Ασφυκτιώ

καταμεσής της χώρας μου

Οι άνθρωποι πληγές στο σώμα

Οι πράξεις μαχαίρια δολοφονικά

Τα λόγια αερόστατα χωρίς προορισμό

Πού να κρύψεις την ντροπή σου;

Ποιον δηλητήριο αέρα ν’ αναπνεύσεις;

Τι να δουν στην σκοτεινιά τα μάτια σου;

Νεκροταφείο με άθαφτους νεκρούς

ο χώρος γύρω

κι η πτωματίλα κυρίαρχη οσμή

εντός  

    Α θ ώ ε ς   α μ α ρ τ ί ε ς

 Βυθίζω το βλέμμα μου

στη γαλάζια θάλασσα των ματιών σου

Προσπαθώ να ανιχνεύσω

τις απόκρυφες σκέψεις σου

Θέλω στον ανήσυχο βυθό του μυαλού

να κολυμπήσω

να συντονιστώ και ν’ ανιχνεύσω επιθυμίες.

Το λέω καθαρά και ξάστερα

χωρίς τις όποιες αναστολές.

Κορίτσι μου

θέλω να γίνω επιβάτης

στο σκάφος του σώματός σου

στρατηγός και κυρίαρχος

της επικράτειάς σου,

 να γλιστρώ  στις παρειές του προσώπου,

 να περπατώ στις παρυφές των χειλιών

Να ανεβοκατεβαίνω

στα όρη του στήθους σου

 να κάνω σλάλομ στις χαράδρες του λαιμού,

να τρέχω με ταχύτητα στις πεδιάδες της κοιλιάς,

 να κατηφορίζω στις ισάδες των μηρών σου,

να ανιχνεύσω τις σκοτεινές σπηλιές

που υπάρχουν ανάμεσά τους

Μα πιο πολύ απ’ όλα θέλω

ν’ ακούσω τους στεναγμούς της ευχαρίστησής σου

βάλσαμο και τροφή της ψυχής μου

Αυτό να είναι το όμορφο πέρας

του ένδοξου μου ταξιδιού

Τ ο τ α ξ ί δ ι

Στο διάβα της ζωής του
ο άνθρωπος βλέπει,
ακούει,
γεύεται,
μαθαίνει
και μαζεύει εμπειρίες.
Οικοδομεί
σχέδια,
κάνει όνειρα
μελλοντικών ενεργειών.
Δημιουργεί
το προσωπικό του στιλ
Στο μεσοδρόμι φτάνει
στο ζενίθ της πορείας.
Και κει που ήρθε η ώρα
να χαρεί τις κατακτήσεις του
το δρεπάνι του άχαρου χάρου
θερίζει
όλες τις προσδοκίες που είχε.
Παρ’ όλα αυτά η πορεία,
το ταξίδι που έκανε
έχει την αυτόνομη αξία του.

Άδειοι δρόμοι
Άδειοι δρόμοι στη σιωπηλή τώρα πόλη
Πριν λίγο στέναζε από το αλαλάζον πλήθος
Όμως δε μπόρεσε να κρατήσει τους ήχους,
τις μυρωδιές και τα συνθήματα που τη δονούσαν.
Τώρα τα μόνα που απέμειναν,
είναι υπολείμματα υλικών,
πού προηγουμένως κορέσανε
την πείνα και τη δίψα
των ενθουσιωδών οπαδών του νεόκοπου ηγέτη.
Χορτάτοι από ικανοποίηση
και στομάχι γεμάτο,
Σίγουροι ότι το μέλλον θα είναι
έτσι κι αλλιώς φωτεινό.
Αφού αυτός το είπ

Η ζωή θα νικήσει
Ο ολετήρας πέρασε ως θύελλα
και ισοπέδωσε κάθε τι όρθιο
σκορπώντας αίμα και θάνατο
χωρίς διάκριση καμιά

Σίγουρος ότι η αποστολή εκτελέστηκε
επιτυχώς αφού είδε με τα μάτια του
πως τίποτε δεν άντεξε στο διάβα του
αποχώρησε ικανοποιημένος

Κι όμως οποία ψευδαίσθηση!
Μέσα από τα χαλάσματα
και την πλήρη καταστροφή
μια λάμψη ζωής ανάβει πάλι

Τη ζωή κανείς δε μπορεί να την εξαφανίσει
Είναι δυνατή, είναι ανθεκτική
Έχει τεράστιο απόθεμα υπομονής
και σαν τον φοίνικα γεννιέται πάλι….

