Η ιστορία του πρώτου πανεπιστημιακού ιδρύματος της χώρας μας
Το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στη χώρα μας ήταν μια ιδέα του Ιωάννη Καποδόστρια και ονομαζόταν "Κεντρικόν Σχολείον". Μαζί με το Ορφανοτροφείο και τα Αλληλοδιδακτικά Σχολεία, αποτέλεσε τον πρώτο καρπό της εκπαιδευτικής πολιτικής του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στην παιδεία και τη θεωρούσε πρωταρχικό του στόχο για την ανασυγκρότηση του έθνους. Το Κεντρικόν Σχολείον ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1829 στην Αίγινα, με σκοπό να καταρτίσει επιστημονικά δάσκαλους και την προπαρασκευή όσων νέων ήθελαν να ακολουθήσουν ανώτατες σπουδές σε άλλους κλάδους. Η φοίτηση ήταν τριετής και τα μαθήματα, κυρίως, θεωρητικής κατεύθυνσης. Πολλοί από τους αποφοίτους του αποτέλεσαν τα πρώτα στελέχη της δημόσιας διοίκησης. Πρωτολειτούργησε στις 2 Ιανουαρίου 1830 με έφορο τον Ανδρέα Μουστοξύδη και στεγάσθηκε αρχικά στο οίκημα, όπου παλαιότερα συνεδρίαζε το «Πανελλήνιον». Οι βασικοί δάσκαλοι ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος, που δίδασκε ελληνική γλώσσα, συντακτικό, ιστορία και γεωγραφία, και ο Ιωάννης Βενθύλος, που δίδασκε έλληνες ποιητές, μαθηματικά και γαλλικά. Υποδιδάσκαλοι διορίσθηκαν ο ζωγράφος Φώτιος Βότζας για το μάθημα της σκιαγραφίας και ο Αθανάσιος Αβραμιάδης για το μάθημα της μουσικής. Οι αιτήσεις για φοίτηση στο Σχολείο ήταν τόσες πολλές, που ο Καποδίστριας έδωσε εντολή να εκπονηθούν από τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ σχέδια για την ανέγερση νέου κτιρίου, το οποίο ανεγέρθηκε με δωρεά του ελβετού φιλέλληνα Εϋνάρδου και έλαβε την ονομασία «Εϋνάρδειο».
Σημαντικός αριθμός των σπουδαστών ήταν υπότροφοι της κυβέρνησης και κυρίως εκείνοι που προέρχονταν από τις υπόδουλες περιοχές της Ελλάδας, καθώς και οι γιοι των αγωνιστών. Στον απολογισμό τού πρώτου έτους της λειτουργίας του, αναφέρεται ότι φοιτούσαν 350 σπουδαστές απ' όλη την Ελλάδα.Ο Καποδίστριας, παρακολουθούσε από κοντά τη λειτουργία του Σχολείου. Υπήρχαν μέρες που βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας με τους μαθητές και τους παρότρυνε «εις το καθήκον και την αρετήν νέους αρχομένους βίον νέον, εν πατρίδι νέα», ενώ κατά την περίοδο των εξετάσεων ζητούσε να «διαβάση τας κόλλας των εξετάσεων των μαθητών για να διαπιστώση αυτοπροσώπως την πρόοδό τους». Πολύς λόγος έγινε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν κατά τη σχολική περίοδο αργίες και διακοπές, γιατί μερικοί υποστήριζαν ότι οι αργίες και οι διακοπές είναι εμπόδιο για την προκοπή των μαθητών.
Παρά την επιτυχημένη πορεία του Κεντρικού Σχολείου, τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να φανούν στον ορίζοντα, αφού οι μαθητές αντέδρασαν στα κατά τη γνώμη τους αυστηρά μέτρα του Κυβερνήτη. Έτσι, έκαναν αποχή τον Ιανουάριο του 1831, προκαλώντας, σύμφωνα με έκθεση του Μουστοξύδη στον Καποδίστρια, πολλά προβλήματα στους κατοίκους του νησιού.Χαρακτηριστική είναι και η απόφαση του Αστυνόμου προς τον Καποδίστρια: «Οι μαθητές είναι ταραχοποιοί και στασιαστές, κατάσταση η οποία τρομοκρατεί τους κατοίκους της Αίγινας και ιδιαίτερα τους Ψαριανούς, που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα κι έτσι υπομένουν τα ολέθρια αποτελέσματα. Αίτιο αυτής της κατάστασης είναι ο καθηγητής Γεώργιος Γεννάδιος, ο οποίος τις ώρες του μαθήματός του γνωστοποιεί τα δικαιώματα που έχουν, με αποτέλεσμα τον ξεσηκωμό των μαθητών». Τη μαθητική αναταραχή προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν -αν δεν την προκάλεσαν κιόλας- οι αντίπαλοι του Κυβερνήτη, κυρίως οι Ψαριανοί και Υδραίοι.
Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, οι δραστηριότητες του «Κεντρικού Σχολείου» ατόνησαν και στις 10 Απριλίου 1834 αποφασίστηκε η μεταφορά του στην Αθήνα και η μετατροπή του σε Γυμνάσιο με γυμνασιάρχη τον Γεώργιο Γεννάδιο. Σήμερα, το άλλοτε Κεντρικόν Σχολείον ονομάζεται Α' Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Αθηνών «Γεννάδειο» και στεγάζεται στο κέντρο της Αθήνας.
Σχόλια ( 1 )
Υποβλήθηκε πριν από 1590 ημέρες
Προσθέστε το σχόλιο σας

