ΑΘΗΝΑ ΓΙΑΝΝΙΟΥ-ΓΑΪΤΑΝΟΥ (1880-1952)

Γεννήθηκε στο Μακροχώρι της Πόλης. Τελείωσε το Ζάππειο παρθεναγωγείο. Στην αρχή εξάσκησε το διδασκαλικό επάγγελμα. Ταυτόχρονα ανέπτυξε κοινωνική και φεμινιστική δραστηριότητα. Συντάκτρια του φιλολογικού περιοδικού Νέον Πνεύμα (1909-1911), διοργάνωνε διαλέξεις, συνεργαζόταν με την Αδελφότητα Κυριών και τη Νυκτερινή Σχολή Αγραμμάτων.

Το 1911 ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή. Συνδέθηκε με τη Σ. Αλιμπέρτη, την Ε. Σβορώνου Ελληνίδων και του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.

Μετά το γάμο της με το σοσιαλιστική δημοσιογράφο Νικ. Γιαννιό εργάστηκε στην πρώτη σοσιαλιστική κίνηση για την ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας, που αναγνωρίστηκε το 1923 από την Β΄ Εργατική Διεθνή.

Παράλληλα ήταν μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Γυναικών, τον οποίον αντιπροσώπευε  σε διεθνή συνέδρια και συνδιασκέψεις –το 1920 στη Μασσαλία, το 1928 στις Βρυξέλλες και το 1931 στη Βιέννη.

Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του «Σπιτιού του κοριτσιού», που είχε σκοπό την περίθαλψη και εξασφάλιση μέσω για να σπουδάσουν προσφυγοπούλες. Το «Σπίτι του κοριτσιού» είχε οικοτροφείο και εργαστήριο κεντημάτων, με διευθύντρια την Αγγελική Χατζημιχάλη, που αργότερα το μετέτρεψε σε επαγγελματική σχολή. Η Α. Γιαννιού ίδρυσε τον Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών, το 1919, που αποτελούσε τμήμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Το Μάρτη του 1928 οργάνωσε με τις Αγνή Ρουσοπούλου, Δώρα Μοάτσου, Αύρα Θεοδωροπούλου, Μαρία Σβώλου, Μ. Μπότση, Δώρα Παπακωνσταντίνου, Δέσποινα Πασαλάρη κ.ά. μια πρώτη συγκέντρωση γυναικών για τη διεκδίκηση γυναικείας ψήφου. Ακολούθησαν και άλλες κινητοποιήσεις, που είχαν σαν αποτέλεσμα την ψήφιση του νόμου «περί παροχής εις τας γυναίκας του δικαιώματος ψήφου κατά τας δημοτικάς εκλογάς (Φ.Ε.Κ.40, 5..1930, τεύχος Α΄).

Η Α. Γιαννιού ασχολήθηκε και με το γράψιμο. Έγραψε: «Η καταγωγή του ανθρώπου» (1912), «Από την Ανατολική Θράκη» (1940), «Τα φιλολογικά σαλόνια της Πόλης» (1948), «Γυναίκα και πολιτική» (1923), «Το πνευματικό Μακροχώρι του καιρού μας» (1951) κ.ά. Δημοσίευσε πολλά άρθρα στην Ελληνίδα, στη Νέα Εστία, στα Θρακικά, στα Σοσιαλιστικά φύλλα, στη Σοσιαλιστική Ζωή και αλλού, άλλοτε με το όνομά της κι άλλοτε με το ψευδώνυμο Σίβυλλα.

Αγωνίστηκε για την κοινωνική και πνευματική εξύψωση της Ελληνίδας, για την επικράτηση των σοσιαλιστικών ιδεών και του δημοτικισμού, για την προστασία της μητέρας και του παιδιού και για την καθιέρωση της Πρώτης Δημοκρατίας, το 1926. πέθανε το Φεβρουάριο του 1952 (Αρχείον Θράκης, 1953, σελ. 408).

2^ο μέρος

Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑΜια πρωτοπόρα προσπάθεια του Όθωνα Ρουσόπουλου

ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ

Ο Όθωνας Ρουσόπουλος μαζί με μερικούς εκλεκτούς συνεργάτες, ανάμεσα στους οποίους και ο φυσικός Ιω. Γεράκης, με την οικονομική συνδρομή του προοδευτικού δημάρχου Πειραιά βιομήχανου Ρετσίνα, ανοίγουν στον  Πειραιά  (εκεί ήταν τότε και οι στρατιωτικές σχολές) την ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ.

Από την πρώτη στιγμή συγκέντρωσε την προσοχή πολλών οικονομικών παραγόντων του τόπου αλλά και της ανήσυχης και φιλοπρόοδης μερίδας της τότε νεολαίας.

