Εννιά βασιλιάδες, μια οικογένεια – Η ευρωπαϊκή ελίτ λίγο πριν τον Ά παγκόσμιο πόλεμο σε σπάνια φωτογραφία

Εφημερίδα : ΠΟΝΤΙΚΙ

AddThis Sharing Buttons

Το Μάιο του 1910, οι ευρωπαίοι γαλαζοαίματοι μαζευτηκαν στο Λονδίνο για την κηδεία του βασιλιά Εδουάρδου του 7ου.

Η φωτογραφία αυτή είναι μοναδική στον κόσμο, καθώς απεικονίζει 9 ενθρονισμένους μονάρχες, 5 εκ των οποίων στη συνέχεια καθαιρέθηκαν και 1 δολοφονήθηκε.

Μόνο 5 από τις 9 μοναρχίες που εκπροσωπούνται στη φωτογραφία, υπάρχουν σήμερα.

Ξεκινώντας από αριστερά προς τα δεξιά: Ο βασιλιάς Χακούν ο 7ος της Νορβηγίας, Ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Βουλγαρίας, ο βασιλιάς Μανουέλ της Πορτογαλίας, ο Κάιζερ Γουλιέλμος ο 2ος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ο Γεώργιος ο 1ος της Ελλάδας, και ο βασιλιάς Αλβέρτος του Βελγίου.

Καθιστοί από αριστερά: Ο βασιλιάς Αλφόνσο ο 13ος της Ισπανίας, ο Γεώργιος ο 5ος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και ο Φρειδερίκος ο 8ος της Δανίας.

Μια οικογένεια

Οι σχέσεις μεταξύ των μοναρχών δεν ήταν ασυνήθιστο γεγονός καθώς όλοι προέρχονταν από ελάχιστες μεγάλες ευρωπαϊκές οικογένειες που συνεχώς πάντρευαν τα παιδιά τους μεταξύ τους.

Ο Φρειδερίκος της Δανίας ήταν πατέρας του Χακούν της Νορβηγίας, ενώ ο Γουλιέλμος της Γερμανίας ήταν πρώτος ξάδερφος τόσο του Γεωργίου της Βρετανίας όσο και της βασίλισσας της Νορβηγίας που ήταν σύζυγος του Χακούν και αδερφή του Γεωργίου της Βρετανίας, κάτι που έκανε τον Γεώργιο της Βρετανίας και τον Χακούν της Νορβηγίας κουνιάδους.

Επίσης ο Φρειδερίκος της Δανίας ήταν θείος του Γεωργίου της Βρετανίας.

Ο Γεώργιος ήταν ο εγγονός του της βασίλισσας Βικτωρίας και του πρίγκιπα Αλβέρτου, και πρώτος ξάδερφος του Τσάρου της Ρωσίας Νικόλαου του 2ου αλλά και του Γουλιέλμου της Γερμανίας.

Τραγική ειρωνεία

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι στον επικείμενο πόλεμο που ήξεραν ότι πλησιάζει, οι μονάρχες πολέμησαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα οι αυτοκρατορίες τους να σβήσουν και τα βασιλικά αξιώματα να καταστούν στις περισσότερες χώρες διακοσμητικά.

Το ανέβασα στην ιστοσελίδα μου πριν τρία χρόνια και νόμιζα ότι ήταν ο πάτος. Λάθος μου. Υπάρχει και το παρακάτω

