Φωτογραφία

7ο δημοτικό σχολείο Νέας Ιωνίας Βόλου. Σχολική χρονιά 1949- 1950. Η πρώτη απεικόνιση του εαυτού μου σε φωτογραφία. Στη πάνω σειρά από δεξιά ο τρίτος με το άσπρο πουλόβερ. Δάσκαλος ο γλυκός κ. Ξυνός. Αν οι μαθητές φαίνονται πολλοί σας ενημερώνω ότι μερικοί απουσίαζαν

Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ

( 1 )
( Το κείμενο, που σε 13 συνέχειες θα ακολουθήσει, είναι τμήμα της ημιτελούς προσπάθειάς μου να μελετήσω τις Φυσικές Επιστήμες στην Ελλάδα στο χρονικό διάστημα από την απελευθέρωση της χώρας μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή. Δυστυχώς η εργασία αυτή δεν ολοκληρώθηκε. Κι άλλα τμήματά της έχουν ήδη δημοσιευθεί ή περιμένουν τη δημοσίευσή τους )

Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Μια πρωτοπόρ...α προσπάθεια του Όθωνα Ρουσόπουλου

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η εργασία αυτή περιγράφει τις σχολές που ίδρυσε το 1894 ο Όθωνας Ρουσόπουλος και είχαν τον τίτλο:
ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Αποτιμά τη σχολή σαν μια προοδευτική και πρώιμη προσπάθεια στροφής της εκπαίδευσης σε χρήσιμες και πρακτικές κατευθύνσεις.
Βιογραφεί τον ιδρυτή της, τονίζει τα νεωτεριστικά του στοιχεία.
Περιγράφει τις σχολές, τα εργαστήρια, τα βιομηχανικά και γεωργικά παραρτήματα.
Εστιάζεται περισσότερο στη σημασία του περιοδικού, που για δεκαετίες εκδίδει η σχολή και τονίζει την επίδρασή του στον καθόλου ελληνισμό.
Δίνει ιδιαίτερη σημασία σε δύο «χτυπήματα» που δέχεται η σχολή από το κατεστημένο της χώρας.
Πρώτον την ανάκληση της αναγνώρισης από το Υπουργείο Παιδείας της σχολής ως ανωτέρας και δεύτερον την υφαρπαγή του κτιρίου που κτίστηκε για τη σχολή με χρήματα του εθνικού ευεργέτη Γρηγορίου Μαρασλή για αλλότρια χρήση.

Β) Παιδικές αναμνήσεις

( Η Νέα Ιωνία στις δεκαετίες 1940-50 )

Αργότερα άρχισε η συνήθης ζωή της γειτονιάς. Άγρια παιχνίδια, πόλεμος με συμμορίες από τις διπλανές γειτονιές, πετροπόλεμοι με τους αναπόφευκτους συχνούς τραυματισμούς, κυρίως στα κεφάλια. Αν κάποια στιγμή ξυρίσω το κεφάλι μου θα βρούμε σίγουρα απομεινάρια τέτοιων εμπειριών πάνω στο ταλαιπωρημένο πια κρ...ανίο μου. Επικίνδυνοι ελιγμοί και παιχνίδια με τα τρένα που περνούσαν κοντά μας και τότε όλη η περιοχή στις γραμμές ήταν ελεύθερη κι αφύλακτη. Μια συχνή απασχόληση με τα τρένα ήταν να στερεώνουμε κατάλληλα με πέτρες μεγάλα καρφιά, ώστε πατώντας τα το τρένο να τα μετατρέψει σε χρήσιμα κοπίδια. Απόπειρες να ανεβούμε στο πίσω μέρος τους τις περισσότερες φορές αποτυχημένες. Αυτό γινόταν μπορετό μόνο όταν το τρένο έμπαινε προς το σταθμό και έκοβε λίγο από την ταχύτητά του κι όχι όταν έφευγε για τη Λάρισα ή την Καλαμπάκα.
Περιοδικές απασχολήσεις για να βγαίνει το χαρτζιλίκι, αλλά μικρή επίγνωση και ακόμα μικρότερη συμμετοχή στα τραγικά γεγονότα που διαδραματίζονταν αυτήν τη περίοδο στη χώρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κοντά μας δεν υπήρχαν άλλοι πιο ενημερωμένοι και μέσα στα πράγματα, που οι οικογένειές τους είχαν μικρή ή μεγάλη συμμετοχή στις εξελίξεις με όλες τις αναπόφευκτες τραγικές συνέπειες. Απλώς, οι δικοί μου και οι περισσότεροι της γειτονιάς δεν είχαν τολμήσει την άμεση κι ενεργό συμμετοχή. Ήμασταν και παιδιά της πόλης. Οι εντάσεις και τα αιματηρά συμβάντα διαδραματίζονταν κυρίως στην ύπαιθρο. Αυτόπτης μάρτυρας των τραγικών γεγονότων ήμουν σε δυο τρεις τραγικές περιπτώσεις και μάλιστα μόνο εξαιτίας της έμφυτης και έντονης προσωπικής μου περιέργειας.

