Έχω να καταθέσω μια προσωπική διαπίστωση, που κάποιος μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Το να έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια γνώμη σε ένα θέμα σε πρώτη ανάγνωση θεωρείται σαν θετικό γεγονός, αλλά βλέποντας το θέμα προσεκτικότερα μπορεί ν΄ ανακαλύψει την περίπτωση αυτή η ομοφωνία να επιβλήθηκε με βίαιο τρόπο από μια αυταρχική εξουσία που έχει τα μέσα και τους τρόπους να επιβάλει την ενιαία γνώμη. Προσθέτω συμπληρωματικά να υπάρχει ομοφωνία χωρίς την παρέμβαση βίαιας επιβολής. Προσωπικά, λαμβάνοντας υπόψη τα γεννητικά ελαττώματα του ανθρώπου η ομοφωνία δεν είναι ένδειξη υγείας για αυτό το κοινωνικό σύνολο.

 Στη ζωή πήρα πολλά μαθήματα. Στην πορεία της γνώρισα πλευρές του εαυτού μου, που προηγουμένως δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν. Κάποιες ευχάριστες, αλλά και αρκετές ενοχλητικές. Ένα παράδειγμα από τις τελευταίες είναι η άκρατη αντίδραση μου σε κάθε απόπειρα επιβολής πάνω μου ενέργειας ή πράξης ενάντια στη δική μου θέλησή. Τότε από μέσα μου εμφανιζόταν ένα παράλογο κύμα θυμού, που παλαιότερα με τίποτα δε μπορούσα να το τιθασεύσω. Κι αυτός ο άκρατος θυμός ποτέ δε μου βγήκε σε καλό. Με το πέρασμα του χρόνου έμαθα να τιθασεύω τις ακραίες αντιδράσεις. Κάποιοι αυτό θα το ονομάσουν απεμπόληση της επαναστατικότητας - χαρακτηριστικό της νιότης μου - μα εγώ το ονομάζω ωρίμανση. Μακάρι να γινόταν αυτό πιο νωρίτερα, αλλά δεν έγινε. Να το συστήσεις σε νεότερους να το κάνουν δε θα έχει αποτέλεσμα. Ο καθένας πρέπει να εξαντλήσει το απόθεμα των λαθών, από μόνος του. Η εμπειρία - δυστυχώς -δε μεταδίδεται. Αν αυτό γινόταν υπήρχε ελπίδα ο κόσμος κάποια στιγμή να γινόταν υποφερτός

 

        Στην υπερογδοντάχρονη διάρκεια της ζωής μου

Στην υπερογδοντάχρονη διάρκεια της ζωής μου, έζησα περιόδους πλήρους βεβαιότητας και σιγουριάς  πάνω σε κάποια πίστη σε ένα δόγμα, σ’ ένα είδωλο. Οφείλω με ειλικρίνεια να ομολογήσω, ότι αυτές οι  φάσεις της ζωής μου με φιλοδώρησαν πολλές χαρές και ικανά ποσοστά αυτοπεποίθησης και ενεργητικότητας. Θυμάμαι με ενάργεια την ευτυχία που ένιωθα τότε να γεμίζει με αποφασιστικότητα το νου μου και να τον κάνει να νομίζει ότι είναι κάτι πάνω από το μπόι του. Η σιγουριά είναι ένας ανεκτίμητος πλούτος, ένας φίλος μοναδικός, ένα ήρεμο λιμάνι, μια όαση μέσα στην αβάστακτη ομοιομορφία της ερήμου.

Όμως το σκουληκάκι που ονομάζεται αμφιβολία έρχεται απρόσκλητο και εγκαθίσταται στην επικράτεια του μυαλού σου και διεκδικητικό απαιτεί δικαιώματα και εξουσία  Η αμφιβολία είναι- να το ξέρεις- βασανιστική κατάσταση, βρίσκεσαι εν μέσω αποριών κι αναπάντητων ερωτήσεων. Να ξεκαθαρίσω ότι η επιλογή δεν είναι τελικά απολύτως δική σου. Αν ήταν απόλυτα δική σου επιλογή δικαίως θα υπεισέρχονταν σε οποιοδήποτε τρίτο άτομο η υποψία μήπως είσαι- θελημένο ή αθέλητο- θύμα  μαζοχισμού.

 Όχι, είναι μια αυτόματη διαδικασία αυτού που έρχεται ως αποτέλεσμα συνδυασμού συσσώρευσης δεδομένων γνώσης και βελτίωσης με το χρόνο των προσωπικών σου κριτηρίων αξιολόγησης πραγμάτων και καταστάσεων. Μου είναι δύσκολο να εξηγήσω, με μια λογική ακολουθία συλλογισμών αυτό που μέσα μου νιώθω και δε θα το επιχειρήσω σε αυτό το κείμενο. Κλείνω προς το παρόν τη σκέψη μου με μια  τελική δήλωση.

