Γράφει η Μαρία Φελάνη
Φιλόλογος

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
Ο ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Με αφορμή διάλογο που έχει ανοίξει στη σχολική κοινότητα σχετικά με τον μορφωτικό ρόλο του σχολείου στον 21ο αιώνα, γράφετε ένα άρθρο στη μαθητική εφημερίδα στο οποίο:
α) υποστηρίζετε την άποψη ότι το σχολείο οφείλει, παράλληλα με την εκπαιδευτική, να ασκεί και παιδευτική λειτουργία, και
β) προτείνετε, αιτιολογημένα, τρόπους με τους οποίους εκπαιδευτικοί και μαθητές /μαθήτριες μπορούν να συμβάλλουν στην ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου.

Αλήθεια σε ποια μαθητική εφημερίδα γράφουν οι μαθητές;
Είκοσι και πλέον χρόνια δεν έχω διαβάσει ποτέ μαθητική εφημερίδα...
Πόσο αλήθεια μπορούν να συμβάλλουν οι καθηγητές και οι μαθητές στην αναβάθμιση της εκπαίδευσης;
Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι...
Πρωταρχικά είναι θέμα πολιτικής βούλησης... Μικρές αλλαγές ναι μπορεί να κάνει και ο εκπαιδευτικός κι ο μαθητής... Όμως οι αποφασιστικές ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές θα προκύψουν από το Κράτος, από αυτό το Κρατος που κατά καιρούς ξοδεύει από το ΑΕΠ για την Παιδεία, λίγο κάτι τις παραπάνω από την Ουγκάντα...
'Έως πότε θα βάζουμε τα παιδιά μας να θεωρητικολογούν και να αισθάνονται έως ανόητα προσπαθώντας να βρουν τρόπους με τους οποίους θα συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση της παιδείας, τη στιγμή που αναρωτιούνται για την τύχη τους και γιατί δεν μπορούν να βρουν δουλειά ανάλογη των προσόντων τους.
Τη στιγμή που η επιβράβευση τους και η αριστεία θεωρείται "ρετσινιά"....
Τη στιγμή που το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα τους εθίζει στη λογική " της ήσσονος προσπάθειας".
Σε ένα σχολείο όπου απουσιάζει η ανάληψη πρωτοβουλιακής δράσης, η συνειδητοποιηση της εθνικής ταυτότητας, η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, σε ένα σχολείο αποκομμένο από τα προβλήματα της κοινωνίας και των μαθητών.
Σε αυτά τα σχολεία με τις υποτυπώδεις υποδομές εργαστηρίων, έρευνας, πειραμάτων, με την ανυπαρξία αιθουσών για μουσικές και καλλτεχνικές δραστηριότητες, χωρίς γυμναστήρια και χώρους εκτόνωσης
ζητούμε από τα παιδιά να "βγάλουν το φίδι από την τρύπα".... Έως πότε αυτή η υποκρισία θα διαιωνίζεται;
Είναι πρωταρχικά θέμα πολιτικής βούλησης
ο συγκερασμός ανθρωποκεντρικού Προσανατολισμού στην εκπαίδευση
και η τεχνοκρατική εξειδικευμένη κατεύθυνση για την κατοχή ενός τίτλου Σπουδών.
Πανάκεια όλων δεν είναι η κατοχή ενός πτυχίου αλλά η δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων με σφαιρική αντίληψη για τα τεκταινόμενα, νεαρών ατόμων ευαισθητοποιημένων απέναντι στα κοινά προβλήματα με οράματα για ένα καλύτερο αύριο.
Μόνο τότε, αφού εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις μιας διευρυμένης και ειδικής παιδείας, με μέλημα την όξυνση της κριτικής ικανότητας και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας κι όχι τον ευνουχισμό μέσω της παπαγαλίας ,μιας παιδείας που θα προωθεί την ανθρωποπλασία έχουμε δικαίωμα να ζητάμε από τους μαθητές να μας πουν πως θα συμβάλλουν στην ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου.
Ας τεθεί τέλος στην υποκρισία των ιθυνόντων.
Κανείς δεν πρέπει να παίζει με τη νοημοσύνη των παιδιών μας.