Μετά από δύο επιτυχή χρόνια ποσοτικής και ποιοτικής ανάπτυξης της σχολής γίνεται το αυτονόητο. Η σχολή μεταφέρεται στην πρωτεύουσα. Στην πλατεία Κάνιγγος (Βεραντζέρου1) σ’ ένα κτίριο με μεγάλες αίθουσες και άνετη... αυλή στο πίσω μέρος. Το κτίριο «ζούσε» μέχρι το 1960.

Μετά από λίγο γίνεται μια μικρή διάσπαση. Ένας από τους βασικούς συνεργάτες ο φυσικός Ιω. Γεράκης αποχωρεί από την Ακαδημία και σε λίγο ιδρύει τη δική του σχολή με την επωνυμία «Αθηναϊκή Σχολή Εμπορίου και Βιομηχανίας». Στα δύο πρώτα χρόνια η σχολή στεγάστηκε στην πλατεία Μητροπόλεως στη γνωστή Σχολή των Εμποροϋπαλλήλων και αργότερα στην Ευριπίδου 8 όπου συστεγάζονται και διάφορα άλλα φροντιστήρια⁴.

Στη πρώτη φάση υπάρχουν δύο σχολές: Η βιομηχανική και η εμπορική. Από την πρώτη στιγμή υπάρχει αναλυτικό πρόγραμμα μαθημάτων, ωρών διδασκαλίας, οι αντίστοιχοι ειδικοί καθηγητές. Το πρόγραμμα είναι τυπωμένο σε φυλλάδια που δίδεται σε κάθε ενδιαφερόμενο. Από τη στιγμή που εκδίδεται το Δελτίο, οι όροι σπουδών, το πρόγραμμα των μαθημάτων, δημοσιεύεται τακτικά σ' αυτό. Το 1899 προστίθεται η Γεωργική σχολή. Το 1901 η Μεταλλευτική σχολή κ.ά..

Εκείνο που έχει σημασία να τονιστεί είναι ότι η φιλοσοφία της σχολής δεν είναι κυρίως η από καθέδρας διδασκαλία. Η σχολή διαθέτει ποικιλία σύγχρονων εργαστηρίων όπως Χημείο, Μικροβιολογικό Εργαστήριο, Ορυκτολογικό Μουσείο, Βιβλιοθήκη, Μηχανουργείο στην  αυλή της σχολής⁵ .

Στην οδό Ψαρομηλίγκου 10 αποκτά σύγχρονο ατμοκίνητο σαπωνοποιείο και οινοποιείο. Στον ίδιο δρόμο, στον αριθμ. 5 διαθέτει ειδικό οινοποιίο. Για τους μαθητές της Γεωργικής Σχολής διαθέτει ειδικό αγρόκτημα στο Ψυχικό, όπου οι μαθητές μαθαίνουν και εφαρμόζουν τις γνώσεις τους.

Συχνά-πυκνά επισκέπτονται τις υπάρχουσες βιοτεχνίες και βιομηχανίες στο λεκανοπέδιο όπου τους γίνεται αναλυτική παρουσίαση της παραγωγικής διαδικασίας. Η σχολή έχει και μαθήτριες, που με την αξία τους παίρνουν δίπλωμα της σχολής σε μια εποχή που η επίσημη γραμμή της εκπαίδευσης για τις γυναίκες είναι νοικοκυρές ή δασκάλες.

Το Νοέμβριο του 1907 στο δελτίο αναδημοσιεύεται ένα χαριτωμένο σχόλιο της εφημ. «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ».

«Μία εκπρόσωπος, σεμνότατη αλλά με ζωηρότατους οφθαλμούς  δεσποινίς, παρουσιάσθη ζητούσα θέσιν… ταμίου εις το λογιστήριόν μας. Και την ζητούσε με το σπαθί της, διότι ήτο απόφοιτος της μεγάλης Εμπορικής και Βιομηχανικής Ακαδημίας μας…».

Για νάχουμε μια εικόνα των αριθμών, αναφέρω τα εξής νούμερα:

Στον απολογισμό της 15ετίας της Σχολής από του 2.800 περίπου μαθητές είχαν περατώσει τις σπουδές τους και είχαν αξιωθεί διπλώματος  468 άτομα.

Εκ των οποίων 235 από την Εμπορική σχολή, 157 από τη Βιομηχανική σχολή, 41 από τη Γεωργική, 10 Μεταλλουργοί και 15 Μηχανολόγοι.