Ζηλεύω τη βεβαιότητα πολλών, μα θέλω να είναι ψυχολογικά πανέτοιμοι αν κι όταν συμβεί το  πατατράκ. Τότε για το άτομο αρχίζει ο βασανιστικός Γολγοθάς των ερωτημάτων κι ο μαραθώνιος της προσπάθειας για ικανοποιητικές απαντήσεις. Βεβαίως υπάρχει και μια πιο «τυχερή» κατηγορία συνανθρώπων μας. Είναι αυτοί που ήρθαν κι έφυγαν απ’ τη ζωή χωρίς να πάρουν τίποτα χαμπάρι. Για το πόσο τυχερή ή άτυχη είναι αυτή η τελευταία κατηγορία οι απόψεις στην ανθρώπινη κοινωνία  μας διίστανται

 

 Οι δρόμοι της επιτυχημένης «σταδιοδρομίας» ενός νέου   στη ζωή είναι πολλοί. Άλλωστε το ίδιο πολλές είναι και οι αντιλήψεις τι θεωρεί ο κάθε άνθρωπος πετυχημένη διαδρομή στη ζωή, Εκκινώντας από αυτήν την αφετηρία διακρίνω τις εξής δυο κύριες περιπτώσεις.

1) Στην πορεία της δικής σου διαδρομής να υπάρχει ένα ορατό ή αόρατο  δίχτυ προστασίας, που συνεχώς θα παρεμβαίνει να ξεπερνά τα αδιέξοδα, να λύνει τις δυσκολίες, να προφυλάσσει από ολισθήματα και στην περίπτωση κάποιας εξαιρέσεως να σκεπάζει την όποια αρνητική επίπτωση. Αυτό παλαιότερα εν συντομία το λέγαμε « να ‘χεις μπάρμπα στην Κορώνη. Βεβαίως τίποτα δε σε διασφαλίζει δια παντός αν δεν συμβάλλουν και οι προσωπικές ικανότητες ελιγμών και προσαρμογής σε ενδεχόμενες αλλαγές

2) Να ξεκινάς μόνος, χωρίς παρεμβάσεις άλλων. Τότε να είσαι σίγουρος  ότι ο δρόμος θα είναι ανηφορικός και δύσβατος και πρέπει εξαρχής να οπλιστείς με πολλές ιδιότητες : Πεισματάρης, φιλόδοξος, υπομονετικός, με μόρφωση και διαρκή διάθεση να πλουτίζεις την ατομική σου φαρέτρα με χρήσιμες εμπειρίες. Το θέμα είναι μεγάλο και δεν εξαντλείται με δυο λόγια Μια προς το παρόν τελική κουβέντα : Κάθε επιτυχία θέλει κόπο, πείσμα, υπομονή και απαιτεί το χρόνο της  

 

  Ας ακουστεί και μια άλλη φωνή

Θα το πω κι αν είμαι εκτός κλίματος «γενικών πανηγυρισμών». Ο εγκληματίας Πούτιν χάλασε την παγκόσμια σούπα και με την παράλογη πολεμική του επέμβαση δικαίωσε και πολλούς που καθόλου δεν δικαιούνταν αυτή τη δικαίωση. Σωστή είναι η ανθρωπιστική ευαισθησία, αλλά αυτή είναι αποτελεσματική μόνο όταν εκδηλώνεται πάντα κι ως προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τους πιο σκληρούς επικριτές του Πούτιν, ιδιαίτερα τους πέραν του Ατλαντικού τους συνιστώ να εκφράσουν σιωπηρές ευχαριστίες στον τρισκατάρατο Πούτιν  για τη βοήθειά του στο τόσο εύκολο  πέρασμα της πολιτικής επιδίωξής τους

 Και έρχομαι στην ΕΕ, πολίτης της οποίας πιστά και εξαρχής νιώθω εγώ. Λείπει ο ηγέτης που δε θα λειτουργούσε σπασμωδικά και θα είχε όραμα για μια συνεχώς ενισχυμένη κι εμπλουτισμένη με ενιαίους θεσμούς Ευρώπη, μετασχηματιζόμενη σ’ έναν από τους μεγάλους παίκτες στην παγκόσμια σκακιέρα. Δυστυχώς οι σημερινοί ηγεσία δε βλέπει πέραν από τη μύτη της. Χαιρετίζει τη γενική σύμπνοια των μελών στις «αυστηρές κυρώσεις προς τη Ρωσία που προφανώς σε βάθος χρόνου θα γίνουν μπούμερανγκ σε όλους  σε μια χειμαζόμενη  Ρωσία Πότε δε φέρνεις σε απόγνωση ένα γείτονα λαό σου, γιατί ο θυμός του θα πέσει πρώτα πάνω σου Η γραμμή είναι η αναζήτηση μεθόδων και τρόπων που θα επιταχύνουν την πτώση του καθεστώτος Πούτιν.

