ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣ  ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΑ

Φωτογραφικό Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας

Βιολέττα Σάντα • 27 November, 2014 • 0 • 4 Share 0

Αφορμή για το θέμα που θα σας παρουσιάσουμε υπήρξε η πρώτη φωτογραφία. Βρίσκεται στην Χαραμόγλειο Βιβλιοθήκη μέσα σε κορνίζα και γράφει: Διδασκαλικό Συνέδριο, Καλοκαίρι 1923. Αυτό που τράβηξε καταρχήν την προσοχή μου ήταν η ύπαρξη πολλών γυναικών για τη χρονολογία που αναφέρεται. Ζήτησα από τον κ. Δημήτρη Τσερέ περισσότερες πληροφορίες ο οποίος μου παραχώρησε αυτές που περιλαμβάνονται στη λεζάντα της φωτογραφίας.

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες -θα παρουσιαστούν σε 2 μέρη- περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας».Μελέτη Δημήτρη Σ.Τσερέ με τίτλο: (Δάσκαλοι Προκαταρτικού Σχολείου Λευκάδας 1806-1825. Καθηγητές του Γυμνασίου Λευκάδας 1829-1960. Δάσκαλοι του Ελληνικού Σχολείου 1866-1929. Κατάλογοι και Ευρετήρια). Εκδόθηκε το 2002 από την Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών.

Φωτογραφία αναπαραχθείσα και αχρονολόγητη.

Ίδια φωτογραφία, κορνιζαρισμένη, υπάρχει και στη Χαραμόγλειο Βιβλιοθήκη Λευκάδας. Στο πλαίσιο της τελευταίας αναγράφεται: Διδασκαλικό Συνέδριο, Καλοκαίρι 1923. Πιθανόν πρόκειται περί συνεδρίου Λευκαδίων και Ιθακησίων δασκάλων, που πραγματοποιήθηκε μάλλον στο τότε Γυμνάσιο Λευκάδας. Σ’ αυτό συνηγορεί η παρουσία στο μέσον της φωτογραφίας των δύο καθηγητών του Γυμνασίου Λευκάδας: Δημοσθένη Κουνιάκη και Θεοδοσίου Σταματέλλου. Η φωτογραφία ίσως ελήφθη

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Η ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΓΚΑΤΖΙΑ

Α. Καταγωγή – Οικογενειακά στοιχεία

Με λένε Ευσταθία Γκατζιά και είμαι 67 ετών. Η μητέρα μου κατάγεται από το Δομοκό και ο πατέρας μου από την Υπάτη. Η μητέρα μου ασχολιόταν με τα οικιακά και ο πατέρας μου δούλευε σε μαγαζί με υποδήματα.

Τους αγαπούσα και τους δυο, αλλά και η συμπεριφορά των γονιών μου απέναντι σε μένα και στα αδέρφια μου ήταν άριστη.

Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στο Δομοκό και στη Λαμία και τα νεανικά μου στη Λαμία.

Στη γειτονιά μου υπήρχαν σπίτια χαμηλά, δρόμοι από χώμα, αλάνα δίπλα και πιο πέρα το στρατόπεδο Τσαλτάκη. Η συνοικία μας λεγόταν: Παλιό Γυμναστήριο. Επίσης είχε πολλά δέντρα...

Παντρεύτηκα με προξενιό, που διοργάνωσε η θεία του άντρα μου με τον πατέρα μου. Είχα και έναν αδερφό με τον οποίο δε μάλωσα ποτέ.

Εκείνη την εποχή τα αγόρια και τα κορίτσια δεν ήταν το ίδιο περιορισμένα. Τα κορίτσια ήταν περισσότερο και δεν έβγαιναν από το σπίτι έτσι άσκοπα έξω στους δρόμους για να κάνουν βόλτες. Έβγαιναν μόνο μερικές φορές, αλλά και τότε έπρεπε στις 8 μμ να είναι οπωσδήποτε πάλι στο σπίτι. Τα μικρότερα παιδιά, όταν η μητέρα έλειπε σε δουλειές, τα πρόσεχε η γιαγιά.