Ο δραστήριος «Ακαδημαϊκός όμιλος⁶», δηλαδή ο σύλλογος πτυχιούχων της Σχολής με την ευκαιρία του εορτασμού των 20 χρόνων λειτουργίας της Σχολής προσπάθησε να φτιάξει έναν κατάλογο των χώρων απασχόλησης των πτυχιούχων της Σχολής. Αυτός είναι δημοσιευμένος στο ΙΘ΄ Τόμο του δελτίου στο τεύχος 220-221. Περιλαμβάνει αναλυτικό εντυπωσιακό κατάλογο περίπου 270 ονομάτων με τις θέσεις που κατέχουν (σελ.59-63). Για λόγους χώρου συνοπτικά και ενδεικτικά αναφέρω 48 στελέχη διαφόρων τραπεζών, 28 διορισμένων σε υπουργεία (οινολόγοι, κελευστές-μηχανουργοί, κτηνίατροι κλπ.), 26 ιδιοκτήτες και διευθυντές  εργοστασίων, 60 σε βασικές βιομηχανίες (όπως Χρωπεί, Οίνου και Οινοπνεύματος, Τσιμέντα Τιτάν, Οινοποιεία Καμπά κλπ.), ενώ 42 διαπρέπουν σε διάφορες χώρες του εξωτερικού ή μη απελευθερωμένες εισέτι περιοχές της χώρας. Μαθητής της Σχολής είναι ο Ολυμπιονίκης στα άλματα άνευ φοράς Τσικλιτήρας. Όταν στέφεται νικητής στο Λονδίνο δέχεται τα συγχαρητήρια των καθηγητών της Σχολής.

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ: ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ

Από πολύ νωρίς ο Όθωνας Ρουσόπουλος κατάλαβε ότι για να στηρίξει το όραμά του και να μεταλαμπαδεύσει τις απόψεις του σ’ όλο τον ελληνισμό χρειαζόταν ένα βήμα, ένα έντυπο, που θα κυκλοφορεί ευρέως και θα ενώνει όλους τους ενδιαφερόμενους με τη σχολή του, θα την αιματοδοτεί με νέους φιλόδοξους και δημιουργικούς ανθρώπους.

Συγχρόνως θα αξιοποιεί τις γνώσεις των συνεργατών του, θα τους ωθεί σε προσωπική βελτίωση, θα τους κάνει σταυροφόρους των αντιλήψεών του.

Το περιοδικό είναι μηνιαίο –16 ή 24 σελίδες– αρχίζει  να εκδίδεται από το 1895 και συνεχίζει όλα τα επόμενα χρόνια μέχρι σχεδόν το θάνατό του το 1922. συνολικά έχουν εκδοθεί πάνω του 300 τεύχη.

Τις μεγάλες του δόξες γνώρισε όταν την γενική επιμέλεια του περιοδικού την ανέλαβε η γυναίκα του Ελένη Ρουσοπούλου⁷.

Στην αρχή τυπωνόταν σε 10.000 αντίτυπα (τεράστιος αριθμός για την εποχή) που αργότερα γίνονται 12.500 αντίτυπα. Κυκλοφορούσε με συνδρομητές και σε βασικά κιόσκια της Αθήνας. Κυρίως όμως μοιραζόταν σωρηδόν και δωρεάν σε κάθε απομονωμένη και απομακρυσμένη Ελληνική κοινότητα, σε κάθε Ελληνικό Σχολείο κάθε βαθμίδας. Παντού, όπου ζουν, αναπνέουν, καταπιέζονταν ή μεγαλουργούσαν Έλληνες. Όπως στα παράλια της Μικράς Ασίας, τα βάθη της Ανατολίας, Καππαδοκίας, Πόντου, Ανατολικής Ρωμυλίας, Ρουμανία, Αίγυπτο, Σουδάν κλπ.

Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού περνάνε ως συνεργάτες καθηγητές Πανεπιστημίου, Πολυτεχνείου, που συγχρόνως είναι και καθηγητές της Ακαδημίας, ονόματα που αργότερα θα τους δούμε ακαδημαϊκούς, υπουργούς, βουλευτές, λογοτέχνες⁸.

Μέσα από χιλιάδες σελίδες του περιοδικού παρελαύνουν επίκαιρα άρθρα, επιστημονικές μελέτες, ειδήσεις πάσης φύσεως, χρήσιμες αναδημοσιεύσεις από το εξωτερικό.

Μέσα από τις σελίδες μαθαίνεις ό,τι σύγχρονο και σπουδαίο συμβαίνει σε κάθε κλάδο της επιστήμης. Πρώιμες απόψεις για την αξιοποίηση της ενέργειας που απελευθερώνεται από τη ραδιενεργό διάσπαση του ατόμου για νέα υλικά και κράματα και τις σπουδαίες ιδιότητές τους.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το πλήθος και η ποικιλία των ευχαριστήριων επιστολών δασκάλων, καθηγητών, μαθητών, κοινοτήτων που λαμβάνουν δωρεάν το περιοδικό και ρουφάνε «ως μάννα εξ’ ουρανού» τις χρήσιμες γνώσεις.

Εκατοντάδες ξεχασμένοι τόποι, χιλιάδες ονόματα δίνουν ευρύ πεδίο για έρευνα των τόπων που ζουν οι Έλληνες. Θα ήταν πολύ χρήσιμη μια αποδελτίωση των γνώσεων αυτών⁹ .