Δε σχολιάζω τη βιάση των διεθνών αθλητικών ομοσπονδιών να αποκλείσουν σε χρόνο ρεκόρ τους Ρώσους αθλητές όταν θεμελιώδης αρχή από τη δημιουργία τους είναι η μη ανάμειξη της πολιτικής στις γραμμές τος  Συγκρατηθείτε Κύριοι

 

Βιογραφικό Σημείωμα
Ο Λευτέρης Τσίλογλου γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία του Βόλου, τον προσφυγικό συνοικισμό, στις 15 Δεκεμβρίου του 1940. Στο πατρικό σπίτι με τη μαμή της γειτονιάς που την έλεγαν κυρά Ελευθερία. Πέμπτο και ύστατο παιδί της οικογένειας, ο Βενιαμίν της.  Εκεί έζησε τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής του. Μόλις τελείωσε το Δημοτικό σχολείο, για δυο χρόνια, σύμφωνα με την κυρίαρχη παράδοση της γειτονιάς εκείνη την εποχή, εργάστηκε ως μαθητευόμενος ή παραγιός σε διάφορα αφεντικά. Στην αρχή, για ένα σχεδόν χρόνο πήγε να μάθει την τέχνη του ράφτη σε ραφείο της οδού Δημητριάδος. Δεν τα βρήκε με το αφεντικό του και έφυγε. Στη συνέχεια και για αρκετούς μήνες έγινε μπακαλόγατος σε μαγαζί της γειτονιάς του. Αποφασίζει. σπάζοντας την παράδοση, με δυο χρόνια καθυστέρηση, να συνεχίσει το σχολείο. Δίνει εισαγωγικές εξετάσεις στο γυμνάσιο. Τα έξοδα τα καλύπτει με πρόσκαιρες απασχολήσεις σε διάφορα αφεντικά κυρίως σε περιόδους διακοπών και το 1960 τελειώνει τη μέση εκπαίδευση. Εργάζεται για ένα μήνα στα ψυγεία της ΕΨΑ της Αγριάς, όπου εξασφαλίζει τα αναγκαία χρήματα για εισιτήρια να πάει στην Αθήνα και να πληρώσει τα εξέταστρα. Σχέδιο είναι να γίνει μαθηματικός και να ασκήσει το επάγγελμα στην ιδιαίτερη του πατρίδα. Με το σύστημα της εποχής δίνει εξετάσεις σε τρείς σχολές, Τα αποτελέσματα τον δικαιώνουν. Για λόγους που έχουν σχέση με την ατμόσφαιρα της εποχής επιλέγει (κακώς) να σπουδάσει στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αλλά, πάλι. με αρχικό σχέδιο να επιστρέψει ως καθηγητής στη γενέθλια πόλη του.
Για αντικειμενικούς, αλλά και υποκειμενικούς, λόγους αυτό το σχέδιο ποτέ δεν πραγματοποιείται. Με τις νέες του δραστηριότητες, που με ορμή μπαίνουν στη ζωή του, αργεί να πάρει το πτυχίο του, γεγονός που συνέβη στις αρχές του 1976. Αυτό θα εξηγηθεί-δικαιολογηθεί στη συνέχεια. Στη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το συνδικαλισμό της εποχής. Τρία χρόνια ήταν εκπρόσωπος του έτους του στον ενιαίο τότε σύλλογο της Φυσικομαθηματικής Σχολής «Ο Αριστοτέλης». Δυο χρόνια ήταν εκπρόσωπος της Σχολής του στη ΔΕΣΠΑ, δηλαδή του συντονιστικού οργάνου όλων των σχολών του Πανεπιστημίου της Αθήνας και στο 5ο Πανσπουδαστικό συνέδριο, το 1964, εκλέγεται γενικός γραμματέας της ΕΦΕΕ. Παίρνει μέρος στα τρία συνέδρια, το ιστορικό πλέον τέταρτο,  το πέμπτο και το έκτο. Το 1965 αποχωρεί από το φοιτητικό συνδικαλισμό. Συγχρόνως αυτά τα χρόνια ζει, από διάφορες θέσεις του προεδρείου, τη ζωή του τοπικού συλλόγου των Βολιωτών φοιτητών «Ο Άνθιμος Γαζής».
Το φθινόπωρο του 1962 αποκτά οργανωτική σχέση με την Νεολαία της ΕΔΑ και βιώνει τη ζωή της οργάνωσης με όλα τα συνεπαγόμενα βάρη της εποχής. Λαβαίνει μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της Νεολαίας Λαμπράκη και εκλέγεται μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της. Τον Ιούνιο του 1965 του ανατίθεται η καθοδήγηση των οργανώσεων της νεολαίας στη Θεσσαλία. Αισθάνεται το προσωπικό του αδιέξοδο και αποφασίζει να τελειώσει με την αναγκαστική υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας. Άλλωστε τελειώνει και η αναβολή που έχει πάρει λόγω σπουδών
Τον Ιανουάριο του 1966 κατατάσσεται στις τάξεις του Στρατού και αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη σκληρότητα από τους επικεφαλής αξιωματικούς του στρατού, λόγω των τότε πολιτικών του φρονημάτων. Απολύεται με απολυτήριο στο οποίο αναγράφεται στην αντίστοιχη στήλη ΚΑΚΗ ΔΙΑΓΩΓΗ τέλη Μαρτίου του 1968 υπηρετώντας και τις επιπλέον φυλακίσεις όχι για παραπτώματα των κανονισμών αλλά για το πείσμα του να μη υποκύψει στις πιέσεις απάρνησης των «πιστεύω» του Αμέσως μεταβαίνει στην Αθήνα και αναζητά παλαιούς συντρόφους του. Βρίσκει επαφές και γίνεται καθοδηγητικό μέλος της αντιστασιακής φοιτητικής οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος». Συλλαμβάνεται το Νοέμβρη του ίδιου έτους από την Ασφάλεια Αθηνών και τα επόμενα σχεδόν 5 χρόνια βρίσκεται κλεισμένος στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού. Αποφυλακίζεται με τη γενική αμνηστία του Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1973. Το Νοέμβριο του 1973 παντρεύεται την Ντόρα Βέττα και τον Ιανουάριο του 1975 αποκτά τη μονάκριβη κόρη του Αναστασία.
Με τη διάσπαση του κόμματος τάσσεται στο πλευρό της Ανανεωτικής Αριστεράς. Στο 1ο συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού εκλέγεται μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής. Στις εκλογές του 1977 κατεβαίνει υποψήφιος στο Βόλο στις βουλευτικές εκλογές με το συνδυασμό της ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ, ένα από τα μεγάλα σφάλματα της ζωής του. Από το 1978 αρχίζει να απομακρύνεται από τις κομματικές δραστηριότητες και την ενεργό πολιτική ζωή.
Όλα τα επόμενα χρόνια δεν αποκτά νέα οργανωτική σχέση με κανένα κόμμα ή άλλη οργάνωση. Από εκεί κι έπειτα- μέχρι το 2006- αφοσιώνεται στα διδακτικά του καθήκοντα στο φροντιστήριο «Ηράκλειτος», όπου μαζί με τον Κώστα Μανωλκίδη και άλλους συνεργάτες προετοιμάζουν δεκάδες χιλιάδες μαθητές για τις εξετάσεις στις ανώτατες σχολές. Οι εμπειρίες αυτών των δεκαετιών, δίπλα σε νέους, συμπληρώνουν το παζλ του προσωπικού του χαρακτήρα και βάζουν τις τελευταίες πινελιές στις σημερινές του απόψεις.
Το 2006 αποφασίζει να γίνει απόμαχος του επαγγέλματος, δίνοντας χώρο σε νεότερους και αφοσιώνεται σε άλλες δημιουργικές απασχολήσεις, όπως η συγγραφή και έκδοση βιβλίων ερευνητικής υφής, προσωπικών αναμνήσεων, ποιητικές συλλογές, διηγήματα, αλλά και πλούσιο ανέκδοτο υλικό.

