια Ίλιον, η Χασιά Φυλή, το Μενίδι Αχαρνές και το Λιόπεσι Παιανία.

Λοιμικό: Ήταν το Ελληνικό μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αν δεν το μαντέψατε, το όνομα προέρχεται από ένα λοιμοκαθαρτήριο που υπήρχε στην περιοχή.

Μαγκουφάνα: «Θύμα» κι αυτή της από-αρβανιτοποίησης των αττικών τοπωνυμίων, άλλαξε το όνομά της σε Πεύκη με διάταγμα που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το 1960.

Μπραχάμι: Εντάξει, αυτό το ξέρετε –κυρίως επειδή οι παλαιότεροι κάτοικοι του Αγίου Δημητρίου και της Δάφνης αποκαλούν ακόμα έτσι τη γειτονιά τους.

Τουρκολίμανο: Κι αυτό θα το έχετε ακουστά, αν γνωρίζετε έστω και έναν Πειραιώτη άνω των 40. Είναι το Μικρολίμανο του Πειραιά, που κάποια στιγμή αποφασίσαμε πως παραέχει πολλά τούρκικα τοπωνύμια. Το Πασαλιμάνι έμεινε, το Τουρκολίμανο έφυγε.

Κακοσάλεσι: «Στου σπιτ’ στου Κακοσάλεσ’ δε ματαξαναγυρνώ» τραγουδούσε ο Γιάννης Μηλιώκας τότε που η Αυλώνα αποκαλούταν ακόμα από τους γηραιότερους κατοίκους της με το όνομα που είχε ως το 1927 –και το οποίο σήμαινε «κακό πέρασμα», επειδή το ορμητήριο των κλεφτών εκεί δυσκόλευε το πέρασμα των Οθωμανών.

Γράφει η Μαρία Φελάνη
Φιλόλογος

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
Ο ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Με αφορμή διάλογο που έχει ανοίξει στη σχολική κοινότητα σχετικά με τον μορφωτικό ρόλο του σχολείου στον 21ο αιώνα, γράφετε ένα άρθρο στη μαθητική εφημερίδα στο οποίο:
α) υποστηρίζετε την άποψη ότι το σχολείο οφείλει, παράλληλα με την εκπαιδευτική, να ασκεί και παιδευτική λειτουργία, και
β) προτείνετε, αιτιολογημένα, τρόπους με τους οποίους εκπαιδευτικοί και μαθητές /μαθήτριες μπορούν να συμβάλλουν στην ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου.

Αλήθεια σε ποια μαθητική εφημερίδα γράφουν οι μαθητές;
Είκοσι και πλέον χρόνια δεν έχω διαβάσει ποτέ μαθητική εφημερίδα...
Πόσο αλήθεια μπορούν να συμβάλλουν οι καθηγητές και οι μαθητές στην αναβάθμιση της εκπαίδευσης;
Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι...
Πρωταρχικά είναι θέμα πολιτικής βούλησης... Μικρές αλλαγές ναι μπορεί να κάνει και ο εκπαιδευτικός κι ο μαθητής... Όμως οι αποφασιστικές ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές θα προκύψουν από το Κράτος, από αυτό το Κρατος που κατά καιρούς ξοδεύει από το ΑΕΠ για την Παιδεία, λίγο κάτι τις παραπάνω από την Ουγκάντα...
'Έως πότε θα βάζουμε τα παιδιά μας να θεωρητικολογούν και να αισθάνονται έως ανόητα προσπαθώντας να βρουν τρόπους με τους οποίους θα συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση της παιδείας, τη στιγμή που αναρωτιούνται για την τύχη τους και γιατί δεν μπορούν να βρουν δουλειά ανάλογη των προσόντων τους.
Τη στιγμή που η επιβράβευση τους και η αριστεία θεωρείται "ρετσινιά"....
Τη στιγμή που το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα τους εθίζει στη λογική " της ήσσονος προσπάθειας".
Σε ένα σχολείο όπου απουσιάζει η ανάληψη πρωτοβουλιακής δράσης, η συνειδητοποιηση της εθνικής ταυτότητας, η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, σε ένα σχολείο αποκομμένο από τα προβλήματα της κοινωνίας και των μαθητών.
Σε αυτά τα σχολεία με τις υποτυπώδεις υποδομές εργαστηρίων, έρευνας, πειραμάτων, με την ανυπαρξία αιθουσών για μουσικές και καλλτεχνικές δραστηριότητες, χωρίς γυμναστήρια και χώρους εκτόνωσης
ζητούμε από τα παιδιά να "βγάλουν το φίδι από την τρύπα".... Έως πότε αυτή η υποκρισία θα διαιωνίζεται;
Είναι πρωταρχικά θέμα πολιτικής βούλησης
ο συγκερασμός ανθρωποκεντρικού Προσανατολισμού στην εκπαίδευση
και η τεχνοκρατική εξειδικευμένη κατεύθυνση για την κατοχή ενός τίτλου Σπουδών.
Πανάκεια όλων δεν είναι η κατοχή ενός πτυχίου αλλά η δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων με σφαιρική αντίληψη για τα τεκταινόμενα, νεαρών ατόμων ευαισθητοποιημένων απέναντι στα κοινά προβλήματα με οράματα για ένα καλύτερο αύριο.
Μόνο τότε, αφού εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις μιας διευρυμένης και ειδικής παιδείας, με μέλημα την όξυνση της κριτικής ικανότητας και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας κι όχι τον ευνουχισμό μέσω της παπαγαλίας ,μιας παιδείας που θα προωθεί την ανθρωποπλασία έχουμε δικαίωμα να ζητάμε από τους μαθητές να μας πουν πως θα συμβάλλουν στην ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου.
Ας τεθεί τέλος στην υποκρισία των ιθυνόντων.
Κανείς δεν πρέπει να παίζει με τη νοημοσύνη των παιδιών μας.