Αταξίες δεν έκανα και γι’ αυτό ο πατέρας μου ποτέ δε σήκωσε χέρι πάνω μου, μόνο η γιαγιά μου μερικές φορές.

Β. Σχολική ζωή

Πήγα στο 10ο Δημοτικό της Λαμίας. Είχε 6 αίθουσες. Ήταν διώροφο και υπήρχαν γραφεία για κάθε δάσκαλο. Στο μεγάλο προαύλιο υπήρχαν 3 ψηλά πεύκα και μια σειρά από βρύσες. Επίσης ολόγυρα υπήρχαν ψηλά κάγκελα. Η απόσταση του σχολείου από το σπίτι ήταν 500 μέτρα, μικρή απόσταση, και μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και πηγαίναμε με τα πόδια. Μου άρεσε πάρα πολύ το σχολείο. Δεν υπήρχε κάτι που να μην μου αρέσει σ’ αυτό. Θυμάμαι ιδιαίτερα το παιχνίδι με τις φίλες μου.

Είχε πολλού

1. Στοιχεία απολογισμού – μέρος όγδοο
   Κάνοντας μια συνοπτική θεώρηση στην πορεία της ζωής μου δικαιούμαι να πω:
   - Καλά την έβγαλα!
   Παρά τις εγγενείς αφετηριακές δυσκολίες, που με καθόρισαν, παρά τις επίκτητες δικές μου περιπέτειες, η πορεία της ζωής ήταν καλύτερη απ’ ότι οι αρχικές προϋποθέσεις προέβλεπαν.
   Μεγάλωσα, χωρίς καμιά αξιοσημείωτη περιπέτεια της υγείας μου, σπούδασα μια επιστήμη, παντρεύτηκα μια ικανή, ρεαλίστρια και προστατευτική γυναίκα, έκανα ένα παι...δί- δυστυχώς μόνο ένα. Και έναν υπέροχο εγγονό. Έκτισα ένα σπίτι, φύτεψα δέντρα με σπόρους που συγκέντρωσα από διάφορους ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας και τώρα που μεγάλωσαν τα καμαρώνω και τα χαίρομαι. Μια από τις μεγαλύτερες ικανοποιήσεις που έζησα ήταν η παρακολούθηση της δύναμης ζωής που εμπεριέχεται σ’ ένα σπόρο. Πως ξυπνάει και πως αναπτύσσεται. Παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την ανάπτυξη ενός φυτού βλέπεις και τη δύναμη της ανθρώπινης ζωής.
   Αυτά! Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα το συνταρακτικό. Όμως αυτή δεν είναι η ζωή; Όλα τ’ άλλα «τυχαίνουν» μόνο σε κάποιους ιδιαίτερους. Δεν ξέρω όμως αν είναι για καλό ή κακό.. Βεβαίως υπάρχουν κι άλλες ενδιαφέρουσες-τουλάχιστον για μένα- συνιστώσες τη ζωής μου και ελπίζω να είμαι ικανός στο μέλλον για να επανέλθω στο ίδιο θέμα