Το 2010 αρχίζει η δημιουργική του απασχόληση με το κοινωνικό μέσο της νέας τεχνολογίας, το Facebook, όπου καθημερινά δημοσιεύσει διάφορα κείμενα- πέρα από τα ήδη αναφερθέντα- γενικότερου κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου. Ακόμα κείμενα σχολιασμού της δεινής πολιτικής συγκυρίας με μόνιμη την έγνοια τη βελτίωση της Εθνικής πορείας.
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου εκ των πραγμάτων κάνει μια συνολική επαναξιολόγηση των πολιτικών και φιλοσοφικών του πιστεύω καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι όλες είναι φορεσιές που περιορίζουν τη σκέψη κι έτσι δεν είναι χρήσιμη η πίστη σε κάποια απ’ αυτές.
Το 2016 η αγαπημένη του κόρη Αναστασία του χαρίζει ένα πανέμορφο εγγόνι, τον Ιάσονα, που γεμίζει το κενό, που αισθανόταν όλα αυτά τα χρόνια στον τομέα αυτό. Έτσι με νέα δύναμη συνεχίζει τη ζωή του, αν και τα χρόνια που έχουν περάσει έχουν αφήσει τα σημάδια του σε όλες τις βιολογικές του δραστηριότητες. Μοτίβο τωρινό: «ΟΣΟ ΠΑΕΙ». Χαίρεται την κάθε μέρα που ανατέλλει και συνεχίζει να ζει βεβαίως στο επίπεδο που οι δυνάμεις του, το επιτρέπουν

 

 

                Δήλωση

Επειδή συχνά μου ασκείται κριτική για τα πολιτικά μου σχόλια από καλοπροαίρετη αφετηρία, αλλά κι από άλλες αφετηρίες ελαφρά τη καρδία, τονίζω για μια ακόμη φορά τη θέση μου:

Το τι θα γράφω είναι απόλυτη δική μου επιλογή Έχω επανειλημμένα δηλώσει ότι πλέον δεν ανήκω πουθενά . Γράφω για το Σύριζα γιατί με τρώει η κατάντια μιας παράταξης που αφιέρωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου Λόγο δεν έχω να δώσω σε κανέναν Μου χρωστάνε και δε χρωστάω Συνεχίζω όμως να θεωρώ φίλους όλους που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν σε κάποια φάση σε αγώνες.