Πολύ χαρακτηριστική είναι η στήλη της αλληλογραφίας. Ο οποιοσδήποτε ζητάει οτιδήποτε από τους υπευθύνους του περιοδικού και βρίσκει την απάντηση. Που θα βρει το τάδε φάρμακο, το δείνα εργαλείο. Τι βιβλία κυκλοφορούν σχετικά με τα προσωπικά του ενδιαφέροντα, πως μπορεί να οργανώσει καλύτερα την παραγωγή ενός προϊόντος. Και όχι μόνο!

Στην έδρα των σχολών στέλνουν άρρωστους καρπούς, φύλλα από προσβλημένα δέντρα, κομμάτια ριζών κλπ. Τα  εργαστήρια της σχολής αφού διαγνώσουν την ασθένεια δίνουν συμβουλές θεραπείας της νόσου. Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού αναπνέεις την έγνοια των ανθρώπων της Ακαδημίας να περάσουν τις εκσυγχρονιστικές απόψεις τους για την οργάνωση των τοπικών κοινωνιών, την επιστημονική καλλιέργεια αγαθών, τη σύγχρονη απασχόληση με την κτηνοτροφία. Μελίσσια, μεταξοσκώληκες, κουνέλια κλπ. είναι μερικές από τις προτάσεις τους.

 

Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ

Μια πρωτοπόρα προσπάθεια του Όθωνα Ρουσόπουλου

1^ο μέρος  ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το άρθρο περιγράφει τις σχολές που ίδρυσε το 1894 ο Όθωνας Ρουσόπουλος και είχαν τον τίτλο:

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ

Αποτιμά τη σχολή σαν μια προοδευτική και πρώιμη προσπάθεια στροφής της εκπαίδευσης σε χρήσιμες και πρακτικές κατευθύνσεις.

Βιογραφεί τον ιδρυτή της, τονίζει τα νεωτεριστικά του στοιχεία.

Περιγράφει τις σχολές, τα εργαστήρια, τα βιομηχανικά και γεωργικά παραρτήματα.

Εστιάζεται περισσότερο στη σημασία του περιοδικού, που για δεκαετίες εκδίδει η σχολή και τονίζει την επίδρασή του στον καθόλου ελληνισμό.

Δίνει ιδιαίτερη σημασία σε δύο «χτυπήματα» που δέχεται η σχολή από το κατεστημένο της χώρας.

Πρώτον την ανάκληση της αναγνώρισης από το Υπουργείο Παιδείας της σχολής ως ανωτέρας και δεύτερον την υφαρπαγή του κτιρίου που κτίστηκε για τη σχολή με χρήματα του εθνικού ευεργέτη Γρηγόρη Μαρασλή για αλλότρια χρήση.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι σχολές με τον τίτλο «ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ» που ίδρυσε το 1894 ο Όθωνας Ρουσόπουλος αξίζουν ειδικής μνείας για πολλούς και σοβαρούς λόγους. Κατ’ αρχήν ήταν η πιο πρώιμη –απ’ ότι γνωρίζω– προσπάθεια  στροφής της κλασσικίζουσας παιδείας της χώρας μας σε πρακτικές, χρήσιμες και απαραίτητες επαγγελματικές σπουδές. Ήταν μια πρωτοπόρα και οραματική πρωτοβουλία του προοδευτικού τμήματος της ανερχόμενης αστικής τάξης, που εμπνεόμενη από την πορεία των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης αποπειράται να προετοιμάσει τα αναγκαία και επιστημονικώς καταρτισμένα στελέχη, που θα ανοίξουν την οδό της εμπορικής, βιομηχανικής, τεχνολογικής και παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας.

Κρινόμενη εκ του αποτελέσματος, αυτή η πολύχρονη προσπάθεια αναδεικνύεται επιτυχής και αποδοτική. Οι πτυχιούχοι αυτής της σχολής στελέχωσαν, ή ακόμα περισσότερο, δημιούργησαν τις πρώτες σύγχρονες για την εποχή τους χημικές βιομηχανίες, τις μονάδες επεξεργασίας και αξιοποίησης γεωργικών προϊόντων με επιστημονικό τρόπο. Στελέχωσαν ακόμα τράπεζες, κοινωφελείς οργανισμούς, που ιδρύονταν αυτή την εποχή στη χώρα, διασκορπίστηκαν σ’ όλες τις γωνιές που δρούσε και μεγαλουργούσε ακόμα ο ελληνισμός, ίδρυσαν παρόμοιες οικονομικές σχολές σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και εκτός αυτής. Εξέδωσαν, σειρά χρήσιμων και πρακτικών βιβλίων σε τομείς όπως η ελαιουργία, η αμπελουργία, η οινοποιία, η μελισσοκομία, η πτηνοτροφία, η σηροτροφία, η γαλακτοκομία, η τυροκομία και όχι μόνο! Βιβλία για το εμπόριο και τις συναλλαγές όπως εμποριολογία, εμπορευματολογία, λογιστική, νομοθεσία τελωνείων, καταστιχογραφία κλπ. Βιβλία για αρώματα, για τη φωτογραφική τέχνη, τις ξένες γλώσσες, την εμπορική αλληλογραφία.