Η ιστορία του Γενικού Νοσοκομείου Δυτικής Αττικής “Η Αγία Βαρβάρα”
JULY 6, 2016 BYADMIN
Το Γενικό Νοσοκομείο Δυτικής Αττικής «Η Αγία Βαρβάρα» λειτούργησε για πρώτη φορά σαν Νοσηλευτικό Ίδρυμα το 1903, με την ονομασία «Κάνθαρος». Το 1906 μετονομάστηκε σε Νοσοκομείο «Ευλογιόντων», λόγω των πολλών περιστατικών ευλογιάς που νοσηλεύτηκαν την περίοδο εκείνη. .
Κατά την πενταετία 1930-1935 ξεκίνησε η μεταφορά και εγκατάσταση, σε ειδικά διαμορφωμένους και σχετικά απομακρυσμένους χώρους του Νοσοκομείου, ασθενών με τη νόσο Χάνσεν από το νησάκι Σπιναλόγκα της Κρήτης, προκειμένου να τους παρέχεται ιατρική περίθαλψη. Τότε λειτούργησε και η Δερματολογική Κλινική, για την πρόληψη και θεραπεία των ασθενών με νόσο Χάνσεν. Μεταπολεμικά, όταν «έκλεισε» η Σπιναλόγκα αναπτύχθηκαν το Αναρρωτήριο και οι κατοικίες των πασχόντων από τη νόσο. .
Τη δεκαετία του ’50, λόγω της επιδημίας πολυομελίτιδας που έπληττε τη χώρα, το νοσοκομείο νοσήλευσε ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό ασθενών, κυρίως παιδιών, με τη νόσο αυτή. Τότε δημιουργήθηκε η Παιδιατρική Κλινική. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν κλιμάκια του Ερυθρού Σταυρού με Σουηδούς ιατρούς, οι οποίοι βοήθησαν στην αποκατάσταση των ασθενών. .
Το 1970 μετονομάζεται σε «Δημόσιο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων», στο οποίο λειτουργούσαν: (α) Παθολογική και Παιδιατρική Κλινική νοσηλεύοντας κατ΄ εξοχήν ασθενείς με Λοιμώδη Νοσήματα και (β) Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία – Παθολογικό, Χειρουργικό, Δερματολογικό, Παιδιατρικό και Οφθαλμολογικό.