Μαρία Φελάνη
Φιλόλογος

   Η πόλη αλλάζει

Η πόλη γύρω μου βουλιάζει. Γίνεται άμορφος, άχαρος κι άγευστος πολτός. Από αστικές γειτονιές ανθρώπων που ζούσαν εν ειρήνη, αγαπούσαν, τραγουδούσαν, αλλά φυσικά ενίοτε και μάλωναν. Από γωνιές της εργατούπολης που οι άνθρωποι γλεντάγανε σε ομάδες μέσα στις αλάνες, που γνωρίζονταν και επικοινωνούσαν μεταξύ τους μετασχηματίζεται καθημερινά σε μια πόλη φοβισμένη, με κατοίκους, που ανησυχούν για τη ζωή και το βιός τους κι έτσι απομονώνονται. Με ανθρώπους που  κλειδαμπαρώνονται πίσω από τις κλειστές τους πόρτες. Τώρα πια η επικοινωνία με το εξωτερικό περιβάλλον γίνεται περισσότερο με το τηλέφωνο, ίσως και με το ιντερνέτ. Η καθημερινή ενημέρωση για τα γεγονότα εξαντλείται μέσα από ό,τι σερβίρει επιλεκτικά η ισοπεδωτική τηλεόραση. Οι έξοδοι είναι σύντομες, σποραδικές και οι περισσότερες για την εξυπηρέτηση βιοτικών αναγκών και την προμήθεια των ημερήσιων τροφίμων.

 Ένα θέμα για προβληματισμό σήμερα είναι η επίδραση του φόβου και της σκοτεινής τρομοκρατίας στην αισθητική εικόνα της πόλης μας. Πλήρως αρνητική! Οι μικρές βελτιώσεις που έγιναν στη διάρκεια της προετοιμασίας για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, όχι μόνο εξαφανίστηκαν, αλλά και μια σειρά από τις προϋπάρχουσες όμορφες νότες μέσα στην πόλη καταστρέφονται από τους εγχώριους βάνδαλους.

Η όμορφη πόλη μας μετασχηματίζεται σιγά-σιγά σε σιδερόφρακτο φρούριο. Κάγκελα στα παράθυρα, πόρτες βαριές ασφαλείας, ρολά, που συμπληρώνουν τις εξωτερικές προθήκες των καταστημάτων και των δημόσιων κτιρίων, αλλά όταν κατεβαίνουν κρύβουν τα πάντα και χάνεται η όποια ομορφιά τους. Τράπεζες και  μαγαζιά που μοιάζουν με φυλακές, σπίτια που μετασχηματίζονται σε κλουβιά,. Είναι καιρός να γίνει μια μελέτη για την επίδραση του φόβου και της τρομοκρατίας στην αισθητική εικόνα της πόλης μας

Άνω Λιόσα Ξενάγηση στο παρελθόν

Η ξενάγηση στο παρελθόν αρχίζει με σκηνές ζωής από το παλιό χωριό. Τα πρόσωπα έρχονται να καταλάβουν τη θέση τους στο χώρο και το χρόνο ζωντανεύοντας τις μνήμες .

Η οικογένεια είναι παρούσα σε όλα τα στάδια της δημιουργίας της από το νιόπαντρο ζευγάρι μέχρι την πολυμελή οικογένεια . Πολλές από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα τότε αθηναϊκά φωτογραφικά στούντιο ή στα αυτοσχέδια στούντιο που στήνονταν πρόχειρα στα τοπικά πανηγύρια , και άλλες σε φυσικούς χώρους.

Στις φωτογραφίες των προσώπων γίνεται εμφανές το είδος και η εξέλιξη της φορεσιάς. Μεγάλη ποικιλία παρουσιάζει η γυναικεία φορεσιά που διατηρεί τον Λαϊκό χαρακτήρα  και αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.

Στις ενότητες που ακολουθούν μπορείτε να απολαύσετε το φωτογραφικό υλικό από τα μέσα του 19^ου αιώνα ως τα μέσα του 20^ου αιώνα, προέρχεται από ιδιώτες και προσφέρθηκε στο Σύλλογο «Γρίζα» ο όποιος ανέλαβε και τη δημοσίευση του.

Αυτές οι φωτογραφίες αποτελούν τεκμήρια μια εποχής που καταγράφεται στα βλέμματα των ανθρώπων που κοιτούν  περήφανα τον φωτογραφικό φακό γιατί γνώριζαν πως κάποτε θα μιλούσαν και θα ζέσταναν τις καρδιές μας. 

