1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ

ΙΩΑΝΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑΡΑΣΕΙΟ

Λίγα λόγια για την ιστορία του σχολείου μας...

Η ιστορία του σχολείου μας αρχίζει το ...........μακρινό 1939, όταν το πρακτικό Λύκειο μετονομάστηκε σε Γυμνάσιο και στεγάστηκε στο παλαιό κτήριο του Ιωάννου Ιωάννου.

Επειδή το κτήριο αυτό δεν κάλυπτε πλέον τις ανάγκες των μαθητών της περιοχής, η "Διδακτηριακή επιτροπή του Γυμνασίου Ξυλοκάστρου " απευθύνθηκε προς τους Έλληνες της Κορινθίας που ζούσαν στην Αμερική και ζήτησε την οικονομική τους συνδρομή για την ανέγερση νέου σχολικού κτηρίου.

Η σημαντικότερη των χορηγιών ήταν του Π. Ταράση, με αποτέλεσμα το 1956 να εγκαινιασθεί η πρώτη πτέρυγα του νέου Γυμνασίου. Τέσσερα χρόνια μετά ολοκληρώθηκε η οικοδόμησή του με την προσθήκη και δεύτερης πτέρυγας.

Στο ίδιο κτήριο αργότερα συστεγάστηκαν το 2ο Γυμνάσιο και το Λύκειο της πόλης μας που στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε ανεξάρτητα κτήρια.

Σήμερα το 1ο Γυμνάσιο Ξυλοκάστρου εξακολουθεί να λειτουργεί στο ιστορικό κτήριο που βρίσκεται απέναντι από το κόσμημα του τόπου μας, τον Πευκιά και ανήκει στο Ιωάννειο και Ταράσειο συγκρότημα. Έχει ανακαινισθεί μερικώς και λειτουργούν σε αυτό εργαστήρια πληροφορικής, τεχνολογίας και εικαστικών. Ακόμη διαθέτει κλειστό γυμναστήριο, αξιόλογο εργαστήριο Φυσικών επιστημών και αίθουσα Μουσικής. Περιλαμβάνει δέκα αίθουσες διδασκαλίας στις οποίες γενιές παιδιών της περιοχής μας πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους και έπλασαν τα πρώτα τους όνειρα.πηγή:  Στ. Κουτίβας " Τα ιστορικά του Ξυλοκάστρου"

_{Δημιουργοί του άρθρου: Αναστασία Κωτσιοπούλου, Σοφία Υψηλάντη}

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945).

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…».