Το γιάντες

                           

 Το γιάντες είναι ένα παιδικό παιχνίδι μνήμης ανάμεσα σε δυο αντιπάλους. Στα παιδιά της γειτονιάς παιζότανε με προσυμφωνημένο έπαθλο που ήταν κάτι απλό και δεν απαιτούσε χρηματική δαπάνη. Η έναρξη του παιχνιδιού σφραγιζόταν από την ένωση των μικρών δακτύλων του ενός χεριού και οι κανόνες ήταν πολύ απλοί. Όταν ο ένας έδινε στον άλλο ένα οποιοδήποτε αντικείμενο, έπρεπε αυτός πριν το πιάσει να υπενθυμίσει στον άλλο ότι θυμάται τη συμφωνία λέγοντας τη λέξη:

2. Ο π ρ ο ο δ ε υ τ ι κ ό ς Α ρ ι σ τ ε ρ ό ς π ο λ ί τ η ς μ ε τ ά τ η ν Α π ε λ ε υ θ έ ρ ω σ η

          (απόσπασμα από το βιβλίο : Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα )

    Μπαίνει το ερώτημα: Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής, οι όροι διαβίωσης ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε μέσα  από το μεγάλο ρεύμα του Εαμίτικου κινήματος ή τοποθετήθηκε θετικά απέναντι σ’ αυτόν το χώρο; Να διευκρινίσουμε από την αρχή ότι δε μιλάμε για τους ακτιβιστές της παράταξης, αυτούς που ήδη είναι κλεισμένοι στις φυλακές και εξορίες, ούτε γι’ αυτούς που ακολούθησαν την αδιέξοδη μάχη στα βουνά. Η αλήθεια είναι  ότι αρκετοί από τους τελευταίους,  βρήκαν στο βουνό το ύστατο καταφύγιο της αυτοσυντήρησης τους από τα  κυνηγητά, αφού  προηγουμένως μια σειρά λαθών, έδωσε λαβή και θάρρος στα  διατεταγμένα όργανα της «εξουσίας», που σύντομα μετατράπηκαν σε κυνηγούς κεφαλών.

Η αντίληψη της κοινωνίας μας για την «ιδιωτική πρωτοβουλία»

 Στην πρώτη φάση οργάνωσης και ζωής του νέου Ελληνικού Κράτους η συμβολή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ήταν καθοριστική. Άλλωστε δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Τα πρώτα ιδρύματα, τα πρώτα περικαλλή κτίρια που σήμερα κοσμούν την Αθήνα, αλλά και άλλες πόλεις της Ελλάδος, είναι οι καρποί της εμπνευσμένης και ηρωικής  προσπάθειας επιτροπών και εράνων, είναι η γενναιόδωρη προσφορά ανθρώπων που έδωσαν όλο τον πλούτο τους από τη σκληρή εργασία μιας ζωής σε ένα κοινωφελή σκοπό, είναι πραγμάτωση του οράματος κάποιων πρωτοπόρων για τη πορεία, το μέλλον και την ανάπτυξη της νεοσύστατης πολιτείας μας. Είναι συνολικά τόσες πολλές  οι περιπτώσεις των Εθνικών Ευεργετών, και δημιούργησαν στη χώρα μια θετική αλλά και καρποφόρα παράδοση για τα επόμενα χρόνια. Θεωρούνταν- και σωστά- τιμή, κοινωνική καταξίωση αλλά και πρώτιστο χρέος απέναντι στη πατρίδα μια τέτοια πράξη προσφοράς. Μέσα στους περισσότερους Έλληνες εκείνης της περιόδου ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το αίσθημα της φιλοπατρίας για τον τόπο που τους γέννησε ή ακόμα περισσότερο τον τόπο από τον οποίο κατάγονταν οι πρόγονοί τους.