Είναι παράξενο ότι αυτή η ηράκλεια προσπάθεια στις επίσημες ιστορίες της εκπαίδευσης στη χώρα μας αποσιωπάται και δεν αναφέρεται καθόλου. Μόνο δυο μεταπολεμικές αναφορές μέχρι στιγμής συνάντησα μετά από αναζήτηση.

1) Την ομιλία του Στράτου Παπαϊωάννου, ενός από τους πρωτοπόρους οργανωτές της Ανωτέρας Σχολής Βιομηχανικών Σπουδών, το 1950. Η Σχολή βρισκόταν ακόμα στην οδό Ακαδημίας. Αργότερα μετακόμισε στον Πειραιά και είναι το σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Την ομιλία την είχε οργανώσει ο «Ακαδημαϊκός Όμιλος» ή αλλιώς ο σύλλογος πτυχιούχων των σχολών του Ρουσόπουλου. Η ενδιαφέρουσα αυτή ομιλία είναι δημοσιευμένη στο περιοδικό «Σπουδαί» 1^ος τόμος 1950-1951 ¹.

2) Μια  ενδιαφέρουσα εργασία του Ιωάννη Δ. Κανδήλη, πρώην προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Χημικών, για τα πρώτα ελληνικά περιοδικά των θετικών επιστημών. Αυτή είναι δημοσιευμένη το 1977 στο περιοδικό «Βιομηχανική Επιθεώρηση» και αναφέρεται κυρίως στο περιοδικό της Σχολής, το «Δελτίο της Εμπορικής και Βιομηχανικής Ακαδημίας».

Ο ΟΘΩΝΑΣ  ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ας δούμε μερικά βιογραφικά στοιχεία του ανδρός.

Ο Όθωνας Ρουσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τα Χριστούγεννα του 1855. Είναι γιος του Αθανασίου Ρουσόπουλου που ήταν καθηγητής στην έδρα της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο πατέρας του ήταν γεννημένος στο Βογιατσικό της Δυτικής Μακεδονίας. Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα με σκωτικές ρίζες.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε το πτυχίο των Φυσικών Επιστημών στην ενιαία τότε φιλοσοφική σχολή. Στη συνέχεια έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία. Αρχικά στο Ανόβερο και μετά στο Βερολίνο δίπλα στον ονομαστό χημικό Χόφμαν, εφευρέτη των χρωμάτων της ανιλίνης και εκεί πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα.

Το 1885 επιστρέφει στην Ελλάδα και ως υφηγητής του καθηγητή Αναστάσιου Χρηστομάνου διδάσκει οργανική Χημεία. Τότε μεταφράζει στα Ελληνικά το εγχειρίδιο της Χημείας του Roscoe.

Από το 1887 έως το 1894 χρηματίζει καθηγητής Χημείας στις σχολές Ευελπίδων και Δοκίμων. Συγχρόνως είναι χημικός στα Χημεία του Βασιλικού Ναυτικού και του Αρχαιολογικού μουσείου².

Ο Όθωνας Ρουσόπουλος υλοποιώντας τον ιεραποστολικό του έργο –γιατί έτσι αισθανόταν, δρούσε και λειτουργούσε– κυκλοφόρησε εκλαϊκευτικά βιβλία για τη Χημεία εξηγώντας σε απλή και κατανοητή γλώσσα τις βασικές έννοιες της επιστήμης με τον τίτλο: «Η χημία³ του λαού».

Ένα άλλο βιβλίο μέσα στα πολλά που έγραψε ο Όθωνας Ρουσόπουλος ήταν και το βιβλίο «Η Χημία του Εμπορίου». Ένα χρηστικό βιβλίο για κάθε εμπορευόμενο.

Ο Όθωνας Ρουσόπουλος ήταν ένας ηγέτης. Μαγνητική προσωπικότητα με ξεκάθαρους στόχους, συγκέντρωσε γύρω του όλα τα ανήσυχα μυαλά της εποχής.

Οραματιστής με απόψεις προδρομικές σε μια σειρά θέματα. Δικαίως μετά το θάνατό του χαρακτηρίστηκε ο Ιούλιος Βερν της Ελλάδας.

Ο Όθωνας Ρουσόπουλος διατυπώνει έγκαιρα απόψεις της οργάνωσης εκθέσεων προϊόντων, ως σχολή συμμετέχει και βραβεύεται σ’ αυτές (Έκθεση Μπορντό, Αθήνας, Λάρισας κλπ.). Νωρίς προτείνει την αποστολή εμπορικών ακολούθων σε βασικές πόλεις της Ευρώπης. Νοιάζεται για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του εμπορίου, για τα ελεύθερα λιμάνια και αρθρογραφεί για την οικονομική σημασία της ανάπτυξης του τουρισμού στη χώρα, πολλά χρόνια πριν το κράτος να αρχίσει να καταλαβαίνει τη σημασία του. Νοιάζεται για την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.