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Για τον Φώτη Κουβέλη

Όλη την προεκλογική περίοδο έκανα υπομονή και δεν υπέκυψα στην πιεστική μου επιθυμία να γράψω την άποψή μου για τους χειρισμούς και την ανεύθυνη στάση που εδώ και καιρό κράτησε ο Φώτης Κουβέλης και για τους ανεπίτρεπτους χειρισμούς του. Τώρα που ολοκληρώθηκε η διαδικασία και τα αποτελέσματα της θέλησης του λαού είναι δεδομένα απελευθερώνομαι και όπως πάντα, χωρίς φόβο αλλά με πάθος, θα διατυπώσω την άποψή μου. Βεβαίως ίσως να υπάρξει μια ένσταση.
« Με ποιο δικαίωμα μιλάς, κύριε, όταν ποτέ δεν υπήρξες μέλος του κόμματος της ΔΗΜΑΡ;»
Ανταπαντώ ότι τα δημόσια πρόσωπα εφόσον έχουν εκτεθεί και διεκδικούν την ψήφο σου πρέπει να είναι προετοιμασμένα να δεχτούν, χωρίς παράπονα κι επιφυλάξεις, την κριτική από τον οποιοδήποτε. Ακόμα τολμώ να πάρω αυτό το δικαίωμα και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι, βλέποντας θετικά τη δημιουργία και το πρόγραμμα της ΔΗΜΑΡ, υπήρξα ψηφοφόρος της στις εκλογές του 2012. Το κόμμα αυτό περιελάμβανε άλλωστε στις γραμμές του πληθώρα καλών φίλων με τους οποίους υπήρξα συναγωνιστής σε προηγούμενα χρόνια.

Ιπποδρόμιο της Φρουράς των Αθηνών - Ιππευτική Σχολή

Χάρτης της Αθήνας 1888 - Plan d'Athènes 1888 / L. Thuillier, delt: Διακρίνεται η Ιππευτική Σχολή και ο ναός των Ταξιαρχών

Το 1861 δημιουργήθηκε το Ιπποδρόμιο της Φρουράς των Αθηνών που αναλάμβανε την εκπαίδευση των εφίππων Αξιωματικών στην ιππασία, τη δημιουργία εκγυμναστών για την ιππασία, την εκγύμναση των καινούργιων ίππων και την εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων του Ιππικού. Για τη θέση του Διευθυντή του Ιπποδρομίου προβλεπόταν Ανώτερος Αξιωματικός των έφιππων σωμάτων. Το 1869 διατάχθηκε η ανέγερση στρατώνα Ιππικού στην Αθήνα, στο Πεδίο του Άρεως. Ο μεγαλοπρεπής αυτός στρατώνας, πρότυπο κτίριο αρχιτεκτονικής του 19ου αι., κατεδαφίστηκε με τά τη διαμόρφωση του Πεδίου σε Αλσος. 

 Το Ιπποδρόμιο της Φρουράς των Αθηνών πίσω από το ναό των Ταξιαρχών
Το 1884 ιδρύθηκε το Σχολείο Ιππευτικής στην Αθήνα, στο οποίο συγχωνεύθηκε το Ιπποδρόμιο Φρουράς Αθηνών, με σκοπό τον καταρτισμό ικανών εκπαιδευτών ιππασίας και εκγυμναστών ίππων. Το 1888 κατασκευάστηκε στο Πεδίο του Αρεως, κοντά στο στρατώνα, κλειστό Ιπποδρόμιο, το Ιπποδρόμιο Συνταγματάρχου Μελεάγρου, το οποίο καταδαφίστηκε την ίδια εποχή με τον στρατώνα. Σήμερα εκεί βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου.

Αποτύπωμα στο χρόνο Ερευνητική εργασία 2ου τετραμήνου 2014/15 - ΠΠΣΠΑ

Campus Martius - Πεδίον του Άρεως: Ιστορική διαδρομή

Το Πεδίον Άρεως είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος χώρος πρασίνου της Αθήνας μετά τον Εθνικό κήπο. Σήμερα περικλείεται από τις οδούς Αλεξάνδρας, Μαυρομματαίων, Ευελπίδων, Μουστοξύδη, Μπούσγου και Βαλτινών. Μέχρι τη δεκαετία του '20 η περιοχή αποτελούσε έναν ακάλυπτο χώρο ανάμεσα σε δύο χειμάρρους, αποκομμένο από τον υπόλοιπο πολεοδομικό ιστό. Ο Κυκλόβορος, ένας από τους μεγαλύτερους χείμαρρους της Αθήνας με θορυβώδη και ορμητικά νερά, ξεκινούσε από τα Τουρκοβούνια, έφθανε στο Πεδίον του Άρεως και διαμέσου της οδού Μάρνη κατέληγε στην πλατεία Βάθης ή κατ' άλλη εκδοχή κατέβαινε την οδό Κορδικτώνος και τα ίχνη του χάνονταν στην οδό Παρασίου, κοντά στην πλατεία Αττικής. Ο χείμαρρος του Αγίου Στυλιανού διερχόταν από τις σημερινές οδούς Αμφείας, Νορντάου, Βαλτινών και Μπούσγου. Στη συνέχεια από την οδό Στουρνάρη έφθανε στην πλατεία Βάθης, όπου συναντούσε ένα μικρό ρέμα που κατέβαινε από το λόφο του Στρέφη. 