Γλέντια, δημόσιοι  χοροί, παρέες σε Λιοσιώτικες ταβέρνες  και  θρησκευτικές εκδηλώσεις με πιο αντιπροσωπευτική τη λιτάνευση της εικόνας των πολιούχων Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης την 21 Μαΐου , καθώς και της εικόνας της Παναγίας που γινόταν από τη Μονή Κλειστών στα Λιόσια το Σάββατο μετά τους τελευταίους Χαιρετισμούς.

Ο Κόσμος συγκεντρώνονταν στη πλατεία του χωριού, σημερινή πλατεία Μητροπόλεως, για να παρακολουθήσει τις γυναίκες που θα χορέψουν τους τοπικούς χορούς.
Οι πρωτοχορεύτριες   τραγουδούν τους ρυθμούς του καλαματιανού και του συρτού , ενώ οι υπόλοιπες απαντούν επαναλαμβάνοντας.

Έως τις αρχές του 20^ου αι. ο χορός γινόταν χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων, μόνο με το τραγούδι των γυναικών στ΄ αρβανίτικα  και σπανιότερα στα Ελληνικά.

Η ξενάγηση στο παρελθόν αρχίζει με σκηνές ζωής από το παλιό χωριό. Τα πρόσωπα έρχονται να καταλάβουν τη θέση τους στο χώρο και το χρόνο ζωντανεύοντας τις μνήμες .

Η οικογένεια είναι παρούσα σε όλα τα στάδια της δημιουργίας της από το νιόπαντρο ζευγάρι μέχρι την πολυμελή οικογένεια . Πολλές από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα τότε αθηναϊκά φωτογραφικά στούντιο ή στα αυτοσχέδια στούντιο που στήνονταν πρόχειρα στα τοπικά πανηγύρια , και άλλες σε φυσικούς χώρους.

Στις φωτογραφίες των προσώπων γίνεται εμφανές το είδος και η εξέλιξη της φορεσιάς. Μεγάλη ποικιλία παρουσιάζει η γυναικεία φορεσιά που διατηρεί τον Λαϊκό χαρακτήρα  και αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.

Στις ενότητες που ακολουθούν μπορείτε να απολαύσετε το φωτογραφικό υλικό από τα μέσα του 19^ου αιώνα ως τα μέσα του 20^ου αιώνα, προέρχεται από ιδιώτες και προσφέρθηκε στο Σύλλογο «Γρίζα» ο όποιος ανέλαβε και τη δημοσίευση του.

Αυτές οι φωτογραφίες αποτελούν τεκμήρια μια εποχής που καταγράφεται στα βλέμματα των ανθρώπων που κοιτούν  περήφανα τον φωτογραφικό φακό γιατί γνώριζαν πως κάποτε θα μιλούσαν και θα ζέσταναν τις καρδιές μας.

Ας το διαβάσουμε

Είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Γιατί είναι αόρατος δεν έχει με μας σύνορα, έστω απειλούμενα, είναι διάχυτος παντού, ακόμα και μέσα μας. Κυρίαρχος και υπεύθυνος των πλείστων δεινών μας, που μας κρατούν σε διαρκή καθυστέρηση σε σύγκριση με τις προηγμένες χώρες, είλωτες στην ουσία, παρά τις θορυβώδεις και υπερφίαλες δηλώσεις ότι κατακτήσαμε εδώ και δυο αιώνες την ανεξαρτησία μας. Είναι ύπουλος γιατί δε χρειάστηκε στρατεύματα για να μας κατακτήσει. Ήρθε περήφανος κατακτητής και δε βρήκε τις αναμενόμενες αντιστάσεις.  Δεν είναι πλάσμα. Είναι υφέρπουσα μολυσματική   ουσία που μας κυβερνά. Όμως έχει όνομα που συχνά ακούγεται και συχνότερα υπονοείται. Ονομάζεται     

                                 Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Ο  . Κ Ο Σ Τ Ο Σ

Αυτό ευθύνεται για την πολύχρονη καθυστέρηση επίλυσης μιας ακολουθίας προβλημάτων που αυτονόητα έπρεπε από χρόνια να είναι λυμένα. Συνεχώς καθυστερήσεις, αδιάκοπες αναβολές γι αργότερα. Ερωτήματα τραγικά : Πόσο θα μας στοιχίσει, τι λένε οι δημοσκοπήσεις, τι λέει η αντίπαλη παράταξη συνέχεια τελικά όχι βήμα σημειωτόν, αλλά οπισθοδρόμηση σε ολισθηρό έδαφος που στο άκρο του βρίσκεται ο γκρεμός.