 

                                          Ο  «Γιάνης»

Θα αφιερώσω το σημερινό μου κείμενο στον ανεκδιήγητο Γιάνη,  έναν  κενόδοξο  φαφλατά, που τόσο εύκολα έγινε ήρωας και λατρεμένο πρόσωπο από εκείνους τους  ελλειπτικούς που συνεχώς και με άμετρη δίψα αναζητούν στηρίγματα σε τρίτους για να καλύψουν την προσωπική τους μετριότητα.  Έχω πολλές φορές πει πόσο ανώφελο είναι να στηρίζεσαι σε πρόσωπα κι όχι ιδέες, θεσμούς και κοινωνικές ευαισθησίες. Το τραγικό είναι ότι ο «σοφός λαός μας» αντί να τον ξαποστείλει στο πυρ το εξώτερον,  με τους ψήφους Ελλήνων ψηφοφόρων, τον έστειλε και πάλι στη Βουλή  με μια ομάδα συνεργατών συζητήσιμης σοβαρότητας. Δεν εκπλήσσομαι. Κάνοντας μια βιαστική ιστορική αναδρομή συναντάς εύκολα αντίστοιχα παραδείγματα.  Φέρτε στη μνήμη σας την μορφή, την οίηση, τα κενού περιεχομένου λόγια  του  Γιάνη  Βαρουφάκη να μετακινείται μεταξύ Ελλάδος και Ευρώπης με ύφος αυτοκράτορα, στεφανωμένος  με τους θριαμβικούς αλαλαγμούς ενθουσιωδών οπαδών του, που τόσο εύκολα ομνύουν στα αναπόδεικτα προτερήματα του. Με χρήματα του Ελληνικού λαού να «εκπροσωπεί» τη χώρα μας στις Ευρωπαϊκές αυλές και τα διάφορα εξουσιοδοτημένα Φόρα  των θεσμών μεταφέροντας όχι προτάσεις, όπως οι διάφοροι εκπρόσωποι της εγχώριας Κυβέρνησης πολλάκις διαβεβαίωναν, αλλά την κοινή, με τον προϊστάμενο του,  απόφαση της μη δέσμευσης σε τίποτα, πιστεύοντας στην «επαναστατική άποψη» ότι θέλουν δε θέλουν οι «κακοί Ευρωπαίοι»  θα υποχωρήσουν και θα μας δώσουν τα λεφτά τους.

Θυμηθείτε τις δηλώσεις από επίσημα κυβερνητικά χείλη ότι η «σκληρή» διαπραγμάτευση προχωρά με επιτυχία, ότι το κείμενο «καθαρογράφεται», ότι επίκειται συμφωνία και στο τέλος μετά τη διάψευση, η αναγκαστική υπογραφή μιας συμφωνίας στη χειρότερη εκδοχή της, συνοδευόμενη με σαθρές επευφημίες από πληρωμένους κονδυλοφόρους κι ένα λαό που στη μεγάλη πλειοψηφία του αρέσκεται να «πιάνεται κορόιδο» και μετά να βάλλει κατά των κακών που δεν του έδωσαν τις παχιές επιδοτήσεις,  το εφάπαξ και τις συντάξεις αφού τα άδεια πια ταμεία αδυνατούν να εξυπηρετήσουν αυτές τις ανάγκες.

Αυτός ο ανεκδιήγητος Μεσσίας, ως  ανεύθυνος υπουργός των Οικονομικών επί πέντε μήνες κορόιδευε τους πάντες και τα πάντα, σε Ελλάδα και Ευρώπη, δοκιμάζοντας έως τα άκρα την υπομονή των συνομιλητών του, μετατρέποντας φίλους σε εχθρούς γιατί έτσι θα δικαιολογούσε την τελική του πράξη. Κομπλεξικός στο έπακρο έκανε τα πάντα για να εφαρμόσει το σενάριο που εξαρχής είχε στο μυαλό του. Το δικό του νόμισμα! Είχε την κάλυψη του προϊσταμένου του που βεβαίως χρεώνεται με όλες τις ευθύνες, Αυτοί οι διαπρύσιοι πολέμιοι του  «ξεπουλήματος των ασημικών» της χώρας είναι εκείνοι … που ξεπούλησαν ολικώς τις Ελληνικές τράπεζες.

