Λεωνίδας Ιασωνίδης
1884 - 1959
"Αξιωθείς να γεννηθώ Έλλην, ευλογώ τον Θεόν ότι είμαι Πόντιος".
Γεννήθηκε στα Κοτύωρα το 1884, αλλά όπως αναφέρει ο ίδιος σε μία εργασία του, η Πουλαντζάκη είναι η πατρίδα του. Καταγόμενος από πατριαρχική οικογένεια τα πρώτα γράμματα έμαθε στην Πουλαντζάκη και την Κερασούντα, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας από το οποίο και αποφοίτησε το 1902. Συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης και πήρε το δίπλωμα το 1912. Κατόπιν πήγε στο Παρίσι όπου το 1914 πήρε πτυχίο στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες.
Από νωρίς άρχισε να ασχολείται με τα κοινά. Ήδη από το 1905 συμμετέχει στην «Τετραμελή επί των σχολών Εποπτεία» της

ΟΠΩΣ 84 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ... Μάθημα σα να ‘ταν 1929
(Του Νίκου Γουργιώτη)
Το παλιό μονοθέσιο σχολείο Μεγαλοβρύσου ξαναζωντάνεψε από τις παιδικές φωνές των μαθητών του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου «Ελληνικά Εκπαιδευτήρια Δράκου» που έκαναν εκεί το μάθημά τους για ένα πρωινό σύμφωνα με το ωρολόγιο πρόγραμμα του 1929 – 30. ...
Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του Δήμου Αγιάς, τους μαθητές καλωσόρισαν ο αντιδήμαρχος Αγιάς Βασίλης Σμυρλής, η δημοτική σύμβουλος Χριστίνα Γιαννουλέα, ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Μεγαλοβρύσου Ευάγγελος Λάμπρου και ο αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΑ Στέφανος Ριζούλης, οι οποίοι μοίρασαν φρούτα και γραφικό υλικό με μήνυμα του δημάρχου Αντώνη Γκουντάρα.

Ολοκληρώνοντας ένα project για τη διδασκαλία στο Δημοτικό από το 1900 ως σήμερα, και στο πλαίσιο της βιωματικής εκπαίδευσης, τα παιδιά έζησαν μια μοναδική εμπειρία.
Οι μικροί μαθητές έκαναν τα μαθήματα της ανάγνωσης χρησιμοποιώντας αναγνωστικά – κειμήλια που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη του παλιού σχολείου, της γραφής με πλάκα και κονδύλι, καλλιγραφία πάνω σε παλιά ξύλινα θρανία και φορώντας την ανάλογη ενδυμασία.

Η ν ύ χ τ α
Νύχτα ηλιόλουστη,
στιγμή δικιά μου
Οι μακρινοί ήχοι
σ’ άλλη πολιτεία ...
ανήκουν

Νύχτα μεσουρανούσα
κρυφή ελευθερία
νησάκι απόμερο
την τελευταία σταγόνα
μέχρι το τέλος να ρουφήξεις
Νύχτα γλυκόπικρη
σχίζεις τους δισταγμούς,
ξεκλειδώνεις τα διλήμματα,
υπόγειες λεωφόρους ανοίγεις
σε παράνομα όνειρα
Νύχτα αμαρτάνουσα
Τα μέλη κουρασμένα
μετρούν τις ανάσες
Σε λίγο θα γίνουν
φυσιολογικές
Νύχτα θνήσκουσα
Το μόνο σου αντίδωρο
είναι
οι παλαιές αναμνήσεις
από ατρύγητες αγάπες
2013

Νίκος Ξενιτίδης: Ο 87χρονος Πόντιος ευεργέτης
Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στις στερήσεις, τρώγοντας ψωμί και χαλβά για να μπορέσει να επιβιώσει. Σε νεαρή και δύσκολη ηλικία έχασε ένα πολύ κοντινό συγγενικό του πρόσωπο, που του είχε μεγάλη αδυναμία. Περιπλανήθηκε έφηβος στα βουνά για να γλιτώσει από τους ταγματασφαλίτες.Έδωσε την ψυχή του –παραλίγο και τη ζωή του– για την πατρίδα, πολεμώντας τους Γερμανούς κατακτητές στην Εθνική Αντίσταση. Σε όλη τη ζωή του υπηρέτησε τις αρχές της αριστερής του ιδεολογίας. Έμαθε δύο ξένες γλώσσες, καλλιεργώντας το πνεύμα του. Δούλεψε σκληρά και απέκτησε αρκετά χρήματα. Σήμερα δοξάζει τον Θεό που τα λεφτά δεν τον διέφθειραν. Που η ψυχή του παρέμεινε τρυφερή, ανοιχτή και δοτική για τους συνανθρώπους του. Που στα 87 του χρόνια συνεχίζει το πλουσιότατο φιλανθρωπικό του έργο, θέλοντας να βλέπει το χαμόγελο να «ανθίζει» στα πρόσωπα των συνανθρώπων του. Γιατί, όπως ο ίδιος λέει, βλέπει όλα τα παιδιά του κόσμου σαν να είναι δικά του παιδιά…

Νέστωρ Τσανακλής: Ένας μεγάλος ευεργέτης - Από την Κομοτηνή στην Αίγυπτο
Αρχική | Ιστορία |