  

Το Πεδίον Άρεως πήρε το όνομά του από το Ρωμαϊκό Campus Martius, διότι επί Όθωνα μπροστά από το ναό των Ταξιαρχών και προς την οδό Μαυρομματαίων φιλοξένησε τους Στρατώνες του Ιππικού. Στους ίδιους Στρατώνες παρατέθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1862 πανηγυρικό γεύμα για την έξωση του Βασιλιά Όθωνα. Στο γεύμα αυτό ακούστηκε το έμμετρο εγκώμιο του Γ. Παράσχου προς τους αρχηγούς του κινήματος:

Κι ενώ φεύγ΄η τυραννία εις την θέαν σας με θρήνον,

Εις λιτόν προβαίνει γεύμα ο αήττητος Στρατός.

Εις τιμήν του Οκτωβρίου το ποτήρι ας κενωθή,

Κι ας βοϊζη το κανόνι κι ας αστράπτει το σπαθί.

Το ρωμαϊκό Campus Martius αποτελούσε την κατωφέρεια της αριστερής όχθης του Τίβερη, έξω από την εντός των τειχών πόλη και ήταν μεγάλος χώρος όπου γίνονταν οι συγκεντρώσεις των ενόπλων εκατονταρχιών και συγκαλούνταν οι Ρωμαίοι πολίτες για να ψηφίσουν για ειρήνη ή πόλεμο ή να εκλέξουν άρχοντες στη σπουδαιότερη από τις τρεις συνελεύσεις που είχαν, τα comitia centuriata (λοχίτιδα εκκλησία). Από το ρωμαϊκό Πεδίον του Άρεως ονομάστηκαν πολλές πλατείες σε σύγχρονες μεγάλες πόλεις.

Στο χώρο όπου αργότερα, το 1870, ανεγέρθηκε το πρώτο κτίσμα του Πεδίου, ο ναός των Ταξιαρχών, είχε στηθεί την οθωνική περίοδο μια ξύλινη πολυγωνική εξέδρα μουσικής. Από εκεί προήλθε και το όνομα της όμορης γειτονιάς «Πολύγωνο». 

1870 Πεδίον του Άρεως (Athènes et ses environs / exécuté par Emmanuel Kalergis, Ψηφιακή βιβλιοθήκη Harvard University

Στην ίδια πλατεία είχε στηθεί το 1866 κενοτάφιο με προτομή του υπολοχαγού του Πυροβολικού Αλέξανδρου Πραΐδη, που έπεσε μαχόμενος στο Βαφέ της Κρήτης. Επί δημαρχίας Κωνσταντίνου Γαλάτη (1855-1857), το κράτος ζήτησε από το Δήμο να πληρώσει μίσθωμα για την εξέδρα και να κατασκευάσει στέγαστρο ώστε να προστατεύονται οι μουσικοί από τις καιρικές συνθήκες. Λειτουργούσαν τότε εκεί έξι εξοχικά καφενεία, όπου κάθονταν οι Αθηναίοι και άκουγαν κάθε Κυριακή τους ήχους της στρατιωτικής μπάντας. Από το 1859, οπότε σημειώθηκαν τα «Σκιαδικά», η πρώτη φοιτητική αναταραχή, που πήρε τη μορφή αντιμοναρχικής εκδήλωσης ενώπιον των βασιλέων, η μουσική σταμάτησε. Μέχρι το 1880, οπότε το ενδιαφέρον των Αθηναίων κέρδισαν οι πλατείες Ομονοίας και Συντάγματος, στο Πεδίον Άρεως συγκεντρώνονταν Αθηναίοι για περίπατο και αναψυχή. Ειδικά τα κυριακάτικα μεσημέρια και τις γιορτές το Πεδίον ήταν χώρος περιπάτου όχι μόνο για τους κατοίκους της πόλης, αλλά και για τους Βασιλείς. Το 1885, μπροστά στο ναό των Ταξιαρχών, μεταφέρθηκε από τον κήπο της νεοανεγερθείσας Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος το Μνημείο για τους πεσόντες του Ιερού Λόχου 1821. Το 1905, στην ίδια πλατεία, στήθηκε το Μνημείο για τον Περικλή Βαρατάση, αρχηγό της Λεγεώνας των Φιλελλήνων, πεσόντα στη μάχη του Δομοκού.