Κλείνοντας θα ήθελα να διαψεύσω «δημοσιογραφικές πληροφορίες» ότι είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη θεωρία των παιγνίων Θυμίσω ότι  ο Κώστας Φιλίνης δημοσίευσε βιβλίο εφαρμόζοντας δεκαετίες πριν τον ¨»Γιάνη» την ίδια θεωρία. Τέλος δεν πρωτοτύπησε και στο Γιάννης με ένα ν. Πολύ νωρίτερα ο σεμνός καθηγητής της ιστορίας  Γιάνης Γιανουλόπουλος, που ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές  του λαμπρού φοιτητικού κινήματος της δεκαετίας του 1960, το είχε καθιερώσει Τουλάχιστον δεύτερος σε όλα πλην του θράσους που είναι ασυναγώνιστος  

 

 

                              Μια   άποψη

Μέσα στα γεμάτα 30 χρόνια που χρημάτισα  συνεργάτης στο μεγάλο φροντιστήριο του Ηράκλειτου στο κέντρο της Αθήνας είχα την ευκαιρία, αλλά και την ευτυχία, να γνωρίσω όχι χιλιάδες, αλλά δεκάδες χιλιάδες νέους που έδιναν τη δύσκολη μάχη για την εισαγωγή τους, σε μια πανεπιστημιακή σχολή. Είναι αυτονόητο ότι αναμεσά τους υπήρχαν όλες οι δυνατές περιπτώσεις. Γνώρισα παιδιά να τα πιεις στο ποτήρι που στο πρόσωπό τους, λες και  ήταν συγκεντρωμένες όλες οι αρετές που μπορεί να στολίζουν ένα νέο παιδί. Τα ζήλεψα, τα ζήλεψα πολύ. Εγώ στην ηλικία τους οι γνώσεις μου ήταν σαφώς υπο-πολλαπλάσιες των δικών τους, όπως και η καλοσύνη τους. Στην πορεία ανακάλυπτες καθαρά ότι ήταν πανέτοιμοι για το προσωπικό τους στόχο και υπολειπόταν ο χρόνος να επαληθεύσει το γεγονός.  Ναι, αυτά τα παιδιά δεν χρειαζόντουσαν  φροντιστήριο αφού η πνευματικό τους στάθμη υπέρβαινε τις απαιτήσεις της εισαγωγής τους στη σχολή της επιλογής τους

  Το παράξενο είναι ότι αυτοί οι προικισμένοι νέοι ήταν οι πιο φανατικοί ακροατές των μαθημάτων. Ναι, υπάρχουν ταλέντα διαλεχτά. Το μόνο ερώτημα που βάζω είναι αν το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι δομημένο με τρόπο ώστε να αξιοποιεί και να προωθεί αυτές τις περιπτώσεις.  Μια κυρίαρχη και μηχανιστική αντίληψη της ισότητας απωθεί τους διαφέροντες από το μέσο όρο. Χρησιμοποιώντας μια αγοραία έκφραση θα έλεγα ένα τέτοιο παιδί «χαλάει την πιάτσα».

 Όλες οι χώρες δίνουν ιδιαίτερες ευκαιρίες σε τέτοια ταλέντα και υπάρχουν ειδικά σχολεία να προωθήσουν αυτές τις δυνατότητες. Οι ΗΠΑ σε κάθε χώρα, ίσως και με τη συνδρομή των εκεί πρεσβειών τους, ανιχνεύουν κι αναζητούν εντατικά τέτοιους μαθητές. Γνωρίζω περιπτώσεις που μεγάλα πανεπιστήμια της Αμερικής πριν την αποφοίτηση του μαθητή από τη μέση εκπαίδευση τους αποστέλλουν δελεαστικές υποτροφίες και βρίσκουν φυσικά ανταπόκριση

Η μόνιμη  άποψή μου είναι πως η απουσία συναγωνισμού και επιβράβευσης των αρίστων οδηγεί σε πτώση του μέσου επιπέδου εκπαιδευτικής αποτελεσματικότητας. Ας απαλλαγούμε από δεσμούς που κρατούν την παιδεία μας αλυσοδεμένη με τη μετριότητα κι ας αναζητήσουμε θεσμούς που θ’ αξιοποιούν τις δυνατότητες των ταλαντούχων Ελληνόπουλων  

 

 

Ας πετάξουμε πάνω από τις μικρότητες και τις μεμψιμοιρίες της επίπεδης καθημερινότητας. Ας κολυμπήσουμε, έστω για λίγο, στην ήρεμη θάλασσα της ελπίδας και των προσδοκιών. Ας ονειρευτούμε όλα όσα φοβηθήκαμε να ομολογήσουμε ακόμα και στον εαυτό μας. Κι ίσως τότε ν’ ακουμπήσουμε ένα πτωχό κομμάτι απ’ αυτό που λένε ευτυχία. Ας γευτούμε όλοι το μικρό μερτικό, που μας έλαχε πριν έρθει η ώρα της τελικής κλήσης