Ευωδιές,
κελαηδίσματα,
κοάσματα,
μουγκρητά!
Κραυγές,
βογγητά,
αναστεναγμοί
πόνου ή ικανοποίησης.
Κι αυτός εκεί,
με τ’ αυτιά
και τα μάτια ορθάνοιχτα
να δέχεται
μ’ ευχαρίστηση όλους
τους εξωτερικούς επηρεασμούς.
Ζωντανός,
έτοιμος για νέες εμπειρίες.
Επιδεκτικός σε προσαρμογές,
άριστος κυνηγός
να ζητά με μανία
νέες γεύσεις,
νέους ήχους

Ανώνυμες χαρακιές
σ’ ασβεστωμένο τοίχο
μετράνε μέρα, τη μέρα
το γύρισμα του χρόνου.
Ήδη έχουν σχηματιστεί
παράλληλες γραμμές
η μια κάτω απ’ την άλλη.
Το ερώτημα είναι βαρύ.
Ποιος και πότε
άρχισε τη μέτρηση
και πότε στο διάολο
θα τελειώσει αυτή;

1. Οι ταβέρνες τη νύχτα απορροφούν
   το ημερήσιο άγχος
   Γύρω από τα τραπέζια οι συνδαιτυμόνες
   συναντούν τις μοναξιές τους
   Λέξεις ασύνδετες μεταξύ τους...
   ανταλλάσσονται κατά συρροή
   Κρυφές αντιζηλίες πνίγονται
   στο τρίτο ποτήρι κρασιού.
2. Στην αδιάντροπη ισοπέδωση των πάντων
   οι παρόντες εξαιρούνται
   Γραβαντωμένοι μεσήλικες
   μιλάνε για τα χαμένα όνειρά τους
   σ’ ελαφροντυμένες δεσποινίδες
   που ακκίζονται ασταμάτητα
3. Δίπλα, τραγούδια διακινδυνεύουν απεγνωσμένα
   τη σωτηρία της πεθαμένης επανάστασης
   άτομα ζυμωμένα σε μάζα, έτοιμα ν’ αδράξουν
   την εξουσία που είναι μετέωρη
   Μάταιες αναζητήσεις διεξόδων
   στα ανίατα αδιέξοδα
4. Τις μεταμεσονύχτιες ώρες εξομολογήσεις
   για ανύπαρκτες περιπέτειες
   Τα ταξί μοιράζουν στους κοιμισμένους δρόμους
   τους εκτονωμένους πελάτες
   Το πρωί θα φορέσουν τα ευγενικά χαμόγελα
   στους κουφούς που κάθονται στα απέναντι γραφεία.

1. Νύχτα ηλιόλουστη,
   στιγμή δικιά μου
   ολόκληρο το δωμάτιο
   Οι μακρινοί ήχοι...
   σ’ άλλη πολιτεία ανήκουν
2. ...
3. Νύχτα μεσουρανούσα
   κρυφή ελευθερία
   νησάκι απόμερο κι ιδιόκτητο
   Απληστία και την τελευταία σταγόνα
   να ρουφήξεις
4. Νύχτα γλυκόπικρη
   σχίζεις τους δισταγμούς,
   ξεκλειδώνεις τα διλήμματα,
   υπόγειες λεωφόρους ανοίγεις
   σε παράνομα όνειρα
5. Νύχτα αμαρτάνουσα
   Τα μέλη κουρασμένα
   μετρούν τις ανάσες
   Σε λίγο θα γίνουν
   φυσιολογικές
6. Νύχτα θνήσκουσα
   Το μόνο σου αντίδωρο είναι
   οι παλαιές αναμνήσεις
   από ατρύγητες αγάπες

1. Άδειοι δρόμοι στη σιωπηλή τώρα πόλη
   Πριν λίγο στέναζε από το αλαλάζον πλήθος
   Όμως δε μπόρεσε να κρατήσει τους ήχους,
   τις μυρωδιές και τα συνθήματα που τη δονούσαν....
   Τώρα τα μόνα που απέμειναν,
   είναι υπολείμματα υλικών,
   πού προηγουμένως κορέσανε
   την πείνα και τη δίψα
   των ενθουσιωδών οπαδών του νεόκοπου ηγέτη.
   Χορτάτοι από ικανοποίηση έφυγαν,
   σίγουροι ότι το μέλλον θα είναι φωτεινό.
   έτσι κι αλλιώς
   Αυτός το είπε!
   Κι ο λόγος του είναι
   για τους ίδιους …. Εγγύηση !