Αθήνα 1895-1903: Το πεδίον του Άρεως (Exercir Platz) και η Στρατιωτική Σχολή Ιππευτικής (Cavallerie Caserne).
Curtius, Ernst [Hrsg.]; Kaupert, Johann A. [Hrsg.] Karten von Attika: Karten Berlin, 1895-1903

Με το Βασιλικό Διάταγμα της 23^ης Ιουλίου 1887 το Πεδίον του Άρεως, συνολικής έκτασης 240 στρεμμάτων,  χωρίς τα γειτονικά άλση της Σχολής Ευελπίδων και του Λόφου Φινόπουλου, εντάχθηκε στο Σχέδιο πόλεως και χαρακτηρίστηκε ως κοινόχρηστος μη οικοδομήσιμος χώρος. Στο σχέδιο προβλεπόταν η Λεωφόρος Αλεξάνδρας ως όριο της πόλεως. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄κήρυξε το Πεδίον του Άρεως δασωτέα περιοχή, ιδιοκτησίας του Δημοσίου, και έδωσε στην έκταση το όνομα: «Έκταση Πεδίον του Άρεως» ή «Πολύγωνο» (φύλλο 229 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως στις 10/12/1902). Επί βασιλείας του Γεωργίου Α΄λειτούργησε στο Πεδίον του Άρεως Ιππευτική Σχολή (πυρπολήθηκε το 1944, στα Δεκεμβριανά),  και η Σχολή των Ευελπίδων. Το σχέδιο του Γεωργίου Α΄ δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Κατά παράβαση του Σχεδίου, κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν το Νοσοκομείο Κτηνών, τα κτίρια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, διάφοροι ημιμόνιμοι και προσωρινοί προσφυγικοί συνοικισμοί, καφενεία κ.ά. Το 1924 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου παραχώρησε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο 5 ,6 στρέμματα προς τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας για τις εγκαταστάσεις του, οι οποίες από το 1893 στεγαζόταν στη συμβολή των οδών Πατησίων και Αλεξάνδρας. 

Η λεωφόρος Αλεξάνδρας, περίπου 1910.  Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου - Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Ο διάδοχος Κωνσταντίνος, έφιππος, και αξιωματικοί του Ιππικού στους στρατώνες του Ιππικού. Στο βάθος διακρίνονται τα κτίρια της Σχολής Ευελπίδων. (1910). Αρχείο ΕΛΙΑ

Κατά καιρούς κατατέθηκαν και άλλες προτάσεις για την ανέγερση και άλλων κτισμάτων, όπως για παράδειγμα του Πανελληνίου Ηρώου. Για τη θεμελίωση του Ηρώου πραγματοποιήθηκε τελετή, ενώ για το σκοπό αυτό διάφορες πόλεις της Ελλάδας έστειλαν κυβόλιθους ως ένδειξη συμμετοχής τους στο έργο. Για να διαφυλαχθεί το υλικό που είχε συγκεντρωθεί περιφράχθηκε όλος ο χώρος έξω από τα όρια των εγκαταστάσεων του Πανελληνίου Συλλόγου. Αντί του Ηρώου η Γενική Διεύθυνσις Δημοσίων Έργων του υπουργείου Συγκοινωνίας συγκάλεσε Επιτροπή επί της Εκτελέσεως των Γλυπτικών Ἐργων της Μνημειακής Λεωφόρου του Πεδίου του Άρεως, με πρόεδρο τον Διευθυντή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Κώστα Δημητριάδη, η οποία ανέθεσε σε μέλη του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών να φιλοτεχνήσουν δεκαέξι μαρμάρινεςπροτομές ηρώων του 1821.