Οι ανεδαφικές δηλώσεις

Αφορμή για να γράψω αυτό το σχόλιο είναι οι μη χρήσιμες κι ανεδαφικές  δηλώσεις υψηλών παραγόντων θεσμικών φορέων στη χώρα μας, σε σχέση με τη γείτονα Τουρκία του στιλ «Θα τους ισοπεδώσουμε», «Μολών λαβέ» κ.α  Το μόνο που κάνουν αυτού του είδους οι δηλώσεις είναι να στρώνουν βούτυρο στο ψωμί των φιλοπόλεμων κύκλων της Τουρκίας που επιζητούν την ένταση και ψάχνουν αγωνιωδώς την αφορμή. Αυτή η ατμόσφαιρα- δυστυχώς- υποδαυλίζεται κι από εγχώριους κύκλους, που σε βάζουν να σκεφτείς τι στη πραγματικότητα επιδιώκουν ή ποιου επιπέδου είναι το πνευματικό τους επίπεδο.  Προχθές σε ένα Ελληνικό κανάλι υπήρξε εκτεταμένο ρεπορτάζ για την «επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε προηγμένη πολεμική βιομηχανία».  Καλά επικοινωνούν  με το μυαλό τους ;

Η λύση για μας δεν είναι ο πολεμικός ανταγωνισμός με την Τουρκία. Η λύση είναι να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας. Αυτό γίνεται με την ενίσχυση των συμμαχιών, το κλείσιμο -κατά το δυνατόν- των εκκρεμοτήτων και η πιο σαφής εξασφάλιση της Ευρωπαϊκής ομπρέλας για την εγγύηση των Ευρωπαϊκών συνόρων.

Άλλος δρόμος δεν είναι ρεαλιστικός.  

 Ποιος φταίει για την κρίση ?

Όπως πάντα, καμιά ερώτηση  δεν έχει μια πειστική και μονοσήμαντη απάντηση. Πολλαπλές είναι οι δυνατές απαντήσεις και η βαρύτητα της κάθε μιας  δεν έχει για όλους τους ανθρώπους την ίδια αποτίμηση. Η αξιολόγηση που κάνει το κάθε άτομο σίγουρα έχει σχέση με τη θέση του στο χώρο της  παραγωγής και τα πολιτικά του πιστεύω. Οπωσδήποτε είναι και συνάρτηση της ικανότητάς του να διαπιστώνει και να  ερμηνεύει τα προβλήματα, που εμφανίζονται στην κοινωνία που ζει.

 Ένα όμως είναι σίγουρο και μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση. Δεν μπορεί μονίμως κάποιος να ξοδεύει περισσότερα χρήματα απ’ αυτά που διαθέτει. Είναι φανερό ότι κάποια στιγμή τα χρέη θα τον πνίξουν και θα χάσει ολοσχερώς την αξιοπιστία  στο περιβάλλον του. Αυτό ακριβώς συνέβη στη χώρα μας. Τα χρέη, που εδώ και χρόνια συσσωρεύονταν,  έγιναν ο βρόχος που μας έπνιξε. Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα ασφυξίας ζει η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας  εδώ και χρόνια.

Πάντα στην Ελλάδα στους ετήσιους προϋπολογισμούς υπήρχε μια υστέρηση. Με   δυο τρεις παλαιότερες εξαιρέσεις, το πρόβλημα ήταν υπό σχετικό έλεγχο. Οι ισορροπίες χάλασαν τις τελευταίες δεκαετίες  όταν στην εξουσία ανέβηκε ο  Ανδρέας Παπανδρέου. Για δικούς του λόγους, που χρειάζονται μεγάλη ανάλυση και δεν αφορούν το αντικείμενο αυτού του άρθρου, σκόρπισε πολλά χρήματα σε πολλούς. Όχι μόνο τα σημαντικά ποσά που μπήκαν ως ενισχύσεις από την ΕΕ εκείνη την περίοδο, αλλά και τα επιπλέον δανεικά, που αντλήθηκαν με τα συνοδευτικά  επιτόκια, από τα ισχυρά διεθνή χρηματιστηριακά τραστ.  Η κίνησή του αυτή, από τον απλό ψηφοφόρο, ερμηνεύτηκε ως φιλολαϊκή πολιτική και χαιρετίστηκε απλόχερα από τα ΜΜΕ, μα πολύ λίγοι καταλάβαιναν εκείνη την περίοδο ότι αυτή η πολιτική, πέραν της πρόσκαιρης γοητείας της, άνοιγε την πόρτα στο αδιέξοδο που θα ερχόταν  στο μέλλον. Αυτό το λέω γνωρίζοντας ότι ακόμα και τώρα ένα σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας συνεχίζει να είναι ενθουσιασμένο με αυτό το είδος της πολιτικής, γιατί- πως να το κάνουμε- είναι δύσκολο κάποιος να υπερβεί το στενό ορίζοντα του πρόσκαιρου προσωπικού συμφέροντός του

