Τεχνική Σχολή Παραλιμνίου
Ιστορικό Σχολείου
Η Τεχνική Σχολή Παραλιμνίου, άρχισε τη λειτουργία της, ως Ξενοδοχειακή Σχολή, στον χώρο του Λυκείου Παραλιμνίου το 1984. Η ίδρυση της, προέκυψε λόγω της ραγδαίας τουριστικής ανάπτυξης της Ελεύθερης περιοχής Αμμοχώστου και ειδικά στις περιοχές Πρωταρά και Αγίας Νάπας.
Οι τότε μεγάλες ανάγκες της περιοχής σε μορφωμένο, εξειδικευμένο, ανθρώπινο και άρτια καταρτισμένο δυναμικό στην ξενοδοχειακή και επισιτιστική βιομηχανία, συνέβαλαν καθοριστικά στην πιο πάνω απόφαση
Η Ξενοδοχειακή Σχολή Παραλιμνίου, άρχισε τη λειτουργία της κατά το σχολικό έτος 1984-85 με 60 μαθητές στο Α’ έτος σπουδών. Στο πρώτο έτος λειτουργίας της Σχολής χρησιμοποιήθηκαν για την προσωρινή στέγαση των μαθητών δύο αίθουσες πλησίον του Λυκείου, οι οποίες ενοικιαστήκαν για το σκοπό αυτό.
Από το σχολικό έτος 1985-86, η Σχολή απέκτησε ιδιόκτητο ανεξάρτητο κτίριο δίπλα από το Λύκειο Παραλιμνίου. Για την ίδρυση και λειτουργία της σχολής υπήρξε ζωηρό ενδιαφέρον από τον Δήμο Παραλιμνίου, τη Σχολική Εφορεία και άλλους παράγοντες της περιοχής. Στην ανέγερση του κτιρίου της σχολής συνέβαλε και ο ιδιοκτήτης του CYPRUS HOTEL ENTERPRISES LTD κος Τάκης Κουννάς με ποσό £10,000.

Να η φωτογραφία της εσωτερικής περιγραφής Πάσχα του 1967, που συνέπεσε με την πρωτομαγιά

Πάσχα του 1967
κανονικά έπρεπε να είμαι ευτυχής. Μπροστά μου είχα ελεύθερο ένα ολόκληρο διήμερο. Για έναν χρόνο, που ήμουν φαντάρος στον Έβρο, αυτό ήταν πρωτοφανές. Τόσο καιρό βίωνα την αποκοπή από την οικογένεια, τους φίλους, το Βόλο, την Αθήνα. Υπηρετούσα ως σκαπανέας- πυροβολητής στην 154 ΜΜΠ που έδρευε στο στρατόπεδο Μεγάλου Αλεξάνδρου, λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη. Η Μοίρα είχε φύγει πρωί-πρωί για τις Σάππες, ένα χωριό στο γειτονικό νομό Ροδόπης, να κάνει ασκήσεις βολής. Θα γύριζε πίσω, με βάση τον προγραμματισμό, το Σάββατο το απόγευμα.
Εμένα δεν με πήραν μαζί τους. Με άφησαν πίσω, μαζί με τους βοηθητικούς, δυο-τρεις αρρώστους ελεύθερους υπηρεσίας κι έναν αξιωματικό. Να μη μάθω τα μυστικά της άσκησης; Μάλλον όχι. Απλώς ήθελαν να επαναληφθεί για μια ακόμη φορά η εικόνα: Ο Λευτέρης είναι ένα απόβλητο, ένα μίασμα, ένας επικίνδυνος Εαμοβούλγαρος, που κάθε φρόνιμος φαντάρος πρέπει να αποφεύγει μετά βδελυγμίας.
Όμως αυτό δεν τους πέρασε ποτέ παρά τις φιλότιμες, προσπάθειες του λοχαγού του Α2 Χασαπίδη. Αυτός είχε όπλο τον εκφοβισμό και την τιμωρία, εγώ όμως είχα τη συνεχή ανθρώπινη προσέγγιση.