Γι’ αυτό πιστεύει πως πρέπει να καταπολεμηθεί η μετανάστευση, που αποστερεί τη χώρα από τα δυναμικότερα στοιχεία της.

Για να λυθεί το δημοσιογραφικό πρόβλημα πρέπει να ιδρυθούν καινούργιες βιομηχανίες που θα αυξήσουν την παραγωγή, και άρα την απασχόληση.

Στα ύστερα χρόνια του ασχολείται με την οργάνωση του εμπορικού και βιομηχανικού κόσμου, οργανώνει συνέδρια γι’ αυτό το σκοπό.

Ο Όθων  Ρουσόπουλος ασχολήθηκε στη συνέχεια ενεργά με την πολιτική ζωή. Το 1915 γίνεται γενικός γραμματέας του νεοσύστατου υπουργείου της Εθνικής Οικονομίας.

Συγχρόνως εκλέγεται βουλευτής Φλώρινας, τόπο καταγωγής του πατέρα του.

Σύντομα, εκτιμώντας την εργασία του, τυχαίνει της γενικής αναγνώρισης από όλους τους φορείς της πολιτειακής, πολιτικής, θρησκευτικής και οικονομικής ηγεσίας του τόπου.

Γνώρισε δόξες και τιμές και είδε «ιδίοις όμμασι» τους θετικούς καρπούς των προσπαθειών του. Παρακάτω παραθέτω τα επίσημα έγγραφα αυτών των αναγνωρίσεων και επιβραβεύσεων. Πεθαίνει από συγκοπή το Μάιο του 1922, λίγο πριν την ολοκλήρωση της τραγωδίας της Μικρασιατικής εκστρατείας.

Είναι σχεδόν προφανές ότι μια τέτοια επιτυχία δεν μπορούσε παρά να ξυπνήσει τη ζήλια και το φθόνο ανθρώπων και κατεστημένων θεσμών που τον είδαν ως κίνδυνο των δικών τους μικροσυμφερόντων και όχι ως κινητήριο μοχλό προόδου για τη χώρα και την κοινωνία.

Είναι επίσης ευκολοεξήγητο το γεγονός ότι οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με φωτεινές όμως κάποιες εξαιρέσεις, αυτήν την προσπάθεια τη χτύπησαν με κάθε άμεσο κι’ έμμεσο τρόπο. (συνεχίζεται)

Δημοτικό Σχολείο Αραχωβας Λακωνίας

Το πετρόκτιστο σχολείο κατασκευάστηκε το 1933 με προσφορές της «Αδελφότητας των Αραχωβιτών του Εξωτερικού - Αι Kαρυαί». Ανατινάχθηκε (καταστράφηκε εν μέρει) από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στο «κάψιμο της Αράχωβας» το 1944. Αποτελείται από 2 επίπεδα (ισόγειο και 1o όροφο). Βρίσκεται στον κάτω οικισμό, πλησίον του Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής και περιβάλλεται από το ομώνυμο άλσος, όπου υπάρχει και μαρμάρινη προτομή του ευεργέτη του χωριού μας Αθανάσιου Ματάλα. Εντός του άλσους βρίσκεται και το κοιμητήριο του κάτω οικισμού (Ράχης). Το σχολείο λειτουργεί και είναι ενεργό μέχρι σήμερα ως Διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Καρυών και εξυπηρετεί τις ανάγκες των παιδιών των Καρυών, αλλά και των γύρω χωριών.

Κάποια από τα βιβλία μου

ΣΤ- Ποιος φταίει για την κρίση?

Ας συνοψίσουμε τα συμπεράσματα αυτής της περιδιάβασης που κάνανε.

Ζούμε σε μια χώρα, όπου απόλυτος μονάρχης είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός, αφού στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται όλες οι εξουσίες. Άρα όλοι οι πρωθυπουργοί με κάποια διαβάθμιση έχουν μέρος της κατάντιας στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας. Το κακό είναι ότι με τα μυαλά που κουβαλάμε όλοι μας, πολύ δύσκολα θα την ξεπεράσουμε. Η πορεία θα είναι δύσκολη και πολύχρονη. 