1. Στοιχεία απολογισμού ζωής – μέρος έβδομο
   Μένω με την ικανοποίηση ότι δεν εξαργύρωσα κάποια πράγματα, που άλλοι νωρίς στήθηκαν στο «ταμείο» να πάρουν την ανταμοιβή τους. Αν έχεις διάθεση να προσφέρεις κάτι είναι γιατί μέσα σου υπάρχει ένα περίσσευμα αγάπης και το δίνεις με θετική ψυχική διάθεση και αλτρουϊσμό, χωρίς να ζητάς οποιαδήποτε ανταμοιβή. Τι νόημα θα είχε τότε η λέξη προσφορά! Το χειρότερο όλων είναι ότι αρκετοί εξόφλησαν στο ταμείο ανύπαρκτες προσφορές και μ’ έναν... οργανωμένο, αλλά και ιδιαίτερα θρασύ, τρόπο οικοδόμησαν ψεύτικες ιστορίες, επιβεβαιώνοντας ο ένας το ψεύδος του άλλου, καλυπτόμενοι πίσω από καλά προετοιμασμένους μύθους.
   Ας πάει στο διάολο, μωρέ, αυτή η κωλοκατάσταση! Είναι η μόνη ανισορροπία που συμβαίνει γύρω μας; Το ερώτημα και η αγωνία μου είναι μήπως με αυτόν τον τρόπο καταγράφτηκε όλη η προηγούμενη ιστορία στην πατρίδα μας, μήπως οι ήρωες που λατρεύουμε έχουν τελικά πήλινα πόδια. Να σας ομολογήσω κάτι; Αυτή η ανασφάλεια δε μ’ αρέσει καθόλου! Μου δημιουργεί ένα αίσθημα πνιγμού. Πρέπει, σχεδόν αναγκαστικά, να δεχτούμε- θέλουμε δε θέλουμε - κάποια πράγματα, ως σταθερά. Δε γίνεται διαφορετικά. Χρειάζεται να υπάρχουν πρότυπα. Αλίμονο αν είναι διαφορετικά. Έτσι νιώθω και αυτό καταγράφω εδώ.

Δημόσιο Αλληλοδιδακτικό Σχολείο Άργους (1828-1832)

Μαΐου 30, 2009 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού 

Η εκπαίδευση στο Άργος επί Καποδίστρια (1828-1832)

Ιωάννης Κοκκώνης

Για την ίδρυση του σχολείου αυτού πληροφορούμαστε από την υπ’ αριθμ. 1 έκθεση του επιθεωρητή της εκπαιδεύσεως I. Κοκκώνη, που υποβλήθηκε στη Γραμματεία της Παιδείας, στις 8 Οκτωβρίου του 1830. Κατά την έκθεση αυτή το σχολείο ιδρύθηκε το 1828, μετά την άφιξη του Καποδίστρια, από τον αλληλοδιδάσκαλο Νικόλαο Φανδρίδη «βοηθεία της δημογεροντίας». Ο Φανδρίδης ήταν Κρητικός, 21 ετών (το 1828 ) και, σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου προς τον παιδαγωγό Κοκκώνη*, είχε διδαχθεί στην πατρίδα του για δύο χρόνια αρχαία ελληνικά «παραδοθείς έως τον Β’ τόμον της Εγκυκλοπαίδειας· ήρχισε και τον Ξενοφώντα». Την αλληλοδιδακτική μέθοδο διδάχθηκε το 1825 στα Κύθηρα.

Ο μηνιαίος μισθός του ήταν 250 γρόσια ( 100 φοίνικες ), τον οποίο μέχρι και τον Αύγουστο του 1830 κατέβαλλε κατά ένα μέρος η δημογεροντία (200 γρόσια ) από τα εισοδήματα της κοινότητας που προέρχονταν από τους εθνικούς μύλους, ενώ το υπόλοιπο ποσό ο Καποδίστριας. Στο εξής όμως καταβαλλόταν από τον Τοποτηρητή του Άργους. Ο Φανδρίδης αποδείχθηκε ικανός δάσκαλος παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, για τις οποίες γίνεται λόγος στη συνέχεια και οι οποίες ήταν κοινές και συνήθεις για όλους σχεδόν τους συναδέλφους του κατά την εποχή εκείνη. Το γεγονός δε ότι παρέμεινε στο ίδιο σχολείο καθ’ όλη την εξεταζόμενη περίοδο, συνέβαλε κατά πολύ στο θετικό αποτέλεσμα.

