Φόρος τιμής στον «δάσκαλο» Μυταρά
«Οταν ξύσεις ένα αληθινό έργο τέχνης, θα τρέξει λίγο αίμα». Σε αυτήν τη φράση συνοψίζεται η φιλοσοφία του Δημήτρη Μυταρά για το βαθύτερο νόημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας σύμφωνα με τη διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα.
Δημήτρης Μυταράς. Ο φόνος, 1994. Aκρυλικό σε καμβά. H έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο Πειραιώς) θα διαρκέσει έως τις 8 Μαρτίου
Η τελευταία, με τρόπο γλαφυρό κι άμεσο, με θαυμασμό κι αγάπη, αναφέρθηκε στον Δ. Μυταρά με αφορμή την έκθεση «Ο Δημήτρης Μυταράς και οι συνεργάτες του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών», η οποία εγκαινιάστηκε χθες στο κτίριο της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη και θα διαρκέσει έως τις 8 Μαρτίου.
«Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τι έχουμε και να το εκτιμούμε όταν το έχουμε κι όχι όταν γίνει ιστορία. Ο Δημήτρης Μυταράς δεν έχει γίνει ακόμα, ευτυχώς, ιστορία. Είναι ζωντανός, είναι παρών. Εχουμε συνείδηση της μεγάλης συνεισφοράς του στην τέχνη. Είμαστε οφειλέτες σε αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη».

Αριστείδης Φουτρίδης
Πρεσβευτής της πνευματικής Ελλάδας στη Δύση χαρακτηρίστηκε ο Αριστείδης Φουτρίδης (1887 -1923), ο οποίος με το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο συνέβαλε στην αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων στην Αμερική.
Γεννημένος στον Εύδηλο της Ικαρίας, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα, έφυγε σε μικρή ηλικία από το νησί μαζί με τον αδελφό και προστάτη του, ιερομόναχο Νείλο, εγκαταστάθηκαν για ένα περίπου χρόνο στη Χαλκίδα και στη συνέχεια στην Αθήνα. Εκεί, τελείωσε το γυμνάσιο και το 1901 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε το 1905 για λόγους υγείας. Τη χρονιά εκείνη ταξίδεψε και παρέμεινε για ένα χρόνο στην Αίγυπτο όπου ζούσε η αδελφή του Δέσποινα Λαχωβάρη. Δίδαξε στα σχολεία της ελληνικής κοινότητας, ενώ το 1906 η τύχη του τον οδήγησε στον νέο κόσμο, όπου εγκαταστάθηκε πλέον οριστικά.
Ο Αριστείδης Φουτρίδης (1887 - 1923) είναι ο σημαντικότερος πνευματικός άνθρωπος που ανέδειξε η Ικαρία. Με το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο συνέβαλε στην αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων στην Αμερική. Πέθανε σε ηλικία μόλις 36 χρόνων αφήνοντας ημιτελές μεγάλο μέρος του έργου του (φωτ.: ιδιωτική συλλογή).

Δάσκαλοι και δασκάλες που προσέφεραν έργο
Γιάννης Κάκανος 25 Ιανουαρίου 2016
Ευχές από μία παλιά δασκάλα 103 ετών
Υγιέστατη και ομιλητική η παλιά δασκάλα Χρυσούλα Λουκάκη – Ζερβουδάκη που διορίστηκε στα 18 της χρόνια στο “νέο” Δημοτικό Σχολείο Πατελαρίoυ Κυδωνίας, διανύει σήμερα το 103 έτος της ηλικίας της. Για την άξια αυτή εκπαιδευτικό έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα και επανερχόμαστε ξανά για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι τις δυσκολίες της εκπαίδευσης εκείνης της περιόδου.
Ευχές για να είναι καλή η νέα η χρονιά στέλνει σε όλους η κα Χρυσούλα, ενώ αναφέρθηκε πάλι στην περίοδο που ήταν έφηβη και ήθελε να σπουδάσει, υπογραμμίζοντας: «Ηθελα να γίνω γιατρός γιατί ήμουν καλή μαθήτρια, πλην, όμως, η φτώχεια που κυριαρχούσε δεν επέτρεπε στις περισσότερες οικογένειες να έδιναν αυτή τη δυνατότητα στα παιδιά τους. Ομως, δοξάζω τον Θεό που κατάφερα κι έγινα δασκάλα. Τότε, είχαμε το δικαίωμα μετά την Δ’ τάξη του Γυμνασίου να σπουδάζουμε σε Ανώτερα Ιδρύματα για να βγούμε δασκάλες. Ηθελα να πάω στο Αρσάκειο γιατί υπήρχε η φήμη ότι από εκεί αποφοιτούσαν οι καλύτερες δασκάλες και διορίζονταν αμέσως. Ενας νόμος που ίσχυε για τα παιδιά που προέρχονται από “άλλες χώρες” με βοήθησε να εγγραφώ έχοντας αποφοιτήσει από την Γ’ Γυμνασίου αντί για τη Δ’, που ίσχυε για τα άλλα παιδιά της υπόλοιπης Ελλάδας. Διορίστηκα στο Πατελάρι Κυδωνίας και ήμουν 18 χρονών, η πιο μικρή δηλαδή σε ηλικία δασκάλα που δίδασκε σε όλη την Ελλάδα και έπρεπε να νοικοκυρέψω ένα παλιό τούρκικο σπίτι που μας δώσανε για σχολείο, δίχως χρήματα από το κράτος».