Οφείλω μια πικρή εξομολόγηση. Επί δεκαετίες δεν ευχαριστιέμαι την ψήφο μου. Δε βρίσκω κάτι που στα βασικά να συμφωνώ.  Έτσι επιλέγω το κόμμα που σ’ εκείνη τη συγκυρία θεωρώ ότι έχει τα λιγότερα ελαττώματα. Ψηφίζω ανελλιπώς. Δεν συμφωνώ με τη αποχή, το λευκό και το άκυρο.

Όνειρό μου είναι να υπάρξει ένα κόμμα που να γράψει στα παλαιά του τα παπούτσια το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ Με οδηγό την κοινή λογική και το καλώς εννοούμενο εθνικό συμφέρον ν’ ανοίξει διάπλατα τα πανιά των εθνικών προτερημάτων. Είμαστε σε κλοιό  και χρειαζόμαστε φίλους. Έτσι είναι αδήριτη η ανάγκη να λύσουμε τα βασικά. Πρώτον τα ανοιχτά εθνικά μας θέματα προβαίνοντας σε λυσιτελείς διαπραγματευσεις με την άλλη πλευρά. Η διαπραγμάτευση εμπεριέχει και κάποιους λογικούς συμβιβασμούς. Δεν είσαι εσύ ο έξυπνος και οι άλλοι όλοι κορόιδα. Από τους  ανένδοτους υπερασπιστές στην ιστορία έχουμε πάθει τις μεγάλες εθνικές τραγωδίες. Αυτό πιστεύω εγώ.

Στη συνέχεια αντί να πηγαίνουν χιλιάδες νέα Ελληνόπουλα να σπουδάζουν στο εξωτερικό, με όλες τις αρνητικές συνέπειες, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι πόλος έλξης για νέους απ’ όλο τον κόσμο να έλθουν να σπουδάσουν εδώ. Αλλά υπάρχουν οι ηλίθιες και καταστροφικές απαγορεύσεις που ενδύθηκαν και με «συνταγματική προστασία», από τους κατέχοντες το μονοπώλιο της μετριότητας και της προσκόλλησης στο δημόσιο κορβανά. Η Κύπρος στο θέμα αυτό μας ξεπέρασε έγκαιρά και βλέπουμε το αποτέλεσμα.

 Να δοθούν πραγματικά κι αξιόπιστα κίνητρα για επενδύσεις, το μόνο δρόμο να ανοίξουν οι δουλειές και να παραχθεί νέος εθνικός πλούτος. Ας κοπούν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ οι πολιτικές των επιδομάτων που μόνο αρνητικές επιπτώσεις έχουν στην οικονομία. Το κράτος δεν μπορεί να είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Αυτές τις ανάγκες ας τις καλύψουν άλλοι φορείς που υπάρχουν ή θα χρειαστεί να δημιουργηθούν. Αποφασιστικές κινήσεις, χωρίς τον υπολογισμό του πολιτικού κόστους. Και τότε που ξέρεις μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε έκπληξη. Στις επόμενες εκλογές ο σιωπηλός λαός να επιβραβεύσει την πολιτική τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ολόπλευρη επίθεση σε κατεστημένα συμφέροντα. Ανθρώπους, θεσμούς κι ό,τι άλλο χρειάζεται

  1.Πρόλογος (Από αδημοσίευτο βιβλίο)

Το είδος αυτών των κειμένων έχει από τη γέννηση του πρόβλημα αξιοπιστίας. Αναφέρομαι στις αυτοβιογραφίες, όπου κάποιος αποφασίζει να περιγράψει τα συμβάντα στη διάρκεια του βίου του. Ας εξετάσουμε την περίπτωση που ο συγγραφέας- αφηγητής είναι έντιμος και ειλικρινής με τον εαυτό του και τους αυριανούς αναγνώστες του. Πολλές φορές χωρίς και να το επιδιώκει, έως ασυνείδητα θα έλεγα, υπερτονίζει την επίδραση του στο συμβάν, τοποθετεί τον εαυτό του σε πρωταγωνιστική θέση, ενώ αντίθετα απαλύνει το ενδεχόμενο λάθος, αποσιωπά πιθανές ντροπιαστικές συμπεριφορές και υποτιμά τις αρνητικές επιρροές των πράξεων του σε τρίτους.