Έγραψα στον τοίχο τ’ όνομά σου
Στην άμμο με όμορφες κροκάλες
το σχημάτισα
Στο φρέσκο ακόμα τσιμέντο του δρόμου
το αποθανάτισα. ...
Μα πιο οδυνηρά
το χάραξα με κοφτερό μαχαίρι
πάνω στο στήθος μου.
Η πληγή που άνοιξε
τρέχει αίμα και πονώ
αλλά χαλάλι σου.
Όλα για σένα, καλή μου,
και τα καλά και τα κακά
και τα πικρά και τα γλυκά.
Εγώ το αποφάσισα
Όλα από σένα
θα μου φαίνονται όμορφα!

1. Ανυπομονώ να γνωρίσω το νέο
   Αυτό που έλκει τη σκέψη,
   Αυτό που τρέφει την ελπίδα
   και δυναμώνει τη ζωή
   Είναι η προπατορική επιδίωξη ...
   του κάθε ανθρώπου
   για την κατάκτηση της ευτυχίας

1. Α θ ώ ε ς α μ α ρ τ ί ε ς
   Βυθίζω το βλέμμα στη γαλάζια θάλασσα
   των ματιών σου
   Προσπαθώντας να ανιχνεύσω
   τις απόκρυφες σκέψεις...
   Θέλω να κολυμπήσω στον ανήσυχο βυθό
   του μυαλού σου
   να συντονιστώ μαζί του
   ν’ ανιχνεύσω τις επιθυμίες
   Ας το πω καθαρά χωρίς αναστολές
   Κορίτσι μου
   θέλω να γίνω λαθρεπιβάτης
   στο σκάφος του σώματός σου
   στρατηγός και κυρίαρχος της επικράτειάς,
   να γλιστρώ στις παρειές του προσώπου
   να περπατώ στις παρυφές των χειλιών
   Να ανεβοκατεβαίνω στα όρη του στήθους
   να κάνω σλάλομ στις χαράδρες του λαιμού,
   να τρέχω με ταχύτητα στις πεδιάδες της κοιλιάς,
   να κατηφορίζω στις ισάδες των μηρών σου,
   να ανιχνεύω τις σκοτεινές σπηλιές
   που υπάρχουν ανάμεσά τους
   Μα πιο πολύ θέλω ν’ ακούω
   τους στεναγμούς της ευχαρίστησής
   βάλσαμο της καρδιάς μου

1. Ήθελε να κουρσέψει
   απάτητες κορυφές του νου
   Ν’ ανακαλύψει
   αφανέρωτες πτυχές της σκέψης
   Να ιχνηλατήσει ...
   τα αρχαία μυστικά μονοπάτια
   των πιονέρων της ζωής
   να ερευνήσει
   τους σκοτεινούς λαβύρινθους
   με τις απαντήσεις στις
   πάγιες απορίες του ανθρώπου
   και εν τέλει να σεργιανήσει
   στα λαμπερά ξέφωτα της γνώσης...
   Τι πέτυχε όμως στην πράξη;
   Τσαλαβουτήματα
   στα λασπερά μονοπάτια
   της μετριότητας,
   της κακίας
   και επανάληψης
   Τώρα αναζητεί απεγνωσμένα
   ένα άπατο βάραθρο
   Θα πέσει χωρίς δισταγμό
   μήπως και ξεχαστεί η ντροπή
   της επίγειας εμφάνισής του

1. Λόγια του κλήδονα
   Κλειστοφοβικά κελιά
   με κάγκελα
   κρατούν
   κλεφτρόνια κλεισμένα....
   Κλεψιμαίικα κοσμήματα
   πολυκαιρισμένα κτερίσματα
   από αρχαίες κρύπτες...
   Συλήθηκαν από κλούβια κνώδαλα,
   κουμάσια ολκής.
   Κλούβες κλουβιά
   κουκουλώνουν τις κλεψύδρες
   του κακότροπου χρόνου.
   Υπόκωφα κλαψουρίσματα
   για την κακή τους τύχη
   που τους κρατάει κατάδικους
   σε κλειστά κάτεργα
   με μια ακολουθία αρχαϊκών κλειδιών.
   Κλώσα που κλώθει με κόκκινη κλωστή
   τη μαύρη τους τη μοίρα
   σαν θεϊκή κατάρα
   και κατακραυγή.
   Κουβέντες του κλήδονα,
   παρήχηση του κάπα