Αρθρο του/της: Χριστιάννα Λούπα
"Εγεννήθη εν Κομοτηνή και ετίμησεν το ελληνικόν όνομα δια της ιδιοφυΐας του". Μ' αυτή τη φράση, το Λεύκωμα Μακεδονίας-Θράκης της Θρακικής Εστίας, περιγράφει, σε έκδοση του 1932, έναν από τους εθνικούς ευεργέτες της Ελλάδας, το Νέστορα Τσανακλή, που ξεκίνησε από την Κομοτηνή, βρέθηκε στο Κάιρο και ... κατέκτησε τον κόσμο.
Νέος ακόμη εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού, "κατορθώνοντας να ανυψώση τη βιομηχανία των σιγαρέττων εις τοιούτον βαθμόν ώστε τα σιγαρέττα του να καταστώσι παγκοσμίου φήμης", όπως αναφέρεται στην αρθρογραφία της εποχής, ενώ παρείχε εργασία και σε πολλούς Έλληνες, που είχαν εγκατασταθεί στην Αίγυπτο.
Εκτός, όμως, από πετυχημένος επιχειρηματίας, ο Νέστωρ Τσανακλής υπήρξε μέγας ευεργέτης, αναπτύσσοντας έντονη φιλανθρωπική δράση, όχι μόνο στο Κάιρο, αλλά και στη γενέτειρά του, την οποία και ποτέ δεν λησμόνησε όσο ζούσε.

Το όχημα

Τ ο ό χ η μ α
Η σεμνότητα, από τα γεννοφάσκια της διανύει το δρόμο αθόρυβα και πεζή σε απόμερα μονοπάτια. Ο κοινός νους ταξιδεύει ήρεμα πάνω σε μια λεωφόρο. Η ελπίδα ελπίζει κάποια στιγμή να γίνει έφιππη. Το θράσος όμως, εξαρχής, είναι θρονιασμένο στον πυργίσκο του τανκ και κυλάει θορυβωδώς πάνω στο δρόμο ισοπεδώνοντας τις ιδιομορφίες που συναντά στο πέρασμά του. Βλέπεις λοιπόν, καλή μου, ότι η κάθε ανθρώπινη ιδιότητα καβαλάει το αντίστοιχο όχημα, ενώ η ζωή θα συνεχίζει αέναα το δρόμο της

Η νέα τάξη πραγμάτων
Κάποτε πίστευα στο αισθητήριο του «σοφού λαού». Μελετώντας την ιστορία μας και ζώντας την εποχή μου αυτή η πίστη έχει αρκετά κλονιστεί. Αρκετοί από τους «ηγέτες» μας, για δικούς τους συμφεροντολογικούς λόγους κολάκευσαν το «εγώ» του οποιουδήποτε υπερβολικά, τον έπεισαν ότι είναι το κέντρο της γης, ανάστησαν τα πιο ταπεινά ένστικτά του και κάποιοι αφηνιασμένοι πλέον είναι εκτος ελέγχου. Χωρίς το απαραίτητο ηθικό υπόβαθρο, χωρίς εξοπλισμό παιδείας μπήκαν ...ορμητικά στο στίβο της «διεκδίκησης» των δικαιωμάτων τους και φέραν τα πάνω κάτω.
Σύντομα έμαθαν, με ιδιαίτερη ικανότητα, να προσπορίζονται για ίδιον όφελος το «κοινωνικό κράτος» , αφού αυτο- πείστηκαν ότι είναι ένα άπατο πηγάδι με λεφτά, που αυτοί δικαιούνται να διαφεντεύουν. Ναι! Αλίμονο. Είναι υποχρέωση του κράτους να τους ζει και μάλιστα με όλα τα υλικά αγαθά του καταναλωτικού «πολιτισμού»
Όταν μπήκαμε στη «φωλιά του φιδιού», την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι άρχισαν να εισρέουν οι κοινοτικές ενισχύσεις, με την αμοιβόμενη βοήθεια επίορκων κρατικών λειτουργών έμαθαν άριστα το σπορ να κοροϊδεύουν τους «κουτόφραγκους» και εισπράττουν ακόπως τεράστια ποσά που ποτέ δεν επενδύθηκαν σε εκείνους τους τομείς για τους οποίους δόθηκαν. Έλεγχος κανένας, κάλυψη πλήρης, η κοινή ενοχή παρασιώπησε τα πεπραγμένα, που παραχώθηκαν κάτω απ’ το χαλί
.Όταν άρχισαν να έρχονται τα κύματα των πεινασμένων μεταναστών έλυσαν το πρόβλημα της προσωπικής τους απασχόλησης, έναντι πενιχρής αμοιβής. Τώρα μπορούσαν από το καφενείο ή το μπαρ που ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια σε κάθε χωριό να διευθύνουν τις «επιχειρήσεις» τους. Τα «εύκολα κορίτσια» του ανατολικού μπλοκ κλείδωσαν με τον καλύτερο τρόπο το στερημένο παρελθόν τους. Βεβαίως υπήρξε και μια θετική επίδραση, καθώς οι προβατίνες και τα μοσχάρια ησύχασαν από έναν επιπλέον βασανισμό. Ένιωσαν επιτέλους «ολοκληρωμένοι ,. άντρες». Κάποιοι τα «εμπορεύτηκαν», κάποιοι τα σπίτωσαν και αρκετοί τα παντρεύτηκαν, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική ανασφάλεια ή την «λαιμαργία» τους, από τη σοσιαλιστική στέρηση, για τα καταναλωτικά «αγαθά του δυτικού πολιτισμού».