Οι κρίσεις για τις ικανότητες του σχηματίζονται από σχετικές επισκέψεις και επιθεωρήσεις. Συγκεκριμένα, στις 20 Οκτωβρίου του 1829, ο Γραμματεύς της Παιδείας Ν. Χρυσόγελος κοινοποιούσε στο δάσκαλο την ικανοποίηση του Κυβερ­νήτη, ο οποίος «ευαρεστηθείς εκ νέου, ότε προλαβόντως επεσκέφθη το οποίον διευθύνεις σχολείον, με διέταξε να σοι εκφράσω την άκραν του ευχαρίστησιν». Πέντε μήνες αργότερα ο Χρυσόγελος παραβρέθηκε στις δημόσιες εξετάσεις του σχολείου που διεξήχθηκαν στις 24 Μαρτίου του 1830 για τις οποίες ανέφερε προς τον Καποδίστρια την επόμενη μέρα εκφράζοντας την ικανοποίηση του. Ο Φανδρίδης, εκτός από τα μαθήματα που πρόβλεπε ο Οδηγός της αλληλοδιδακτικής**, δίδασκε επιπλέον σε όλους τους μαθητές του και «τα στοιχεία της Γενικής Γραμματικής», ώστε «οι μεταβαίνοντες εκ τούτων εις την σπουδήν της ελληνικής προδιατεθειμένοι όντες, εισάγονται με μεγάλην ευκολίαν εις τούτο το μάθημα», όπως δήλωσαν στο Χρυσόγελο οι δάσκαλοι των ελληνικών σχολείων.

Στο ίδιο έγγραφο έγινε αναφορά και στις δυσκολίες που συναντούσε ο αλληλοδιδάσκαλος και οι οποίες εμπόδιζαν την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Συνίσταντο δε στο γεγονός ότι ο χώρος ήταν δυσανάλογος ως προς τον αριθμό των μαθητών, με αποτέλεσμα « η διαίρεσις εις κλάσεις [ = τάξεις ] και ο εσωτερικός οργανισμός δεν είναι κατά τους απαιτουμένους κανόνας», στην έλλειψη των αναγκαίων βιβλίων, αφού στο σχολείο υπήρχε μόνο η αγγλική μετάφραση του Ευαγγελίου και μέρος της περιληπτικής μετάφρασης του στα ελληνικά από το Νεόφυτο Νικητόπουλο στην ελλιπή φοίτηση των μαθητών, για την οποία γίνεται λόγος πιο κάτω.

Ιωάννου Π. Κοκκώνη. Γεωγραφία Στοιχειώδης, πρώτη έκδοση 1836.

Ο Ιω. Κοκκώνης, ο οποίος επισκέφθηκε το σχολείο ως επιθεωρητής της δημοτικής εκπαίδευσης στις 6 Οκτωβρίου του 1830, ανέφερε προς τη Γραμματεία της Παιδείας για το δάσκαλο ότι ήταν «πολλά ήμερος και γλυκύς προς τους μαθητάς του και επιμελής και προσεκτικός εις το έργον του».*** Κατά την ίδια αναφορά, ο Φανδρίδης ακολουθούσε την αλληλοδιδακτική μέθοδο του Γάλλου Sarazin, αλλά η ακριβής εφαρμογή της προσέκρουε σε εγγενείς δυσχέρειες, όπως ήταν η «αγυμνασία των μερικών πρωτοσχόλων» και η έλλειψη του απαραίτητου εποπτικού υλικού. Ο Κοκκώνης ανέφερε στην έκθεση του χαρακτηριστικά: «Το υλικόν του σχολείου είναι άθλιον, ελλιπές και κακώς διατεταγμένον . Οι μαθηταί φέρουσιν έξωθεν πλάκας, χαρτία κ.λ,π. Ο μεν έχει πλάκα ακέραιον, ο δε έν τεμάχιον πλακός, άλλος στερείται πλακοκονδύλου ή χαρτίου και άλλος άλλου». Για την αποφυγή «της προερχομένης εκ της ελλείψεως αυτών βλάβης και αταξίας», ο επιθεωρητής συνέστησε στον αλληλοδιδάσκαλο να συνεννοηθεί με τους εφόρους του σχολείου και να ζητήσει από τη Γραμματεία της Παιδείας τα προβλεπόμενα από τον Οδηγό αναγκαία εποπτικά μέσα διδασκαλίας.