Μαρία Φελάνη
Φιλόλογος

   Η πόλη αλλάζει

Η πόλη γύρω μου βουλιάζει. Γίνεται άμορφος, άχαρος κι άγευστος πολτός. Από αστικές γειτονιές ανθρώπων που ζούσαν εν ειρήνη, αγαπούσαν, τραγουδούσαν, αλλά φυσικά ενίοτε και μάλωναν. Από γωνιές της εργατούπολης που οι άνθρωποι γλεντάγανε σε ομάδες μέσα στις αλάνες, που γνωρίζονταν και επικοινωνούσαν μεταξύ τους μετασχηματίζεται καθημερινά σε μια πόλη φοβισμένη, με κατοίκους, που ανησυχούν για τη ζωή και το βιός τους κι έτσι απομονώνονται. Με ανθρώπους που  κλειδαμπαρώνονται πίσω από τις κλειστές τους πόρτες. Τώρα πια η επικοινωνία με το εξωτερικό περιβάλλον γίνεται περισσότερο με το τηλέφωνο, ίσως και με το ιντερνέτ. Η καθημερινή ενημέρωση για τα γεγονότα εξαντλείται μέσα από ό,τι σερβίρει επιλεκτικά η ισοπεδωτική τηλεόραση. Οι έξοδοι είναι σύντομες, σποραδικές και οι περισσότερες για την εξυπηρέτηση βιοτικών αναγκών και την προμήθεια των ημερήσιων τροφίμων.

 Ένα θέμα για προβληματισμό σήμερα είναι η επίδραση του φόβου και της σκοτεινής τρομοκρατίας στην αισθητική εικόνα της πόλης μας. Πλήρως αρνητική! Οι μικρές βελτιώσεις που έγιναν στη διάρκεια της προετοιμασίας για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, όχι μόνο εξαφανίστηκαν, αλλά και μια σειρά από τις προϋπάρχουσες όμορφες νότες μέσα στην πόλη καταστρέφονται από τους εγχώριους βάνδαλους.

Η όμορφη πόλη μας μετασχηματίζεται σιγά-σιγά σε σιδερόφρακτο φρούριο. Κάγκελα στα παράθυρα, πόρτες βαριές ασφαλείας, ρολά, που συμπληρώνουν τις εξωτερικές προθήκες των καταστημάτων και των δημόσιων κτιρίων, αλλά όταν κατεβαίνουν κρύβουν τα πάντα και χάνεται η όποια ομορφιά τους. Τράπεζες και  μαγαζιά που μοιάζουν με φυλακές, σπίτια που μετασχηματίζονται σε κλουβιά,. Είναι καιρός να γίνει μια μελέτη για την επίδραση του φόβου και της τρομοκρατίας στην αισθητική εικόνα της πόλης μας

Άνω Λιόσα Ξενάγηση στο παρελθόν

Η ξενάγηση στο παρελθόν αρχίζει με σκηνές ζωής από το παλιό χωριό. Τα πρόσωπα έρχονται να καταλάβουν τη θέση τους στο χώρο και το χρόνο ζωντανεύοντας τις μνήμες .

