Το σχολείο σήμερα

           
 Στην πατρίδα μας υπάρχει μια σοβαρή - και άρα επικίνδυνη - κρίση θεσμών. Ανυπακοή στους νόμους και μάλιστα με προτροπή και πολιτική κάλυψη από επίσημα κόμματα ενώ η εκλεγμένη κυβέρνηση παρακολουθεί χωρίς να ασκεί το καθήκον της, όχι αδιάφορη ίσως, αλλά σίγουρα διστακτική σε οποιαδήποτε αναγκαία δράση. Ο πληθυσμός οσημέραι εθίζεται στην παρανομία και σε λίγο θα θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του να αυθαιρετεί και ν’ αγνοεί νόμους κι υποχρεώσεις. Συγχρόνως και δυστυχώς η δικαστική εξουσία βρίσκεται σε παραλυσία εξαιτίας πολλαπλών αιτίων μια από τις οποίες είναι ένας υφέρπων φόβος από τις συνεχείς απειλές που εκτοξεύονται από σκοτεινά κέντρα της τρομοκρατίας, που δυστυχώς βρίσκουν ακόμα στήριξη σε κάποια τμήματα της κοινωνίας μας.

Ο ρ α τ σ ι σ μ ό ς

               

Αναφερόμαστε σε μια ιδιότητα, σε έναν επιθετικό προσδιορισμό, σε μια κατάσταση. Για να συνεννοούμαστε ας την ονομάσουμε Χ. Αμέσως εμφανίζεται και η αντίθετή της. Ας την ονομάσουμε μη-Χ. Την ίδια σχεδόν στιγμή εγκαθίσταται μια αντιπαλότητα που ξεκινάει από την ευγενή άμιλλά και περνώντας μέσα απ’ όλη τη γκάμα των ενδιάμεσων καταστάσεων μπορεί να φτάσει και στο ακραίο μίσος. Για να μη μείνουμε στο γενικό κι αφηρημένο επίπεδο ας μιλήσουμε με ένα παράδειγμα, μέσα από την ιστορική διαδρομή και την τρέχουσα συγκυρία.

Ο ρατσισμός είναι μια παλαιά επάρατη πληγή,

Ο Εθνικός... δισταγμός

Επί πολλά χρόνια στην Ελληνική Αριστερά κυριαρχούσε ένας ισχυρός δισταγμός. Σ’ όλους τους ανθρώπους τους ενταγμένους στην παράταξή της. Δισταγμός, να εκφράζουν ανοιχτά την αγάπη τους για την πατρίδα, το σεβασμό για τον τόπο που γεννήθηκαν κι αντρώθηκαν. Εύκολα και πειστικά  διάφοροι παρατρεχάμενοι, μ’ έκδηλη την ευχαρίστηση, σου κολλούσαν την ετικέτα του εθνικιστή, του υπερπατριώτη, του Ελληναρά.

Οι ψευδαισθήσεις συνεχίζονται...

Οι ψευδαισθήσεις συνεχίζονται ακάθεκτες λες και τίποτα δε συνέβη. Φαίνεται πως τις αισθήσεις τις αφήσαμε στο σπίτι και το μυαλό μας το πουλήσαμε  στην πρώτη λαϊκή αγορά που συναντήσαμε. Σαν τις αθώες έξη παρθένες του Ευαγγελίου, που  πιάστηκαν απροετοίμαστες στις εξελίξεις. Η χώρα μας βρέθηκε κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και μερικοί αντί να στοιχηθούν στο αναγκαίο εθνικό μέτωπο της σωτηρίας της, κάνουν τα πάντα να φρενάρουν τα έστω ισχνά σημάδια βελτίωσης. Δεν αναφέρομαι καθόλου τους λίγους εκείνους που εύχονται κι απεργάζονται την ολική καταστροφή. Τι να κάνουμε; Κάθε χώρα έχει τους Εφιάλτες της. Εμείς δεν μπορούσαμε  να είμαστε η εξαίρεση