Ιστορία Νοσηλευτικής
α. Η ίδρυση της Νοσηλευτικής
Η Florence Nightingale (1820-1910) κατόρθωσε να εκτιμήσει τις νοσηλευτικές ανάγκες των Άγγλων στρατιωτών στον Κριμαϊκό πόλεμο του 1854.
Ίδρυσε την πρώτη στον κόσμο Νοσηλευτική Σχολή στο Λονδίνο, επισήμανε την εξατομικευμένη φροντίδα του αρρώστου και τη σημασία της προσωπικής και επαγγελματικής ακεραιότητας των νοσηλευτών. Περιέγραψε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των εκπαιδευμένων νοσηλευτών και τόνισε τη σημασία του ενδιαφέροντος και της ενεργού συμμετοχής τους στην αντιμετώπιση κοινωνικών και υγειονομικών προβλημάτων.
Το 1899 ιδρύεται το Διεθνές συμβούλιο των Νοσοκόμων, κατά το ίδιο έτος παρέχεται πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο Teachers Col1ege του Columbia Uniνersity της Νέας Υόρκης. Νοσηλευτικά βιβλία και περιοδικά εκδίδονται. Η νοσηλευτική ανεξαρτητοποιείται σαν αυτόνομο επάγγελμα με επιστημονική βάση, νοσηλευτές/τριες συμμετέχουν σε επιτροπές λήψης αποφάσεων για θέματα υγείας, ενώ η νοσηλευτική έρευνα εξελίσσεται. Αναπτύσσονται νέες θεωρίες, όπως της Virginia Henderson, της Abdel1ah, της Orem, της Peplau, της Traνelbee, της Κing, της Wiedenbaeh, της Roy, της Leνine, της Rogers, ενώ ιδρύονται πολλές σχολές διαφόρων επιπέδων σε πολλές χώρες του κόσμου.
β. Η εξέλιξη της Νοσηλευτικής στη Νεότερη και Νεότατη Ελλάδα
Η ελληνική Νοσηλευτική δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την παγκόσμια ανάπτυξη της Νοσηλευτικής και ακολούθησε ισάξια πορεία στο πέρασμα των χρόνων, με ιδιαίτερα σημαντική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.

Τα ιστορικα ορφανοτροφεια της Θεσσαλονικης
Το ορφανοτροφείο Αριστοτέλης, το Παπάφειο ίδρυμα και το ορφανοτροφείο θηλέων Μέλισσα έγραψαν ιστορία στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Χιλιάδες παιδιά από το 1903 και μετά βρήκαν καταφύγιο και κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους μέσα από τα συγκεκριμένα ιδρύματα. Δείτε την ιστορία των τριών αυτών ορφανοτροφείων της πόλης.
Το Παπάφειο Ορφανοτροφείο «Ο Μελιτεύς»
Σύμφωνα με τη διαθήκη του χτίστηκε το Νεοκλασικό οικοδόμημα του Παπάφειου Ορφανοτροφείου σε σχέδια του γνωστού και από άλλα κτίρια της Θεσσαλονίκης αρχιτέκτονα Παιονίδη. Άρχισε να χτίζεται το 1894 και τελείωσε το 1903. Το οικόπεδό του είχε έκταση 53.880 τετραγωνικούς πήχεις. Αγοράστηκε το Σεπτέμβριο του 1883 από τον Τούρκο μεγαλοκτηματία Hamdi Bey με δωρεά του Ιωάννου Παπάφη.
Πρωτοστάτησε στους Εθνικούς αγώνες, στους Βαλκανικούς Αγώνες προσέφερε καταφύγιο και βοήθεια στους δεινοπαθούντες. Στους απελευθερωτικούς του 1912 – 13 προσέφερε τα πάντα, ακόμη και στο αρχιτεκτονικό του σχέδιο δόθηκε το σχήμα «Ε» για να γίνει ο φάρος που θα θυμίζει στους υπόδουλους Έλληνες την Ελλάδα, την ελπίδα και την ελευθερία.
Στις ειρηνικές περιόδους περιέθαλψε τεράστιο αριθμό παιδιών, παιδιών που είχαν ανάγκη περίθαλψης και αγωγής. Τα προετοίμασε για την ένταξή τους στην κοινωνία. Εκεί έμαθαν κάποια τέχνη, από το Κέντρο βοηθήθηκαν να ακολουθήσουν ανώτερες και ανώτατες σπουδές.