 Αχιλλοπούλειος Εμπορική Σχολή

Η πρώτη Εμπορική Σχολή του Πηλίου…

Η Αχιλλοπούλειος Εμπορική Σχολή Τσαγκαράδας κτίστηκε το 1864 και είναι κληροδότημα του Σοφοκλή (1854 – 1924) και του Ευάγγελο(1833 – 1899) Αχιλλόπουλου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτέλεσε ένα δώρο των αδελφών στον γενέθλιο τόπο τους.

Οι αδελφοί Αχιλλόπουλοι με την ίδρυση της Σχολής έθεσαν τις βάσεις για την προώθηση της δευτεροβάθμιας εξειδικευμένης επαγγελματικής εκπαίδευσης στην Τσαγκαράδα και την ευρύτερη περιοχή.

Η Αχιλλοπούλειος Σχολή ιδρύθηκε το 1865 και ήταν αρχικά αστική, ενώ το 1905 έγινε εμπορική, όπου φοιτούσαν άνθρωποι από όλα τα μέρη της Ελλάδας.

Με πλήρη οικονομική στήριξη από τα κληροδοτήματα των αδελφών «Αχιλλόπουλοι», η Εμπορική Σχολή λειτούργησε αδιάλειπτα, ακόμα και κατά την διάρκεια των πολέμων, μέχρι το 1955. Το 1955 ισχυροί σεισμοί έπληξαν την στατικότητα του κτηρίου με αποτέλεσμα οι λειτουργίες της σχολής να μεταφερθούν στη «Νανοπούλειο» Σχολή Τσαγκαράδας.

Στα επόμενα χρόνια της λειτουργίας της Σχολής δεν απουσίασαν τα προβλήματα που συνοψίστηκαν στην οικονομική δυσπραγία και στη μείωση των μαθητών.

Το 2001 η Σχολή αναστηλώθηκε υποδειγματικά με αποτέλεσμα να πάρει την σημερινή της μορφή όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Στις μέρες μας ανήκει στην Δημοτική αρχή και είναι έδρα του πολιτιστικού οργανισμού του Δήμου.

Το καλοκαίρι οργανώνονται εκθέσεις ή γίνονται συναυλίες και προβολές ταινιών στον υπαίθριο χώρο. Όλο τον χρόνο στον πρώτο όροφο λειτουργεί το ψηφιακό λαογραφικό μουσείο που εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο του 2008, χρηματοδοτήθηκε από το Γ’ ΚΠΣ και παρουσιάζει αντικείμενα-μινιατούρες.

 

3 σκέψεις σχετικά με το “ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ – ΤΙΜΗ & ΜΝΗΜΗ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΥΣΩΝΑ”

1.     Ο/Η λευτέρης τσίλογλου λέει:

18 Φεβρουαρίου 2018 στις 7:44 πμ

Ο Νίκος Γιανναδάκης ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Έτσι δεν είναι εύκολο να ενταχθεί σε μια από τις τρέχουσες κατηγορίες, που συνήθως εντάσσουν οι άνθρωποι ένα συνάνθρωπό τους. Ο Νίκος ήταν πλασμένος για τα μεγάλα και δημιουργικά πράγματα, Από νωρίς έβαλε στον εαυτό του τα αιώνια ερωτήματα της ύπαρξης και του θανάτου. Εξ αιτίας της ευαισθησίας και της νεανικής τόλμης, έμπλεξε σε μια περιπέτεια, που τον σφράγισε αρνητικά. Τα χρόνια του εγκλεισμού τα εισέπραξε στο μέγιστο δυνατό κι αυτή η περιπέτεια έβαλε μέσα του το σπόρο της μετέπειτα πορείας της υγείας του. Δεν πρόλαβε να υλοποιήσει όλο το εύρος των δυνατοτήτων του για τις οποίες ήταν πλασμένος και ικανός. Παρ’ όλα αυτά στα χρόνια της θητείας του στη Βικελαία άφησε αξιοζήλευτο έργο, ελάχιστο δείγμα των πραγματικών του δυνατοτήτων. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί αυτός ο άνθρωπος με τίμησε με τη φιλία του.