Ο Κοκκώνης διαπίστωσε παράλληλα και σχετική έλλειψη των αναγκαίων διδακτικών βιβλίων. Στο σχολείο υπήρχαν 20 Ευαγγέλια τυπωμένα στο Λονδίνο, 20 Χρηστοήθειες του Πύρου, 4 αντίτυπα της Ιεράς Κατήχησης του Κισινίου και 4 περιλήψεις του Ευαγγελίου από το Ν. Νικητόπουλο. Τα υπάρχοντα βιβλία ήταν ελάχιστα για τους 128 μαθητές που αριθμούσε τότε το σχολείο. Επειδή μάλιστα η Ιερά Κατήχηση του Κισινίου δεν ήταν από τα εγκεκριμένα βιβλία, ο επιθεωρητής της εκπαίδευσης ζήτησε από το δάσκαλο να μη διδάξει στο εξής από αυτή και του έδωσε ένα αντίτυπο της Κατήχησης που είχε εγκρίνει η επί της Προπαιδείας Επιτροπή καθώς επίσης και ανά ένα αντίτυπο του Προσευχηταρίου και της σύνοψης της Ιεράς Ιστορίας. Επίσης ζήτησε από τη Γραμματεία να στείλει στο σχολείο 5 Προσευχητάρια, 5 Συνόψεις Ιεράς Ιστορίας, 12 Κατηχήσεις και από τα βιβλία του Στέφ. Κομμητά Εκκλησιαστική Ιστορία, Ιερά Ιστορία και Κατήχηση.

Το πρώτο γνωστό ελληνικό αλφαβητάριο, τυπωμένο στη Βιέννη το 1771, με δαπάνη του Κ.Α Φιλιππίδου.

Στο ίδιο έγγραφο του Κοκκώνη έγινε λόγος και για τους εφόρους του σχολείου και είναι η μόνη φορά που θίγεται το θέμα αυτό στις υπάρχουσες πηγές. Χρέη σχολικών εφόρων έκαναν οι δημογέροντες της πόλης, χωρίς όμως να έχουν διοριστεί  γι’ αυτό το σκοπό από την κυβέρνηση. Στο σημείο αυτό θεωρείται σκόπιμο να αναφερθεί ότι ο Καποδίστριας επιδιώκοντας την απαγκίστρωση της εκπαίδευσης από την επιρροή των προκρίτων και δημογερόντων, είχε εκδώσει την

 

 