Ήμουν για καιρό πιεσμένος και σε συνεχή ένταση. Κάποια στιγμή, καταμέτρησα 54 συνεχείς μέρες όπου ήμουν σκοπός γερμανικό νούμερο , δηλαδή 2-4 την νύχτα , ώστε να μη μπορώ να κοιμηθώ ούτε μια νύχτα συνεχώς. Ενώ στις διπλανές μονάδες το μάθημα της Εθνικής και Ηθικής Διαπαιδαγώγησης γινόταν δυο φορές την εβδομάδα, στη δική μου γινόταν καθημερινά, πλην Κυριακής. Κάθε φορά προσωπικές προκλήσεις, συνεχείς ερωτήσεις, προκλητικές και ύπουλες. Αλλά εγώ, μονολιθικός, απαντούσα μονότονα με τη σιωπή ή «δε ξέρω» ακόμα και σε προφανείς ερωτήσεις.
Με είχε κυριεύσει το σύνδρομο της στέρησης. Στέρηση από φίλους, στέρηση από ειδήσεις, εφημερίδες, συνεδριάσεις, διαδηλώσεις. Στέρηση από γυναίκα. Τα τελευταία χρόνια, πριν βάλω το χακί, είχα μια έντονη φοιτητική ζωή. Τώρα δεν έπρεπε να δώσω αφορμή. Ούτε κιχ πολιτικό. Άρνηση συμμετοχής. Ακόμα κι εκεί που έβλεπα συμπάθεια, κρατούσα τις σχέσεις σ’ ένα επίπεδο. Όχι πολλά. Άνοιγμα μόνο στο ποδόσφαιρο και το τραγούδι. Για τις γυναίκες ανώνυμες γενικές συζητήσεις. Κυρίαρχοι ήρωες μου η ΑΕΚ κι ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Πολλά σου φαίνονται ασύμμετρα,
αλλά τελικώς ιδέα σου είναι.
Η ευκλείδεια γεωμετρία το ξέρεις
καταργήθηκε με υπουργική απόφαση

Πέθανε ο Δημήτρης Μαρωνίτης – Αντίο σε έναν σπουδαίο άνθρωπο των γραμμάτων
Πέθανε σε ηλικία 87 ετών ο φιλόλογος, μεταφραστής αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφος Δημήτρης Μαρωνίτης, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο.Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή μέσα από τη σελίδα της στο Facebook η κόρη του. «Έφυγε ο μπαμπάς μας Μίμης Μαρωνίτης» έγραψε η Εριφύλη Μαρωνίτη, δημοσιογράφος του Mega Channel. Ο φιλόσοφος, καθηγητής μεταφραστής αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφος Δημήτρης Μαρωνίτης νικήθηκε από τον καρκίνο.
H ζωή του
Ο Δημήτρης Μαρωνίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης και συνέχισε σπουδάζοντας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Προπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου. Μεταπτυχιακές σπουδές σε πανεπιστήμια της πρώην Δυτικής Γερμανίας με υποτροφία της Humboldt-Stiftung. Διδάκτωρ και εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έως το 1967. Απολύεται, συλλαμβάνεται και βασανίζεται από τη στρατιωτική χούντα. Επανέρχεται και παραμένει καθηγητής της ίδιας Σχολής από το 1975 έως το 1996. Επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας και Κύπρου και των ΗΠΑ. Από το 1994 έως το 2001 πρόεδρος και γενικός διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Μια αναδρομή της εκπαίδευσης
Σε όλες τις κοινωνίες η συμβίωση των μελών τους εξαρτάται αρχικά από τη ρύθμιση των σχέσεων των ατόμων με σκοπό την αποφυγή συγκρούσεων και στη συνέχεια από την τακτική επανάληψη ορισμένων ενεργειών – λειτουργιών όπως για παράδειγμα η αγωγή των παιδιών, που είναι δεσμευτικές για τη συμπεριφορά των ατόμων. Το σχολείο καθίσταται ένας κοινωνικός θεσμός στο πλαίσιο του οποίου έχει ανατεθεί δεσμευτικά η μέριμνά του να οικειοποιηθεί η νέα γενιά μέσω προγραμματισμένης εκπαιδευτικής διαδικασίας τα πολιτιστικά και κοινωνικά επιτεύγματα της κοινωνικής ομάδας που ανήκει. Στις σύγχρονες μετα-βιομηχανικές κοινωνίες που στηρίζονται στην επιστημονική γνώση και τεχνολογία, η μετάδοση των πολιτιστικών στοιχείων δε σημαίνει στατική αναπαραγωγή γνώσεων – στάσεων αλλά κριτική ικανότητα για αναθεώρηση της προηγούμενης γνώσης που οδηγεί σε επιστημονική πρόοδο.