 Δεν ομιλώ για τις υστερόβουλες εκείνες περιπτώσεις όπου κάποιοι στήνουν ψεύτικα σκηνικά και διηγούνται παραμυθένιες ιστορίες. Με βάση δε αυτήν την απατηλή εικόνα ζητούν αντίστοιχη θέση στο κοινωνικά τους περίγυρο, τιμές κι αμοιβές πράξεων που δεν τις αξίζουν. Έτσι τα αυτοβιογραφικά κείμενα από τη φύση τους μεταφέρουν  -αντικειμενικά -το έρμα της αμφιβολίας, ένα φορτίο υποκειμενικότητας που σε κάνει να είσαι διστακτικός, να έχεις ένα κράτημα, ακόμα και στις περιπτώσεις, που μια τέτοια στάση αδικεί το συγγραφέα. Υπάρχουν ευτυχώς ενισχυτικά αξιοπιστίας πειστήρια που σταθεροποιούν τους ισχυρισμούς του. Είναι οι μαρτυρίες τρίτων, είναι οι καταγραφές των γεγονότων από τις εφημερίδες της εποχής, είναι πιθανές φωτογραφίες  κι ό,τι άλλο μπορεί να έπαιξε άμεσο ή έμμεσο ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων.

Από πολύ νωρίς σε μια ντροπαλή γωνιά του μυαλού μου κρυβόταν μια τέτοια -για μένα- ευγενική φιλοδοξία, όπως και να κρατώ ημερολόγιο με τα καθημερινά συμβάντα και τις σκέψεις που περνούσαν κάθε μέρα απ’ το μυαλό μου. Οι συνθήκες της  ζωής  αφετηριακά καθόρισαν το είδος και το εύρος των ασχολιών μου. Δεν ξεκίνησα από το μηδέν, αλλά από αρνητική θέση.  Οι οικογενειακές υποχρεώσεις, που δημιούργησα  κι η έγνοια μου, η γυναίκα και η κόρη μου να έχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, δε μου άφησαν τέτοια περιθώρια. Έτσι το σχέδιο έμεινε μόνο σα σκέψη  μέσα στο μυαλό

Τα πράγματα άλλαξαν όταν -με συμπληρωμένα τα εξήντα πέντε χρόνια- αποφάσισα να φύγω από το μόνιμο επάγγελμα του δάσκαλου σε φροντιστήριο και να γίνω συνταξιούχος. Την απόφαση αυτή τη συνδύασα και με μια δεύτερη. Να βγάλω από το μυαλό μου -κατά το δυνατόν – όλους τους αριθμούς, νόμους ασκήσεις, που μέχρι τότε κυρίως το γέμιζαν  και θα φέρω στην επιφάνεια το παλαιό σχέδιο μου. Έτσι απέρριψα δελεαστικές προτάσεις ελαφράς και μερικής απασχόλησης και αποφάσισα να σφραγίσω οριστικά το κεφάλαιο της διδασκαλίας. Όλα τα προηγούμενα χρόνια προετοίμαζα τα μαθήματα των επόμενων ημέρων, έφτιαχνα ασκήσεις, που θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον των μαθητών μου και σε συνεργασία με συναδέλφους στον ίδιο εργασιακό χώρο συμμετείχα στην έκδοση βιβλίων φυσικής χρήσιμων στην εργασία μας.  