Επιπροσθέτως, όταν φάνηκε προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 ότι  χάνει την εξουσία, αλλάζει με τον ανεκδιήγητο Κουτσόγιωργα τον εκλογικό νόμο με τρόπο ώστε να υπάρξει σίγουρη ακυβερνησία. Πέρα και πάνω από τις συγκυριακές απόψεις και φανατισμούς της εποχής ένα είναι το σχόλιο που αποτυπώνεται από μόνο του :  Πλήρης απουσία πολιτικής ευθύνης και ενδιαφέροντος για την ομαλή πορεία της χώρας. Εκείνο που μόνο τον γεμίζει είναι να ακούει τις ιαχές των κοντόφθαλμων οπαδών του Τρεις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις -με ουσιαστική παράλυση του κράτους, με ανυπολόγιστη οικονομική κι όχι μόνο ζημιά- ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, επικεφαλής πλέον της συντηρητικής παράταξης, παρά το σεβαστό ποσοστό 47% στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, δεν κατορθώνει να πάρει την πλειοψηφία της Βουλής. Έτσι δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει την τουλάχιστον διακηρυγμένη άποψή του για νοικοκύρεμα των δαπανών στη χώρα, άποψη που σηκώνει τις τρίχες όλων των τρωκτικών του δημόσιου κορβανά. Έτσι παίρνονται όλες οι αναγκαίες κι αποτελεσματικές πρωτοβουλίες για να μην περάσει αυτή η πολιτική. Αυτό δεν είναι και δύσκολο, αφού ποτέ κι ο ίδιος δεν έγινε  μ’ ευχαρίστηση δεκτός από τους παραδοσιακούς δεξιούς της παράταξης. Τον κυνηγούσε για τους δεξιούς ότι ήταν από την οικογένεια του Ελευθερίου Βενιζέλου, ενώ για τους δημοκρατικούς τον κυνηγούσε η εδραιωμένη από την παρατεταμένη προπαγάνδα άποψη ότι αποστάτησε και «πρόδωσε» την   αρχική του παράταξη.

Ίσως να γίνομαι μονότονος, αλλά θεωρώ αυτονόητο να το θυμίζω πάλι μήπως  επιτέλους μας γίνει μάθημα. Επαναλαμβάνω λοιπόν για μια ακόμα φορά το ερώτημα. Αλήθεια που θα ήμασταν τώρα αν από την πρώτη στιγμή ακολουθούσαμε κατά γράμμα τις συμβουλές των εταίρων μας ; Αν μια αποφασιστική κυβέρνηση, αγνοώντας τις πιέσεις των κατεστημένων συμφερόντων που λυμαίνονται από ιδρύσεως του κράτους τα αγαθά του, εφάρμοζε, χωρίς καθυστερήσεις - και τα δήθεν ισοδύναμα -  τα προτεινόμενα μέτρα; Πώς αλήθεια οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες σύντομα βγήκαν από τα προγράμματα;  Θα το πω κι ας δυσαρεστούνται αρκετοί. Ο καρκίνος στη χώρα είναι κυρίως ο σκουριασμένος κι αντιδραστικός κρατικός μηχανισμός, που αγωνίζεται απεγνωσμένα να διατηρήσει τα πλεονεκτήματά του έναντι του άλλου χύδην όχλου και σαμποτάρει κάθε απόπειρα αλλαγής.

Μετά είναι η δικαιοσύνη, που ερμηνεύει το σύνταγμα λες και είναι το «ιερό κοράνιο» αγνοώντας τις ειδικές συνθήκες που διέρχεται η χώρα. Ας προσγειωθούμε. Είναι ένα κείμενο που άλλαξε τόσες φορές και θ’ αλλάξει στο μέλλον  περισσότερες . Δεν εκφράζει τίποτα περισσότερο από την κάθε φορά συγκυριακή ισορροπία συμφερόντων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΣτΕ εξέδωσε ευνοϊκές αποφάσεις πρώτα για τους λειτουργούς της και μετά για μερικές  από τις καλύτερα αμειβόμενες  ομάδες της χώρας ενώ για τις υπόλοιπες ομάδες συνταξιούχων τίποτα δεν ακούγεται.  Οι κυβερνώντες συνεχώς επαναλαμβάνουν ότι υποστηρίζουν τους ασθενέστερους συμπατριώτες μου. Αυτό δεν γίνεται ορατό πέραν από κάποια επιδόματα που μοιράζονται σε διάφορους με συζητήσιμο τρόπο. Κατά ένα μεγάλο μέρος αμείβονται άτομα που διακινούν δίνοντας ή παίρνοντας  μαύρο χρήμα και συνεχώς ο αριθμός τους θα αυξάνεται παραδειγματιζόμενοι από γνωστούς τους. Μια πληγή που κάνει πολλαπλώς κακό.

 Έτσι ένα εντέλει έχω να πω. Τα παχιά λόγια είναι δωρεάν μόνο που δεν χορταίνουν κανένα.