Έ τ σ ι γ ε ν ν ι έ τ α ι η ι δ έ α
Κάποιος ρίχνει το σπόρο. Είναι η πρώτη αφορμή! Αν πέσει σε ξερό, άγονο κι αφιλόξενο έδαφος παραμένει σιωπηλός, αναμένοντας. Αν τίποτα δεν αλλάξει κάποια στιγμή πεθαίνει ενώ δεν είχε αρχίσει ακόμα καθόλου να ζει. Αν όμως βρει μια μικρή συγκατάθεση, δίνοντας μάχες, σπάει το σκληρό τσόφλι του χώματος και το κεφαλάκι της νέας ζωής, με πίστη στην ύπαρξή του, υψώνεται προς τα πάνω, δημιουργώντας συγχρόνως τα ριζίδια εκείνα που το στερεώ...νουν στη γη που του δίνουν νέες πηγές τροφοδοσίας. Αν βρει εξωτερικούς υποστηρικτές, να το ποτίζουν, να το κλαδεύουν και να του ρίχνουν λίπασμα, ακόμα καλύτερα. Θεριεύει, ψηλώνει και μετατοπίζει τον ορίζοντά του όλο και μακρύτερα. Γίνεται ορατό και υπολογίσιμο από περισσότερους Ίσως κάποια στιγμή έλθει μια μπουλντόζα για να το καταστρέψει. Περνώντας από πάνω νομίζει ότι το καταργεί. Οποία όμως ψευδαίσθηση! Το υπόριζο σύστημα πέφτει σε χειμέρια νάρκη και κάποια στιγμή πετάγεται πάλι απ’ την αρχή, με δύναμη, απαιτητικό δείχνοντας σ’ όλους μας ότι οι ιδέες δύσκολα πεθαίνουν.

Το γύρω τοπίο
Τοπίο ήρεμο απλώνεται μπροστά του,
σαν χάδι στο μάτι
Ποικιλία πραγμάτων, χρωμάτων ...
και ήχων γλυκών
να ικανοποιούν την κάθε απαίτηση
Πεύκα, φοίνικες, χαρουπιές,
κουμαριές, θυμάρια και σκίνα
Λουλούδια με τόσα εξωτικά ονόματα,
γεμάτα πολύχρωμα ποικίλα άνθη.
Κι απέναντι η θάλασσα,
πλανεύτρα κι αλλοπαρμένη
πότε γαλήνια,
σαν απλωμένο λάδι στο τηγάνι
κι άλλοτε άγρια και φουρτουνιασμένη
σε καλεί μέσα της,
να σε καταβροχθίσει,
ένα ακόμα στα τόσα θύματά της.
Εσύ ξέρεις πόσο ύπουλη είναι
και δεν πέφτεις
με το πρώτο κάλεσμα
στα δίχτυα της, μα ……