Η πρώτη αυτοβιογραφική μου απόπειρα έγινε μεταξύ των ετών 2006-2009 και είναι το βιβλίο που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2010 με τον τίτλο «Κι όμως ήταν όμορφα». Όλα τα κείμενα, 55 στον αριθμό, γράφτηκαν σε αυτό το χρονικό διάστημα, εκτός από δύο. Αυτά είχαν γραφτεί σε παλαιότερες ευκαιρίες  και είναι τα εξής:  Πρώτο «Το μαλακό υπογάστριο», που γράφτηκε στις αρχές του 1973,όταν ακόμα βρισκόμουν στις φυλακές Κορυδαλλού και είχε από καιρό αρχίσει η  εσωτερική βαθμιαία απογύμνωση από τις αρχικές ιδεολογικές, φιλοσοφικές και πολιτικές βεβαιότητες που με είχαν τα προηγούμενα  χρόνια περικυκλώσει. Το δεύτερο είναι με τον τίτλο «Πενιχρή σοδιά» και γράφτηκε το 1978 στην Αθήνα μετά το εξουθενωτικό σοκ που υπέστην όταν έκανα το μεγάλο λάθος της ζωής μου, να εκτεθώ υποψήφιος βουλευτής στην ιδιαίτερη πατρίδα μου Μαγνησία στις εκλογές του 1977. Είναι ώρα να κάνω εδώ μια εξομολόγηση προς όλους, αφού κοντινοί μου άνθρωποι ήδη το ξέρουν και πολλοί περισσότεροι το υποπτεύονται. Στη σύντομη –ατέλειωτη για μένα- περίοδο της «προεκλογικής εκστρατείας» έπαθα ψυχολογική και σωματική κατάρρευση. Μια αφάνταστη πίκρα και θλίψη με κατάντησε ράκος, αποδεικνύοντας πόσο στενά συνδέονται σώμα και ψυχική διάθεση. Με τίποτα δεν πίστευα ο αφελής ότι υπάρχουν στον αριστερό χώρο άνθρωποι, που ενσυνειδήτως θα αρχίσουν έναν ύπουλο πόλεμο λάσπης, διαδίδοντας αριστερά και δεξιά

Λευτέρης Αντωνιάδης

Λευτέρης Αντωνιάδης
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομα	Λεφτέρ Κιουτσουκαντωνιάδης
Ημερ. γέννησης	22 Δεκεμβρίου 1925
Τόπος γέννησης	Πρίγκηπος, Πριγκηπόννησα, Επαρχία Κωνσταντινούπολης, Τουρκία
Ημερ. θανάτου	13 Ιανουαρίου 2012 (86 ετών)
Τόπος θανάτου	Σισλί, Επαρχία Κωνσταντινούπολης, Τουρκία
Ύψος	1,69 m
Θέση	Επιθετικός
Ομάδες νέων
1938-1941	Τακσίμ ΣΚ
Επαγγελματική καριέρα*
Περίοδος	Ομάδα	Συμμ.†	(Γκ.)†
1941-1943	Τακσίμ ΣΚ	90	(75)
1947-1951	Φενερμπαχτσέ	135	(100)
1951-1952	Φιορεντίνα	30	(4)
1952-1953	ΟΖΚ Νις	12	(2)
1953-1964	Φενερμπαχτσέ	480	(323)
1964	ΑΕΚ	5	(2)
Σύνολο		752	(508)
Εθνική ομάδα
Περίοδος	Ομάδα	Συμμ.†	(Γκ.)†
1948-1963	Τουρκία	46	(21)
Προπονητική καριέρα
Περίοδος	Ομάδα
1965	Αιγάλεω
1965-1966	Σούπερσπορ Γιουνάιτεντ
1966-1967	Σαμσουνσπόρ
1967-1968	Ορντουσπόρ
1968-1969	Μερσίν Ιντμάν Γιουρντού
1969-1970	Μπόλουσπορ
1970	Σαμσουνσπόρ
1972	Σαμσουνσπόρ
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα. † Συμμετοχές (Γκολ).

O Λευτέρης Αντωνιάδης ή Κιουτσουκαντωνιάδης (Lefter Küçükandonyadis, 22 Δεκεμβρίου 1925 -

Θα το πω καθαρά. Είμαι υπέρ της σύντομης λύσης με το σκοπιανό. Το πλεονέκτημα που έχουμε με το βέτο, δεν είναι μόνιμο δικαίωμά μας. Έχει κι αυτό διάρκεια ζωής. Από ένα σημείο και μετά θα το χάσουμε. Δεν είμαστε οι "εκλεκτοί του θεού" Εκείνο που δείχνει η συμπεριφορά μας στα εθνικά θέματα είναι η προσκόλληση σε ουτοπικές εικόνες του παρελθόντος, που καμιά επίδραση δεν έχουν στη σημερινή πραγματικότητα. Πρέπει ως λαός να προσαρμοστούμε. Οδυνηρό, αντιπαθητικό μα αναγκαίο Οι Κασάνδρες ποτέ δεν ήταν συμπαθείς μα μερικές φορές επαληθεύονται. Δυστυχώς