Η οικογένεια είναι παρούσα σε όλα τα στάδια της δημιουργίας της από το νιόπαντρο ζευγάρι μέχρι την πολυμελή οικογένεια . Πολλές από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα τότε αθηναϊκά φωτογραφικά στούντιο ή στα αυτοσχέδια στούντιο που στήνονταν πρόχειρα στα τοπικά πανηγύρια , και άλλες σε φυσικούς χώρους.

Στις φωτογραφίες των προσώπων γίνεται εμφανές το είδος και η εξέλιξη της φορεσιάς. Μεγάλη ποικιλία παρουσιάζει η γυναικεία φορεσιά που διατηρεί τον Λαϊκό χαρακτήρα  και αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.

Στις ενότητες που ακολουθούν μπορείτε να απολαύσετε το φωτογραφικό υλικό από τα μέσα του 19^ου αιώνα ως τα μέσα του 20^ου αιώνα, προέρχεται από ιδιώτες και προσφέρθηκε στο Σύλλογο «Γρίζα» ο όποιος ανέλαβε και τη δημοσίευση του.

Αυτές οι φωτογραφίες αποτελούν τεκμήρια μια εποχής που καταγράφεται στα βλέμματα των ανθρώπων που κοιτούν  περήφανα τον φωτογραφικό φακό γιατί γνώριζαν πως κάποτε θα μιλούσαν και θα ζέσταναν τις καρδιές μας. 

Γλέντια, δημόσιοι  χοροί, παρέες σε Λιοσιώτικες ταβέρνες  και  θρησκευτικές εκδηλώσεις με πιο αντιπροσωπευτική τη λιτάνευση της εικόνας των πολιούχων Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης την 21 Μαΐου , καθώς και της εικόνας της Παναγίας που γινόταν από τη Μονή Κλειστών στα Λιόσια το Σάββατο μετά τους τελευταίους Χαιρετισμούς.

Ο Κόσμος συγκεντρώνονταν στη πλατεία του χωριού, σημερινή πλατεία Μητροπόλεως, για να παρακολουθήσει τις γυναίκες που θα χορέψουν τους τοπικούς χορούς.
Οι πρωτοχορεύτριες   τραγουδούν τους ρυθμούς του καλαματιανού και του συρτού , ενώ οι υπόλοιπες απαντούν επαναλαμβάνοντας.

Έως τις αρχές του 20^ου αι. ο χορός γινόταν χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων, μόνο με το τραγούδι των γυναικών στ΄ αρβανίτικα  και σπανιότερα στα Ελληνικά.

Η ξενάγηση στο παρελθόν αρχίζει με σκηνές ζωής από το παλιό χωριό. Τα πρόσωπα έρχονται να καταλάβουν τη θέση τους στο χώρο και το χρόνο ζωντανεύοντας τις μνήμες .

Η οικογένεια είναι παρούσα σε όλα τα στάδια της δημιουργίας της από το νιόπαντρο ζευγάρι μέχρι την πολυμελή οικογένεια . Πολλές από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα τότε αθηναϊκά φωτογραφικά στούντιο ή στα αυτοσχέδια στούντιο που στήνονταν πρόχειρα στα τοπικά πανηγύρια , και άλλες σε φυσικούς χώρους.

Στις φωτογραφίες των προσώπων γίνεται εμφανές το είδος και η εξέλιξη της φορεσιάς. Μεγάλη ποικιλία παρουσιάζει η γυναικεία φορεσιά που διατηρεί τον Λαϊκό χαρακτήρα  και αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.

Στις ενότητες που ακολουθούν μπορείτε να απολαύσετε το φωτογραφικό υλικό από τα μέσα του 19^ου αιώνα ως τα μέσα του 20^ου αιώνα, προέρχεται από ιδιώτες και προσφέρθηκε στο Σύλλογο «Γρίζα» ο όποιος ανέλαβε και τη δημοσίευση του.

Αυτές οι φωτογραφίες αποτελούν τεκμήρια μια εποχής που καταγράφεται στα βλέμματα των ανθρώπων που κοιτούν  περήφανα τον φωτογραφικό φακό γιατί γνώριζαν πως κάποτε θα μιλούσαν και θα ζέσταναν τις καρδιές μας.