Βεβαίως υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Είναι κι ένας κακομαθημένος λαός, που θεωρεί ότι το κράτος είναι υποχρεωμένο να τον θρέφει ανεξαρτήτως της δικής του προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Έτσι ρουφάει εύκολα κάθε υπόσχεση από έναν έξυπνο κόλακα που δεν υπολογίζει τίποτα για ν’ ανέβει στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας. Έγκαιρα ο ποιητής το είχε επισημάνει: Λαός ευκολόπιστος μα πάντα προδομένος

Εδώ υπάρχει ένας κίνδυνος. Όταν αυξάνεις τον αριθμό των υπευθύνων το αδίκημα εξαφανίζεται. Όμως υπάρχει η ασφαλιστική δικλείδα κι αυτή είναι η διαβάθμιση της ευθύνης. Τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν αυτοί που είχαν εξουσία και με τις αποφάσεις θα μπορούσαν να προλάβουν αρνητικά και να προωθήσουν θετικά μέτρα. Και στους πρωθυπουργούς υπάρχει διαβάθμιση. Άλλο το κακό που προξένησε ο  Ανδρέας Παπανδρέου κι άλλο ο Κώστας Σημίτης. Άλλο ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κι άλλο κι άλλο ο Κώστας Καραμανλής. Στους πρωθυπουργούς των μνημονίων προσάπτουμε τη βασική ευθύνη της καθυστέρησης και της αντίδρασης στην εφαρμογή των συμβουλών των συμμάχων μας. Το ίδιο και στην πρώτη φάση στον Τσίπρα. Κάνω τη διάκριση των φάσεων γιατί αργότερα πέρασε στην ομάδα των «προθύμων, έχοντας μια βαριά αρνητική παρακαταθήκη. Σε διάφορες φάσεις είπε τόσα ψέματα που δύσκολα θα απαλλαγεί απ’ αυτήν την θλιβερή εικόνα

Ευθύνη μεγάλη έχει και το συνδικαλιστικό κίνημα που με συνεχείς αναστατώσεις κι απεργίες - ιδιαίτερα σε κλάδους του ευρύτερου κρατικού τομέα- ζητούσε  αιτήματα που υπερέβαιναν των οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας. Η «επιτυχία» στη διεκδίκηση αυτών των αιτημάτων είναι μια από τις αιτίες που φτάσαμε στο γκρεμό

Δε θα ήταν πλήρης η ανάλυσή μου αν δεν τόνιζα τον αρνητικό ρόλο που από πάντα παίζει στη χώρα ο παλαιολιθικός κρατικός μηχανισμός  Πρώτον με το υπερβολικό βάρος για την ικανοποίηση των μισθολογικών και άλλων αναγκών του. Δεύτερον από την αδυναμία της πολιτείας να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αφού οι «λειτουργοί» του έχουν εξοπλιστεί με υπερβολικά και συνταγματικά δικαιώματα που τίποτα δεν τους κουνάει από τη θέση τους. Τρίτον ο γενικός φατριασμός. Αλίμονο αν σε μερικές υπηρεσίες δεν πληρώσεις  το επώδυνο γρηγορόσημο για να κάνεις τη δουλειά σου. Με αυτόν τον τρόπο πολλοί έκαναν περιουσίες ιδιαίτερα όσοι είχαν δικαίωμα υπογραφής για την έγκριση μιας πράξης. Έχετε δει τους νέους επιβήτορες της εξουσίας που παρουσιάστηκαν ως οι άγγελοι τιμωρίας να κάνουν καμιά ενέργεια στο θέμα;

Γενικά από λόγια χορτάσαμε. Ώρα είναι ο λαός να αξιολογεί τους ζητούντες την ψήφο του με βάση τα έργα τους.

Σε μια χώρα που υπάρχει αρνητισμός στην ικανότητα, αποστροφή στο συναγωνισμό, αποφυγή της αξιολόγησης, πολιτική των επιδομάτων, που παράγει «αναξιοπαθούντες» μην περιμένετε να δείτε άσπρη μέρα. Χρειαζόμαστε γενναία στροφή και αντίστοιχους ηγέτες

Ε- Ποιος φταίει για την κρίση ?

Ερχόμαστε τώρα στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ που από την αρχή του 2015 βρίσκεται στην εξουσία. Τα προηγούμενα χρόνια -πριν τη γιγάντωσή του- ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου  έδινε εκλογικές μάχες στις οποίες μόλις κατόρθωνε να περνά το ελάχιστο όριο του 3% . Έρχεται η εποχή που το παντοδύναμο ΠΑΣΟΚ φυλλοροεί και μια σειρά στελέχη του βρίσκουν σκέπη, ως μια συνιστώσα, στο μπλοκ του νεοσύστατου κι ακόμα άμορφου ΣΥΡΙΖΑ. Η συντηρητική παράταξη περνάει κι αυτή την κρίση της. Κομμάτια του κόσμου της δεν «αντέχουν» την αναγκαστική προσαρμογή στην πολιτική των μνημονίων στρέφονται σε άλλες κατευθύνσεις. Ο κραταιός εθνικισμός επαληθεύει την ιστορική φήμη του ότι είναι ανίκητος και μόνιμα αποδοτικό όπλο για πολιτικά παιχνίδια των ανθρώπων που  δεν έχουν επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Μια σειρά συγκυρίες αντικειμενικές, αλλά κι ο άνευ αρχών προεκλογικός αγώνας, όπου υπόσχεται τα πάντα στους πάντες και το ευνοϊκό εκλογικό σύστημα τους φέρνει   στην εξουσία. Μη λησμονήσω να καυτηριάσω τη στάση μεγάλου τμήματος  του Ελληνικού λαού να πιστεύει χωρίς να κάνει το λογικό έλεγχο τι από τα υποσχόμενα είναι ρεαλιστικό ή μύξες για μεταξωτές κορδέλες