Παρατηρήσεις για τα τουριστικά ταξίδια
Είναι στον άνθρωπο έμφυτη η περιέργεια να γνωρίσει νέους τόπους, άλλους λαούς και τις συνήθειές τους. Να δει από κοντά τα ονομαστά μνημεία και τα άλλα θαυμάσια δημιουργήματα του ανθρώπου.
Αυτή η περιέργεια δεν είναι ανεπτυγμένη το ίδιο σε όλους. Ακόμα αλλάζει και στον ίδιο τον άνθρωπο στις διάφορες ηλικιακές του φάσεις. Η ικανοποίηση της έχει ακόμα σχέση με τις οικονομικές δυνατότητες του καθενός, τις εργασιακές υποχρεώσεις και προφανώς ...τα υπάρχοντα προβλήματα υγείας. Όμως η αλήθεια να λέγεται. Το πείσμα, η επιμονή κι ο προγραμματισμός υπερνικά πολλές φορές τις δυσκολίες. Η θέληση, λένε, μπορεί να μετακινήσει βουνά.
Προσωπικά για υποκειμενικούς κι αντικειμενικούς λόγους άργησα αρκετά να βγω έξω απ’ τα σύνορα της χώρας. Αυτό έγινε μπορετό μετά τα 38 μου χρόνια και για λόγους εύκολα εξηγήσιμους είχα προτίμηση σε χώρες που στο παρελθόν άνθισε Ελληνικός πολιτισμός. Έτσι οι πρώτες προτιμήσεις ήταν Τουρκία και Αίγυπτος, Αργότερα ξανοίχτηκα παρά πέρα. Με χαρακτηρίζει μία μέσης τάξεως μανία κι επιθυμία για ταξίδια. Στον τομέα αυτόν δεν ήμουν φανατικός αλλά ακολουθούσα και το ρεύμα. Η γυναίκα μου και η παρέα ήταν εκ των πραγμάτων το κίνητρο για τα περισσότερα.
Όταν αποφασίζεται ένα ταξίδι κι αρχίζει η προετοιμασία του ανάβει το ενδιαφέρον στο περιβάλλον μου. Προετοιμασία πληροφόρησης, συγκέντρωση πληροφοριών από ταξιδιωτικούς οδηγούς και τελευταία από το διαδίκτυο. Οργασμός!. Εγώ λίγα πράγματα, ίσως γιατί υστερώ στις ξένες γλώσσες ή γιατί θα τα βρω έτοιμα από άλλους. Και να σας πω την αμαρτία μου, σύντομα κουράζομαι και μέσα μου αναπτύσσεται η επιθυμία να επιστρέψω στη φωλιά μου. Βεβαίως τότε δεν τολμώ να το ομολογήσω.
Την πατρίδα μου, της σέρνω τα μύρια κι όσα σε μια συζήτηση, για την κατάσταση που επικρατεί, για τα ελαττώματα στη λειτουργία των θεσμών, την έλλειψη αισθήματος συνευθύνης, τον οικονομικό φατριασμό και την πολιτική διαπλοκή. Αλλά μη γίνει καμιά παρεξήγηση. Την αγαπώ έτσι κι αλλιώς. Απλώς την ήθελα αλλιώς.
Πολλές από τις χώρες που επισκεπτόμαστε είναι πιο προχωρημένες από μας. Βλέπεις έχουν πίσω τους, ως κρατικές οντότητες, πολλά περισσότερα χρόνια ζωής. Έχουν πλούσιες φυσικές πηγές πλούτου ή ακόμα χειρότερα κάποιες εκμεταλλεύτηκαν για αρκετά χρόνια τον πλούτο υποταγμένων σ’ αυτούς χωρών. Έχουν καθιερώσει -και κυρίως εφαρμόζουν- καλύτερους θεσμούς και νοιάζονται για την πορεία, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η ορθή πορεία τους έχει ευθεία σχέση με τη δική τους διαδρομή.
Αγαπάμε την πατρίδα μας αλλά μη βαυκαλιζόμαστε. Δεν είμαστε ο ευλογημένος απ’ το Θεό λαός. Δεν είναι αποκλειστικό μας χαρακτηριστικό. Όλοι οι λαοί αγαπούν τον τόπο τους και μάλιστα πολλές φορές πιο αποτελεσματικά από μας.
Μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ετών ανιχνεύεις στο πρόσωπο του ξένου όταν πληροφορείται ότι είσαι Έλληνας ένα κράτημα. Έχουμε χάσει την «καλή έξωθεν μαρτυρία». Μερικοί αυτό μπορεί να το υποτιμούν, αλλά δεν έχουν συναίσθηση ότι το γεγονός βαραίνει, θέλουν δε θέλουν, και αυτούς

Το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων σήμερα
Μέρος2ο
Το 2007 ιδρύθηκε το Κέντρο Έρευνας & Τεχνολογίας Ηπείρου (Κ.Ε.Τ.Η), το οποίο αποτελείται από τέσσερα Ερευνητικά Ινστιτούτα:
Ινστιτούτο Έρευνας Βιοδραστικών Φυσικών Ουσιών.
Ινστιτούτο Διαχείρισης & Προστασίας Υδάτινων Πόρων.
Ινστιτούτο Τεχνολογιών Επιφανειών
Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Καινοτομίας.
Οργανωμένα Τμήματα Μεταπτυχιακών Σπουδών λειτουργούν στις περισσότερες Σχολές του Πανεπιστημίου, με αριθμό φοιτητών που φθάνει τους χίλιους τετρακόσιους τριάντα έναν (1.431), ενώ αντίστοιχα χίλιοι εννιακόσιοι ενενήντα επτά (1.997) φοιτητές εκπονούν διδακτορική διατριβή. Οι αριθμοί αυτοί αυξάνονται συνεχώς.
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων έχει σήμερα δεκαπέντε (15) Τμήματα, στα οποία φοιτούν δέκα οκτώ χιλιάδες τριακόσιοι πενήντα έξι (18.356) φοιτητές. Τα μέλη του Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) ανέρχονται στα πεντακόσια είκοσι οκτώ (528). Το Ειδικό και Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό (Ε.Ε.ΔΙ.Π.) έχει συνολικά είκοσι οκτώ μέλη (28).