) Παιδικές αναμνήσεις ( Νέα Ιωνία Βόλου στις δεκαετίες 1940-50 )

 Κυρίαρχο στοιχείο των παιδικών μου χρόνων είναι οι συνθήκες στέρησης μέσα στις οποίες μεγάλωσα. Αυτές καθόρισαν βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μου και σφράγισαν την μετέπειτα ζωή μου. Αφετηριακά όμως πρέπει να κάνω μια δήλωση για να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα. Τη στέρηση κάποιων αγαθών και κάποιων δρασ...τηριοτήτων τη νιώθεις, την αντιλαμβάνεσαι και τη συνειδητοποιείς μόνο όταν υπάρχουν όροι σύγκρισης με το διαφορετικό και όταν αυτοί οι όροι είναι στην αντίστοιχη συγκυρία γνωστοί. Η αλήθεια είναι ότι τη στέρηση άργησα προσωπικά να τη συνειδητοποιήσω. Στερήσεις που δεν συνειδητοποιούνται στην ώρα τους είναι τελικά στερήσεις; Αυτό είναι το αναπάντητο για μένα ερώτημα, μα είναι κι η αλήθεια.
Εκείνο που είναι παράξενο σε μένα και το σημειώνω με έμφαση είναι η παντελής έλλειψη αναμνήσεων και εικόνων από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Τίποτα! Λες και δεν υπήρξαν. Αν ξέρω κάποια πράγματα είναι με έμμεσο τρόπο μέσα από διηγήσεις και περιγραφές της Μάνας ή των αδελφών μου. Αυτό μου προξενεί εντύπωση, γιατί άλλοι άνθρωποι και φίλοι βλέπω να θυμούνται με άμεσο τρόπο συμβάντα που αναφέρονται στη δική τους ζωή αντίστοιχη με τη δική μου ουσιαστικά «νεκρά περίοδο».

Η τεχνική κι επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα

  Από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους η τεχνική κι επαγγελματική εκπαίδευση (ΤΕΕ) στην χώρα από την επίσημη πολιτεία αντιμετωπίστηκε ως φτωχός συγγενής της κλασσικής και γενικής παιδείας. ...Όταν, σπανίως νομοθετούνται μέτρα γι αυτήν δεν εφαρμόζονται ή αν αρχίσει η εφαρμογή τους είναι θνησιγενής και μετά από μικρό χρονικό διάστημα λησμονούνται. Σε λίγο κι αυτά τα λίγα σχολεία μετατρέπονταν σε σχολεία γενικής παιδείας. Αυτή η υποτίμηση έχει περάσει ως ιδέα και στην ελληνική οικογένεια που τα θεωρεί σαν σχολεία και ιδρύματα δεύτερης κατηγορίας.
Όμως πληθώρα φωνών για την ανάγκη της στροφής συναντάμε από νωρίς στην πορεία του χρόνου. Άνθρωποι με όραμα και συγχρόνως προσγειωμένοι κρούουν τον κώδωνα της ανάγκης μόνο που το κράτος «αγρόν ηγόραζε». Εκ των πραγμάτων εγείρεται το ερώτημα: Μήπως η σημερινή μεταπρατική μορφή της οικονομίας μας και η έλλειψη παραγωγικών βιοτεχνικών και βιομηχανικών μονάδων έχει την ερμηνεία της στην έλλειψη του τεχνικού προσανατολισμού της εκπαίδευσης μας;

Ο δηλωσίας

          

                          Περιεχόμενα

1.  1952 – Νικήτας

2,  Εισαγωγική τοποθέτηση

3. 1938- Μαθητής  γυμνασίου

4. 1939-  Η παρέα ωριμάζει

5.  Ο Μίμης

6.  Το  βάπτισμα του  πυρός

7. Μια  νέα οργάνωση  χτίζεται

Ελεύθερο Βήμα (αρχές δεκαετίας του 30)