Το Ελληνικό σχολείο της Κορίνθου από το έτος 1857 έως 1861

Κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε μερικά εισαγωγικά στοιχεία σχε¬τικά με το εκπαιδευτικό σύστημα που διαμορφώθηκε την Οθωνική περίοδο (1833-1862) και την εκπαίδευση στο δήμο Κορίνθου.
Αυτό οργανώθηκε σε τρεις βαθμίδες: Στοιχειώδη, Μέση και Ανωτάτη Εκπαίδευση.
• Η Στοιχειώδης οργανώθηκε με το Νόμο της 6/18 Φεβρουαρίου 1834. Στο άρθρο 4 καθόριζε, ότι κάθε δήμος είχε υποχρέωση ναιδρύει και να συντηρεί με δικά του έξοδα Δημοτικά Σχολεία γιατη μόρφωση του λαού. Από την υποχρέωση αυτή των δήμων προέκυψε και η ονομασία αυτού του σχολείου «Δημοτικό Σχολείο». Σύμφωνα με το άρθρο 6 η φοί¬τηση ήταν επτάχρονη και υποχρεωτική. «Όλοι οι εις δήμον, έχοντα δημοτικόν σχολείον, ανήκοντες παίδες από του 5ου συμπληρωμένου μέχρι του 12ου συμπεπληρωμένου έτους της ηλικίας των χρεωστούν να φοιτώσιν εις το σχολείον». Η διάταξη αυτή ουδέποτε εφαρμόστηκε και κατά την Οθωνική περίοδο η φοίτηση ήταν κυρίως τετραετής. Ο Νόμος προέβλεπε ίδρυ¬ση σχολείων μόνο για κορίτσια, όπου αυτό ήταν δυνατόν. Και σ’ αυτά δί¬δασκαν μόνο δασκάλες.
• Τη Μέση εκπαίδευση που οργανώθηκε με το Νόμο 31 Δεκεμβρίου 1836/12 Ιανουαρίου 1837 «Περί διοργανισμού των Ελληνικών σχολείων και Γυμνασίων» και προοριζόταν αποκλειστικά και μόνο για αγόρια. Ήταν οργανωμένη σε δύο κύκλους:

Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση «Το Διδασκαλείο και η Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας: ένας αιώνας εκπαιδευτικής ιστορίας» (photos)
admin Ιάν 25, 2016 Τοπικά Leave a comment
Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση «Το Διδασκαλείο και η Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας: ένας αιώνας εκπαιδευτικής ιστορίας» την Κυριακή πρωί στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας.
Την εκδήλωση διοργάνωσαν ο Σύλλογος για την ιστορία της Εκπ/σης, “Μιχάλης Παπαμαύρος”, η Περιφερειακή Δ/νση Εκπ/σης Στερεάς Ελλάδας, η Παιδαγωγική Εταιρε...ία Ελλάδος, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και ο Δήμος Λαμιέων.
Ο Δήμαρχος Λαμιέων Νίκος Σταυρογιάννης τόνισε κατά τη διάρκεια του χαιρετισμού που απεύθυνε στην εκδήλωση:
«Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάναμε, ήταν που επιτρέψαμε να μην συνεχίσει η Παιδαγωγική Ακαδημία της Λαμίας τη λειτουργία της και μάλιστα με μετατροπή της σε τετραετούς φοίτησης παιδαγωγική σχολή»
Στο χαιρετισμό του σημείωσε ακόμα:
«Με μεγάλη χαρά παραβρίσκομαι στην πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα που διοργανώνει ο δραστήριος «Σύλλογος για την Ιστορία της Εκπαίδευσης Μιχάλης Παπαμαύρος» και αφορά στο Διδασκαλείο και την Παιδαγωγική Ακαδημία της Λαμίας.

Στάλες.. ευτυχίας
…Ήταν όμως και κάποιες στιγμές που ήθελες να κρατήσουν για πάντα!
Στιγμές που σε έπνιγαν από ευτυχία και πλήρωση. Τότε αρπαζόσουν απ’ τα κρόσσια του χρόνου με νύχια και δόντια στην απέλπιδα προσπάθεια να σταματήσεις την μονόδρομη πορεία του. Χωρίς όμως καμιά επιτυχία.
Ήταν φωτεινά αστέρια, που έλαμψαν για λίγο στον σκοτεινό ουρανό και χάθηκαν στο αχανές έρεβος. Η μόνη εκ των υστέρων αμοιβή είναι η γλυκιά ανάμνηση που άφησαν και το άρωμα που διαχρονικά συντροφεύει τη σκέψη μου……………..