Ας το διαβάσουμε

Είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Γιατί είναι αόρατος δεν έχει με μας σύνορα, έστω απειλούμενα, είναι διάχυτος παντού, ακόμα και μέσα μας. Κυρίαρχος και υπεύθυνος των πλείστων δεινών μας, που μας κρατούν σε διαρκή καθυστέρηση σε σύγκριση με τις προηγμένες χώρες, είλωτες στην ουσία, παρά τις θορυβώδεις και υπερφίαλες δηλώσεις ότι κατακτήσαμε εδώ και δυο αιώνες την ανεξαρτησία μας. Είναι ύπουλος γιατί δε χρειάστηκε στρατεύματα για να μας κατακτήσει. Ήρθε περήφανος κατακτητής και δε βρήκε τις αναμενόμενες αντιστάσεις.  Δεν είναι πλάσμα. Είναι υφέρπουσα μολυσματική   ουσία που μας κυβερνά. Όμως έχει όνομα που συχνά ακούγεται και συχνότερα υπονοείται. Ονομάζεται     

                                 Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Ο  . Κ Ο Σ Τ Ο Σ

Αυτό ευθύνεται για την πολύχρονη καθυστέρηση επίλυσης μιας ακολουθίας προβλημάτων που αυτονόητα έπρεπε από χρόνια να είναι λυμένα. Συνεχώς καθυστερήσεις, αδιάκοπες αναβολές γι αργότερα. Ερωτήματα τραγικά : Πόσο θα μας στοιχίσει, τι λένε οι δημοσκοπήσεις, τι λέει η αντίπαλη παράταξη συνέχεια τελικά όχι βήμα σημειωτόν, αλλά οπισθοδρόμηση σε ολισθηρό έδαφος που στο άκρο του βρίσκεται ο γκρεμός.

Οφείλω μια πικρή εξομολόγηση. Επί δεκαετίες δεν ευχαριστιέμαι την ψήφο μου. Δε βρίσκω κάτι που στα βασικά να συμφωνώ.  Έτσι επιλέγω το κόμμα που σ’ εκείνη τη συγκυρία θεωρώ ότι έχει τα λιγότερα ελαττώματα. Ψηφίζω ανελλιπώς. Δεν συμφωνώ με τη αποχή, το λευκό και το άκυρο.

Όνειρό μου είναι να υπάρξει ένα κόμμα που να γράψει στα παλαιά του τα παπούτσια το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ Με οδηγό την κοινή λογική και το καλώς εννοούμενο εθνικό συμφέρον ν’ ανοίξει διάπλατα τα πανιά των εθνικών προτερημάτων. Είμαστε σε κλοιό  και χρειαζόμαστε φίλους. Έτσι είναι αδήριτη η ανάγκη να λύσουμε τα βασικά. Πρώτον τα ανοιχτά εθνικά μας θέματα προβαίνοντας σε λυσιτελείς διαπραγματευσεις με την άλλη πλευρά. Η διαπραγμάτευση εμπεριέχει και κάποιους λογικούς συμβιβασμούς. Δεν είσαι εσύ ο έξυπνος και οι άλλοι όλοι κορόιδα. Από τους  ανένδοτους υπερασπιστές στην ιστορία έχουμε πάθει τις μεγάλες εθνικές τραγωδίες. Αυτό πιστεύω εγώ.

Στη συνέχεια αντί να πηγαίνουν χιλιάδες νέα Ελληνόπουλα να σπουδάζουν στο εξωτερικό, με όλες τις αρνητικές συνέπειες, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι πόλος έλξης για νέους απ’ όλο τον κόσμο να έλθουν να σπουδάσουν εδώ. Αλλά υπάρχουν οι ηλίθιες και καταστροφικές απαγορεύσεις που ενδύθηκαν και με «συνταγματική προστασία», από τους κατέχοντες το μονοπώλιο της μετριότητας και της προσκόλλησης στο δημόσιο κορβανά. Η Κύπρος στο θέμα αυτό μας ξεπέρασε έγκαιρά και βλέπουμε το αποτέλεσμα.

 Να δοθούν πραγματικά κι αξιόπιστα κίνητρα για επενδύσεις, το μόνο δρόμο να ανοίξουν οι δουλειές και να παραχθεί νέος εθνικός πλούτος. Ας κοπούν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ οι πολιτικές των επιδομάτων που μόνο αρνητικές επιπτώσεις έχουν στην οικονομία. Το κράτος δεν μπορεί να είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Αυτές τις ανάγκες ας τις καλύψουν άλλοι φορείς που υπάρχουν ή θα χρειαστεί να δημιουργηθούν. Αποφασιστικές κινήσεις, χωρίς τον υπολογισμό του πολιτικού κόστους. Και τότε που ξέρεις μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε έκπληξη. Στις επόμενες εκλογές ο σιωπηλός λαός να επιβραβεύσει την πολιτική τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ολόπλευρη επίθεση σε κατεστημένα συμφέροντα. Ανθρώπους, θεσμούς κι ό,τι άλλο χρειάζεται