Η Ιστορία του Δημοτικού Σχολείου Αγιάσου

Το Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου έχει άμεση σχέση με την κτίση του χωριού και χρονολογείται από το 803 μ.Χ. Όταν ο Αγάθων ο Εφέσιος ήρθε στην Αγιάσο και έχτισε το μοναστήρι προς τιμήν της Παναγίας προκειμένου να εναποθέσει την εικόνα καθώς και τα άλλα ιερά κειμήλια που έφερε από τα Ιεροσόλυμα ίδρυσε και σχολείο. Το 1773 εκτός από το σχολείο του Αγάθωνα συστήθηκε και ανώτερο σχολείο που ονομάστηκε Ελληνομουσείο. Περί το 1850 το κατώτερο σχολείο χωρίστηκε σε Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο λειτουργούσαν δε και τα δύο ως αλληλοδιδακτικά. Το Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο λειτουργούν κανονικά μέχρι το 1912 οπότε η Λέσβος απελευθερώθηκε από τουςΤούρκους και συνεχίζουν τη λειτουργία τους και αργότερα μέχρι το 1929 οπότε με νόμο του Ελευθέριου Βενιζέλου καταργούνται και δημιουργούνται μικτά Δημοτικά Σχολεία. Το Αρρεναγωγείο ονομάζεται Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου και το Παρθεναγωγείο Β’ Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου. Η λειτουργία των δύο 6/θέσιων σχολείων συνεχίζεται μέχρι το 1974 οπότε τα σχολεία συγχωνεύονται στο 10/θέσο Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου το οποίο με τη μορφή αυτή λειτουργεί ως σήμερα.
Το Διδακτήριο
Αρχικά το σχολείο στεγαζόταν σε χώρους της εκκλησίας της Παναγίας αφού και οι δάσκαλοι του σχολείου ήταν κληρικοί. Το 1831 οι επίτροποι της εκκλησίας της Παναγίας κι οι Δημογέροντες χτίζουν το πρώτο διδακτήριο εκεί που σήμερα είναι ο νέος ξενώνας γάζεται το Αστυνομικό Τμήμα Αγιάσου. Το κτίριο αυτό ήταν πολύ μικρό γι αυτό το 1849 χτίζεται το νέο στη θέση Καμπούδι εκεί που σήμερα βρίσκεται το πρώτο κτίριο του σχολείου με δαπάνες του Αγιασώτη Μητροπολίτη Νυσσάβας Νεκταρίου Μαμώλη και της εκκλησίας της Παναγίας. Στο κτίριο αυτό στεγάστηκε το Αρρεναγωγείο μέχρι το έτος 1929 οπότε κατεδαφίστηκε και στη θέση του ανεγέρθηκε νέο διδακτήριο για τις ανάγκες στην αρχή του Α’ Δημοτικού Σχολείου και του σημερινού στη συνέχεια. Παράλληλα το 1880 με χρήματα της εκκλησίας της Παναγίας αναγείρεται και δεύτερο κτίριο για να στεγάσει το Παρθεναγωγείο στην αρχή και το Β’ Δημοτικό Σχολείο μετά, στο οποίο σήμερα στεγάζεται το ΤΕΕ Αγιάσου. Το 1961 ακριβώς δίπλα στο Α’ Δημοτικό Σχολείο χτίζεται και νέο κτίριο για να στεγάσει το Β’ Δημοτικό Σχολείο με χρήματα του κράτους και του ΤΑΔ Αγιάσου το οποίο μέχρι σήμερα εξυπηρετεί τις διδακτικές ανάγκες του σχολείού.
Όταν χτίστηκαν τα κτίρια ήταν μοναδικά στη Λέσβο για την ωραιότητα και την λαμπρότητα τους. Το κάθε διδακτήριο έχει έξι τεράστιες αίθουσες διδασκαλίας ενώ στο πρώτο υπάρχει και υπόγειο με τρεις αίθουσες. Περιβάλλονται από ευρύχωρη αυλή εκτάσεως 5.600 τ.μ. Σήμερα τα σχολεία διαθέτουν αίθουσα Μουσικής, Πληροφορικής και Γυμναστικής (για την χειμερινή περίοδο).
Η σημερινή κατάσταση των διδακτηρίων δεν είναι η πρέπουσα. Απαιτείται αντικατάσταση της στέγης, αποκατάσταση των εξωτερικών όψεων και υδροχρωματισμός των εσωτερικών χώρων.
Γεώργιος Ξενέλλης
Υποδιευθυντής Δημ. Σχολείου
Η Διεύθυνση μας είναι: Αγιάσος - Λέσβου Τηλέφωνο: 22520-22243Fax: 2250-22243
Ηλεκτρονική διεύθυνση: mail@dim-agias.les.sch.gr
πηγή: http://dim-agias.les.sch.gr

Το Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου έχει άμεση σχέση με την κτίση του χωριού και χρονολογείται από το 803 μ.Χ. Όταν ο Αγάθων ο Εφέσιος ήρθε στην Αγιάσο και έχτισε το μοναστήρι προς τιμήν της Παναγίας προκειμένου να εναποθέσει την εικόνα καθώς και τα άλλα ιερά κειμήλια που έφερε από τα Ιεροσόλυμα ίδρυσε και σχολείο. Το 1773 εκτός από το σχολείο του Αγάθωνα συστήθηκε και ανώτερο σχολείο που ονομάστηκε Ελληνομουσείο. Περί το 1850 το κατώτερο σχολείο χωρίστηκε σε Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο λειτουργούσαν δε και τα δύο ως αλληλοδιδακτικά. Το Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο λειτουργούν κανονικά μέχρι το 1912 οπότε η Λέσβος απελευθερώθηκε από τουςΤούρκους και συνεχίζουν τη λειτουργία τους και αργότερα μέχρι το 1929 οπότε με νόμο του Ελευθέριου Βενιζέλου καταργούνται και δημιουργούνται μικτά Δημοτικά Σχολεία. Το Αρρεναγωγείο ονομάζεται Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου και το Παρθεναγωγείο Β’ Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου. Η λειτουργία των δύο 6/θέσιων σχολείων συνεχίζεται μέχρι το 1974 οπότε τα σχολεία συγχωνεύονται στο 10/θέσο Δημοτικό Σχολείο Αγιάσου το οποίο με τη μορφή αυτή λειτουργεί ως σήμερα.
Το Διδακτήριο
Αρχικά το σχολείο στεγαζόταν σε χώρους της εκκλησίας της Παναγίας αφού και οι δάσκαλοι του σχολείου ήταν κληρικοί. Το 1831 οι επίτροποι της εκκλησίας της Παναγίας κι οι Δημογέροντες χτίζουν το πρώτο διδακτήριο εκεί που σήμερα είναι ο νέος ξενώνας