Στην προβιομηχανική πατριαρχική κοινωνία οι οικογένειες παρήγαγαν τα αναγκαία για την επιβίωσή τους και κατανάλωναν τα αγαθά της παραγωγής τους. Το παιδί γεννιόταν και ερχόταν σε επαφή (κοινωνική) με όλα τα μέλη της οικογένειας – όχι με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο – όπου αποκτούσε τον κοινωνικό του ρόλο (καθορισμένες προσδοκίες και στερεότυπα). Στο κλειστό αυτό οικονομικό σύστημα (επανάληψη των ίδιων επαγγελματικών ασχολιών από πατέρα σε γιο), ο τόπος εργασίας αποτελούσε ή ήταν κοντά στον τόπο κατοικίας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες –όπου δε χρειαζόταν μαζική εκπαίδευση – η μόρφωση-αγωγή αφορούσε τα υψηλά κοινωνικά στρώματα που θα ασκούσαν αργότερα ηγετικό ρόλο στην πολιτική, στρατιωτική ή οικονομική ζωή, ενώ τα χαμηλά στρώματα περιορίζονταν σε θρησκευτικές μόνο υποχρεώσεις.
Με τη βιομηχανική επανάσταση, η παραγωγή και οικονομία από

Η περιπλάνηση
Ο ι οικογένειες στη γειτονιά είχαν συνήθως πολλά παιδιά. Οι γονείς, άνθρωποι του μεροκάματου, πολλές φορές κι οι δυο, δεν είχαν τον απαιτούμενο χρόνο να παρακολουθούν από κοντά τα παιδιά τους. Το μεροκάματο, η συνεπαγόμενη κούραση, οι δουλειές στο σπίτι-ζύμωμα, πλύσιμο, φαγητό- δεν άφηναν την πολυτέλεια του περίσσιου χρόνου και για την παρακολούθηση των ημερήσιων δραστηριοτήτων των παιδιών τους. Το άγχος του επιούσιου κυριαρχούσε στο μυαλό όλων των μεγάλων κι ανέστειλε όλες τις άλλες σκέψεις. Εκ των πραγμάτων υπήρχε για τα παιδιά μια μεγάλη ελευθερία κινήσεων και όχι ο στενός κορσές που σήμερα βλέπουμε γύρω μας να ισχύει πάνω στην ανατροφή των παιδιών. Βεβαίως, κάθε εποχή έχει τις δικές της προτεραιότητες κι αξιολογήσεις. Αυτό είναι λογικό και δεδομένο.
Με τα σημερινά κριτήρια, θα έλεγε ένας τρίτος ότι τα παιδιά εκείνης της εποχής μεγάλωναν στην τύχη. Όμως η πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου έτσι. Αυτή η ελευθερία κινήσεων δημιουργούσε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ένα αίσθημα ευθύνης στα παιδιά για το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι. Τ’ αδέλφια, οι φίλοι, η παρέα ήταν ένα πέπλο ασφαλείας για τον καθένα ξεχωριστά. Το αίσθημα της αλληλεγγύης μεταξύ των παιδιών της ίδιας γειτονιάς ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο. Τα όρια των δραστηριοτήτων καθορίζονταν από τους άγραφους κανόνες που η παρέα, κυρίως τα μεγαλύτερα παιδιά, μέσα στην καθημερινή τριβή, μεταλαμπαδεύανε στους μικρότερους.
Ενώ πάνω στα βουνά η αγριάδα των εμφύλιων σπαραγμών δεν είχε ακόμα οριστικά κοπάσει., οι κίνδυνοι τότε ήταν μικρότεροι και το αίσθημα της ασφάλειας μεγαλύτερο από ό,τι σήμερα, με την προφανή εξαίρεση των κυνηγητών που υφίσταντο οι αριστεροί.
Ένα πρωινό με τον κολλητό μου, τον Τασούλη, αποφασίσαμε να πάμε για «εξερεύνηση». Ήμασταν στα οκτώ κι όχι συμπληρωμένα. Θ’ ανεβαίναμε το ποτάμι μέχρι να φτάσουμε στο βουνό, να δούμε από κοντά αυτά που φτάνανε στα μάτια μας αχνά λόγω της απόστασης Μιλάμε για τον Κραυσίδωνα, ένα ξεροπόταμο που χωρίζει την Νέα Ιωνία από τη πόλη του Βόλου.