Το προσωπικό μου χάντικαπ

Στη νεώτερη γενιά που τώρα ενηλικιώνεται η γνώση  μιας τουλάχιστον ξένης γλώσσας θεωρείται δεδομένη. Γι αυτό φρόντισαν εγκαίρως γονείς και κράτος. Σχολείο, φροντιστήριο και επιπλέον κίνητρο η ανάγκη συμμετοχής στις δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία.

Δύσκολα θα μπορείς να εντοπίσεις νέο που να μην μπορεί να συνομιλήσει μ’ έναν τουρίστα, να απαντήσει σε μια ερώτηση που έχει, να μην ακούει και καταλαβαίνει τους στίχους της κυρίαρχης μουσικής στην Αγγλική γλώσσα. Η κινητικότητα των πληθυσμών, η παγκοσμιοποίηση,  τα ΜΜΕ και η ακρόαση τους τον φέρνει σε επαφή ανά πάσα στιγμή με όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Και αυτό είναι ένα θετικό κέρδος.

Ένα γράμμα

                                                Αγαπητέ φίλε Πέτρο

Χρειάστηκε να περάσουν μερικές μέρες από τη συζήτηση, που κάναμε. Να κατασταλάξουν μέσα μου οι παρατηρήσεις σου, να συνδυαστούν με τις δικές μου προθέσεις και έτσι να καταλήξω σε μερικά –ίσως τελικά– συμπεράσματα. Ένιωθα την ανάγκη όμως να ακούσω μια δεύτερη γνώμη, ειδικά όταν είχα εμπιστοσύνη στην κρίση σου.

Σε αρκετά απ’ αυτά που μου είπες, ναι, έχεις δίκαιο. Άλλα όμως δεν εναρμονίζονται με τις δικές μου προθέσεις, ενώ κάποια είναι πάνω και πέρα από τις προσωπικές μου ικανότητες.

Ενας αιώνας φροντιστήρια ΝΙΚΟΣ ΚΙΑΟΣ

Ενα βιβλίο σταθμός στην εκπαιδευτική ιστορία της Ελλάδας κυκλοφόρησε πρόσφατα. Είναι «Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα - Η Ιστορία κι οι άνθρωποι», εκδόσεις «Κέδρος», του Λευτέρη Τσίλογλου, καθηγητή Φυσικής, φροντιστή. Για πρώτη φορά γράφηκε και εκδόθηκε βιβλίο για τα φροντιστήρια, εγχείρημα δύσκολο αλλά άκρως επιτυχές.

Εναν αιώνα ζωής έχουν συμπληρώσει τα φροντιστήρια, μαθαίνουμε από το βιβλίο, το οποίο τονίζει ότι «κύριο κι αναντικατάστατο κύτταρο της εκπαίδευσης είναι το σχολείο, η τάξη, οι μαθητές» κι ότι «το φροντιστήριο είναι συμπληρωματικός θεσμός». Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει τα πράγματα με τόλμη, ότι δεν είναι «παραπαιδεία τα φροντιστήρια», ανατρέχει στις απαρχές τους, παρακολουθεί την εξέλιξή τους, εξετάζει τη συμβολή τους στη βελτίωση του επιπέδου σπουδών.

Σελιδοδεικτες - Ολγα Σελλα

Φροντιστήρια στην Ελλάδα  Ολγα Σελλα Βασιζόμενος στις μνήμες που κουβαλούσε και στις προσωπικές εμπειρίες, ένας από τους ανθρώπους των φροντιστηρίων, ο καθηγητής Φυσικής Λευτέρης Τσίλογλου, κάθισε και έγραψε την εξέλιξη και την ιστορία των φροντιστηρίων: «Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα - Η ιστορία και οι άνθρωποι» (εκδόσεις Κέδρος). Είναι η εξιστόρηση της εξέλιξης μιας άγνωστης ιστορίας, στην οποία όλοι μας έχουμε εμπλακεί, αφού όλοι περάσαμε, στα μαθητικά μας χρόνια, από φροντιστήρια.