 Ας αποπειραθούμε να κάνουμε μια χοντρική αποτίμηση της Κυβερνητικής προσφοράς του τα επόμενα χρόνια.  Ίσως να μην είναι γνωστό αλλά η ηγεσία της κυβέρνησης το πρώτο εξάμηνα ταλαντευόταν για την πορεία που θα ακολουθήσει. Στον ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη φάση υπήρχε ισχυρό για να μην πω πλειοψηφικό ρεύμα, που πίστευε ότι οι Βρυξέλλες θέλουν δε θέλουν θα μας δώσουν χρήματα. Κι αρκετοί που το πήγαιναν παρακάτω. «Αν δε μας δώσουν χρήματα ας προχωρήσουμε και μόνοι μας». Στο χρονικό αυτό διάστημα η κυβέρνηση έλεγε συνεχώς χοντρά ψέματα στους Έλληνες. Θυμηθείτε  ότι υπουργοί και κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωναν επανειλημμένα ότι οι διαπραγματεύσεις προχωρούνε και η απόφαση ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΕΤΑΙ. Στην πραγματικότητα με εντολή του ηγετικού πυρήνα ο ανεκδιήγητος και πολυθαυμαζόμενος από επιφανειακούς θιασώτες του θεάματος ΓΙΑΝΗΣ σε όλες τις συνεδριάσεις των Βρυξελλών απέφυγε να δεσμευθεί στο οποιοδήποτε σημείο. Όταν όμως ο κόμπος έφτασε στο χτένι και οι ανάγκες για χρήματα ήταν επιτακτικές ο Τσίπρας έκανε την αναγκαστική  προσαρμογή του στην πραγματικότητα, συνεχίζοντας απτόητος χωρίς ίχνος τσίπας το επαναστατικό λεξιλόγιο για το ευκολόπιστο εσωτερικό ακροατήριο.  Μπαίνουν οι περιορισμοί στις τραπεζικές συναλλαγές και οι εικόνες των γερόντων έξω από τις τράπεζες προκαλούν λύπη για την κατάντια του λαού μας.

Όμως με τις νέες εκλογές βγαίνει ενισχυμένος, ενώ από το κόμμα του ξεκαθαρίζει κάποιους κολλημένους Αριστερούς πιστούς στις γραφές των μεγάλων δασκάλων της μαρξιστικής και λενινιστικής Αριστεράς. Πράγματι θα του ήταν βαρίδια στη νέα πορεία που αναγκαστικά είχε πλέον χαράξει. Πίσω μια στρατιά βουλευτών και στελεχών, διψασμένη για εξουσία μετά τα τόσα χρόνια της «απομόνωσης» εύκολα θα πειθόταν στα επόμενα βήματα που θα χρειαζόντανε. Θυμηθείτε την ακολουθία των δηλώσεων στις οθόνες   των τηλεοράσεων όταν σχίζοντας τα ιμάτιά τους έλεγαν ότι ποτέ δε θα ψηφίσουν τέτοια μέτρα κι όταν ερχόταν η στιγμή της κάλπης πειθήνια στρατιωτάκια εκτελούσαν  το «πατριωτικό τους καθήκον. Προσωπικά εμένα δε με χαλάει αυτό. Άλλωστε έγκαιρα πριν ακόμα έρθουν στην εξουσία το είχα προβλέψει ότι αυτό θα συμβεί. Ενθέρμως ο Αλέξης παρά τη διγλωσσία μπήκε στο «κλαμπ των προθύμων» 

Αυτό βόλευε και τους ηγετικούς κύκλους των Βρυξελλών, σε μια φάση που η Ευρώπη είχε τις δυσκολίες της. Από αρχικό φόβητρο η Αριστερή Κυβέρνηση έγινε το αγαπημένο παιδί της συντηρητικής ηγεσίας της ΕΕ. Τα οφέλη γι αυτούς ήταν πολλαπλά και έτσι εξηγείται η ελαστικότητα με την οποία τους αντιμετώπισαν σε αντίθεση με την αυστηρότητα που έδειχναν στους Σαμαροβενιζελικούς. Ο Τσίπρας ήταν το χαϊδεμένο τους παιδί, αφού αποδεικνυόταν καθαρά ότι η Αριστερά στην Ελλάδα ήταν επαναστατική μόνο στα λόγια. Στο επόμενο σημείωμα θα κάνω μια συνόψιση των συμπερασμάτων