1. Στην τροχιά που διέγραψαν
   υπάρχουν ανάλαφρες καταστάσεις,
   κινήσεις διστακτικές
   πολύωρες σιωπές,
   απόψεις ασαφείς....
   Αμφιβολίες και δισταγμοί πελώριες
   Την ύπαρξή τους
   δεν θα την καταγράψει κανείς,
   έστω και ο πιο ευαίσθητος ανιχνευτής της ζωής.
   Ήταν επιλογή τους ή τόσα μπορούσαν
   και τόσα έκαναν;
   Ποιος μπορεί να απαντήσει σ’ αυτό;
   Μα έχει και καμιά σημασία;
   Έτσι κι αλλιώς το πέρασμα τους
   δεν άφησε κανένα ίχνος
   δεν επηρέασε την εξέλιξη των πραγμάτων
   Ίσως η μόνη απόδειξη για το πέρασμα τους
   να είναι μια λαξευμένη επιγραφή
   που κάποιος φιλάνθρωπος απόγονος
   φρόντισε να στηθεί
   πάνω στον χορταριασμένο τάφο τους…

Τα  ρέστα

Μισοτελειωμένα έργα,

αδέξιοι χειρισμοί

σφάλματα και λάθη

μαζί με αστοχίες

Αχνά ίχνη σκέψεων,

εικόνες θολές της ζωής

μνήμες ανάμεσα

στον ύπνο και το ξύπνιο

μη γνωρίζοντας

τι είναι αλήθεια

και τι ψέμα

καταστάσεις αιωρούμενες

στο «είναι»

 και το όνειρο

στο μεταίχμιο

 έλξης και άπωσης,

της ύπαρξης

 και της ανυπαρξίας

Αυτά  ήταν τα ρέστα

 που έχουν απομείνει

από μια πολύχρονη διαδρομή

O   τ ι μ η τ ή ς

Ανέξοδοι λεκτικοί ηρωισμοί,

λόγια τολμηρά με πήλινα πόδια,

 που σωριάστηκαν  σε θρύψαλα 

στο πρώτο φύσημα του κινδύνου.

Το ζήσαμε καλά

σε προηγούμενη φάση.

 Χωνεύτηκε εύκολα

 γιατί είναι ανθρώπινο.

 Εκείνο που κάθισε,

  πέτρα στο στομάχι 

και δεν χωνεύεται με τίποτα

είναι η έλλειψη μνήμης.

 Μ’ έναν αξιοθαύμαστο τρόπο 

η άτακτη φυγή

 ξεχάστηκε παντελώς 

από την πρώτη μέρα της νέας  περιόδου.

 Κι όχι μόνο.

 Υπήρξε και κάτι χειρότερο.

 Ο  επιλήσμων  σήκωσε και το λάβαρο

του αδιάλλακτου τιμητή,

 στολίζοντας με κατάλληλα επίθετα

 εκείνους που του  ξυπνούσε

 άσχημες μνήμες…

« Τσακίστε τους!»

« Δημιουργούν κλίμα ηττοπάθειας»

«Το κίνημα  είναι σε άνοδο!»

Απολογισμός :

 Αρκετές φορές το πέτυχαν.

Στη συνέχεια τιμήθηκαν

και  με  «δικαιοσύνης στέφανο»

έχοντας στο μέτωπο και τη βούλα

της «λαϊκής επιδοκιμασίας».

    Α μ η τ ό ς 

Ψήγματα, μη ορατά πλέον,

στιγμών,

 προσώπων,

 συμβάντων κι ηδονών

ήταν

 στο παλίμψηστο η ζωή του.

Πάνω στον πάπυρο

 γράφτηκαν  εξαρχής

ωραιοποιημένες περιγραφές

θριάμβων,

νικηφόρων πορειών

  και

υπέρτατης ευτυχίας

Το κοινό απεχθάνεται την ήττα,

 το μέτριο

Θέλει κατακτήσεις

 όλο και νέων κορυφών

Μικρή η σημασία

αν απομακρύνθηκαν απ’ την αλήθεια….

Η έμπνευση
Μέσα στη φουρτουνιασμένη,
του μυαλού, τη θάλασσα
ο ποιητής ρίχνει το αγκίστρι
μήπως τσακώσει ένα δυσεύρετο ψάρι....
Είναι καλά κρυμμένο
στις σκοτεινές γωνιές της
κι ακούει στο όνομα έμπνευση.
Όσο απεγνωσμένα το κυνηγά
τόσο αυτό με τέχνη του ξεφεύγει
κι όταν πια κουρασμένος σταματά
κι αφήνει το μυαλό να ταξιδεύσει
στα απλά πράγματα της ζωής
ξαφνικά αισθάνεται
το ξαφνικό τράβηγμα της πετονιάς.
Αν δεν αρχίσει με προσοχή
να μαζεύει τη μεσινέζα,
εκείνη τη σπάνια στιγμή,
το κακούργο πάλι θα ξεφύγει
αφήνοντάς τον έρημο
και παραπονεμένο…..