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

1. Στοιχεία απολογισμού ζωής - μέρος έκτο
   Θα κάνω εδώ μια προσωπική ομολογία. Πολύ έγκαιρα, μου την έδωσε με τα Μαθηματικά. Μπήκα νωρίς στη λογική αρτιότητα της Ευκλείδειας γεωμετρίας κι ένιωσα την αντίστοιχη ικανοποίηση από τη λύση δύσκολων προβλημάτων. Όλα αυτά στο θεωρητικό και αφηρημένο επίπεδο που τα χαρακτηρίζει. Έτσι, τα μαθηματικά ξεκίνησα να σπουδάσω με αρχικό στοχευμένο σχέδιο να επιστρέψω στην αγαπημένη γενέθλια ιδιαίτερη πατρίδα μου και να διδάξω τα δικά μας παιδι...ά. Πάντα είχα μπροστά μου την αίσθηση της αποστολής και του καθήκοντος. Ειδικά όταν είσαι νέος κι αγαπάς μερικά πράγματα δίνεσαι μ’ όλη τη ψυχή στον άγιο σκοπό.
   Με το τότε ισχύον σύστημα έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις και στο Φυσικό τμήμα. Έτυχε να πετύχω και στα δύο, οπότε είχα τη δυνατότητα επιλογής. Εκεί, αλλότριες συμβουλές, η ατμόσφαιρα της εποχής, το ασθενές του χαρακτήρα μου με παρέσυραν και έκανα λάθος επιλογή κάτι που ο κακός εγωισμός δεν με άφησε να το παραδεχτώ εγκαίρως. Η εμπλοκή μου αργότερα σε άλλου είδους απασχολήσεις και ενδιαφέροντα έκλεισε το δρόμο της αλλαγής. Αρκετά χρόνια, στα φοιτητική μου ζωή και τα πρώτα, μετά την αποφυλάκισή μου, στα ιδιαίτερα μαθήματα που έκανα για βιοπορισμό, παρουσιαζόμουν ως μαθηματικός και αυτά δίδασκα. Όταν αργότερα μπήκα στο επίσημο φροντιστηριακό επάγγελμα ήταν αναπόφευκτο να εργαστώ με την ειδικότητά μου. Ήμουν ένας φυσικός!
   Στα τριάντα χρόνια που δίδαξα στο φροντιστήριο ποτέ δεν ανέφερα σε μαθητή μου αυτό το απωθημένο μου. Δε θα ήταν παιδαγωγικά σωστό. Άλλωστε το πέρασμα του χρόνου ανέδειξε μέσα μου κι άλλα ενδιαφέροντα και, το χειρότερο, ήρθε η συναισθηματική μου αποκοπή- κακώς- από τον ομφάλιο λώρο της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Για πολλούς υποκειμενικούς κι αντικειμενικούς λόγους, που δεν είναι της στιγμής εδώ ν’ αναφερθώ. … Όμως θέλεις δεν θέλεις πατρίδα σου είναι τα παιδικά χρόνια……..
   Έτσι το νεανικό μου όνειρο ξεθώριασε, το πήρε το ποτάμι της λησμονιάς και ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε…….