.. Σχεδόν δύο χρόνια

              Στα δεκάξι, πάνω στην εφηβεία, με βάρεσε κατακέφαλα η Θεία φώτιση: Να γίνω δρων χριστιανός. Την διάθεση μου για ακτιβισμό δεν την κάλυπτε η επίσημη εκκλησία. Ανέβηκα τα σκαλιά της Χριστιανικής Αγωγής και γράφτηκα στις Χ.Μ.Ο. (Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες). Αν θυμάμαι καλά τότε ήταν Γαλλίας και Ανθίμου Γαζή με είσοδο από  Γαλλίας.

Όσο χρόνο έμεινα στην οργάνωση έπαιξα τίμιο παιχνίδι. Έδωσα όλο μου το χρόνο στη ζωή της ομάδας. Συμμετείχα σ’ όλες τις εκδηλώσεις της  και ήμουν ένας από τους πιο αποδοτικούς πωλητές της «Ζωής του Παιδιού». Τήρησα με ευλάβεια τους όρους της Χριστιανικής ζωής με τακτικό εκκλησιασμό, συμμετοχή στα μυστήρια εξομολόγησης και Θείας μετάληψης. Αποχή από διασκεδάσεις κοσμικής ζωής όπως κινηματογράφος, πάρτι, χοροί και κορίτσια.

Το ιπτάμενο σακάκι

Το νέο Χημείο της οδού Ναβαρίνου το 1963 ήταν ένα γιαπί που στοίχειωνε. Τότε οι φοιτητές της Φυσικομαθηματικής οργάνωσαν μια εκδήλωση με αίτημα, να εγκριθούν οι αναγκαίες πιστώσεις για την ολοκλήρωση και λειτουργία του.

Για κάθε συγκέντρωση τότε χρειαζόταν η άδεια της Αστυνομίας και εμείς δεν τη ζητήσαμε. Η Αστυνομία όμως, πάντα ενημερωμένη, είχε αποκλείσει εγκαίρως την είσοδο με ισχυρή δύναμη και δε μας άφηνε να πλησιάσουμε τα σκαλοπάτια.

Εγώ θα ήμουν ένας από τους ομιλητές. Το αίμα μου τότε έβραζε. Δεν μπορούσα με τίποτα ν’ ανεχτώ αυτόν τον αποκλεισμό. Σαν ταύρος σε κόκκινου πανιού πρόκληση όρμησα μετωπικά πάνω τους. Δεν το περίμεναν. Χώθηκα μέσα στο κτήριο, ενώ πίσω μου τα όργανα με κυνηγούσαν.

« Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα. Ιστορία και οι άνθρωποι» 1ος τόμος (2η έκδοση)

                      Η παρουσίαση  του βιβλίου.

                        (Ξενοδοχείο Παρκ, 22 Μαρτίου 2008)

       « Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα. Ιστορία και οι άνθρωποι» 1^ος τόμος

             Αγαπητές φίλες κι αγαπητοί φίλοι

Ό,τι ήταν να πω το λέω μέσα στο βιβλίο μου. Εδώ θέλω να κάνω δυο επισημάνσεις  και ν’ ανανεώσω μια υποχρέωση μου. Η πρώτη επισήμανση είναι δυο, κομβικές για τα φροντιστήρια και την ανάπτυξή τους, ημερομηνίες. Πρόκειται για τα έτη 1882 και 1926.

 Στην πρώτη ημερομηνία η σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών- το μόνο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της εποχής- παίρνει δυο σημαντικές αποφάσεις.

 α) Καθιερώνει εξετάσεις για τα μαθήματα ανά έτος κι όχι μόνο στο τέλος, όπως μέχρι τότε γινόταν.

 β) Για να αποκτήσει ο φοιτητής πτυχίο μιας σχολής έπρεπε να εκπονήσει πάνω σ’ ένα θέμα «διδακτορική διατριβή»