o     

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Ευγένιος Βούλγαρης: Μέγας Διδάσκαλος του Γένους

Νοεμβρίου 15, 2016               Georgios Georgakopoulos

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Η μεγάλη εκκλησιαστική και θεολογική προσωπικότητα του Ευγενίου Βούλγαρη (1716-1806), σε συνδυασμό με την βαθιά  επιστημονική του γνώση και την θύραθεν σοφία του, είναι η ζωντανή απόδειξη της δυνατότητας συμπόρευσης Ορθοδοξίας και Επιστήμης. Ταυτόχρονα έμπρακτα τονίζει την προσφορά της Εκκλησίας στην Παιδεία του Έθνους και διαψεύδει την προπαγάνδα των αθέων και αγνωστικιστών διανοητών, πως μόνο η κοσμική γνώση οδηγεί στην απαλλαγή του ανθρώπου από δεισιδαιμονίες και εξαρτήσεις και στον δρόμο της ελευθερίας και της προόδου…. Στην Ιστορία έχει αποδειχθεί το αντίθετο… Απολύτως λοιπόν δικαιολογημένα εφέτος εορτάζονται  από τη Μητρόπολη Κερκύρας και όχι μόνο τα 300  χρόνια από τη γέννηση και τα 210 από την κοίμηση του μεγάλου διδάχου του Γένους.

Στην  αθεϊστική προπαγάνδα δεν ταιριάζει καθόλου το ότι ο Ευγένιος Βούλγαρης ήταν κληρικός, ότι ανεδείχθη  Αρχιεπίσκοπος Σλαβινίου και Χερσώνος και παράλληλα ότι ο χαλκέντερος κληρικός με τη Ορθοδοξότατη  γραφή και τα κηρύγματα του επί θεολογικών και εκκλησιαστικών ζητημάτων, έμαθε,  έγραψε, μετέφρασε, και δίδαξε Λογική, Αριθμητική, Γεωμετρία, Φιλοσοφία, Φυσική, Κοσμολογία. Ο Κων. Σάθας έγραψε σχετικά:

«Ο Ευγένιος ήταν εκ των πολυμαθεστέρων και πολυγραφοτέρων του αιώνος του. Εγίνωσκε την Ελληνικήν, Λατινικήν, Γερμανικήν, Ιταλικήν, Γαλλικήν, Εβραϊκήν, Χαλδαϊκήν, Τουρκικήν, Αραβικήν και Ρωσικήν διάλεκτον. Πανδαήμων (Σημ. γρ. Πανεπιστήμων) και χαλκέντερος συγγραφεύς, πρόμαχος της ορθοδοξίας λαμπρός, τα μέγιστα συνετέλεσεν εις μετάδοσιν της νεωτέρας φιλοσοφίας εν τω ημετέρω έθνει». (1).

Ο Ευγένιος Βούλγαρης δεν δίστασε να μελετήσει και να γνωρίσει πρώτος στους Έλληνες τους φιλοσόφους και βασικούς εκπροσώπους του Διαφωτισμού, τον αγνωστικιστή Γάλλο Βολταίρο (1694-1778) και τον αγγλικανό Τζον Λόκ (1632-1704), βλέποντας τους βεβαίως με την ιδιοφυή κριτική του ματιά. Το 1768 μετέφρασε στα ελληνικά το «Δοκίμιον ιστορικόν και κριτικόν περί των διχονοιών εν ταις Εκκλησίαις της Πολωνίας» του Βολταίρου. Ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος με  φροντίδα και δαπάνη του εξέδωσε το πόνημα του Αρχιεπισκόπου Ευγενίου Βουλγαρη «Σχεδίασμα περί Ανεξιθρησκείας, ήτοι Περί Ανοχής των Ετεροθρήσκων» (2) γράφει στις Σημειώσεις του, που συνοδεύουν το βιβλίο, ότι  το Δοκίμιο του Βολταίρου είναι βραχύτατον, και επ’ αυτού «αι σημειώσεις αυτού υπ’ αυτού του Ευγενίου προστεθείσαι και <σημειώματά τινα> απλώς και μετριοφρόνως ονομαζόμενα, αποτελούσι πλέον των 4/5 του όλου (εκ 15 περίπου τυπογραφικών φύλλων συνισταμένου), ούτω δε το έργον δύναται να θεωρηθή μάλλον συγγραφή του Βουλγάρεως πρωτότυπος». Το δοκίμιο πραγματεύεται τους σκληρούς διωγμούς  που υπέστησαν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί από τους Παπικούς στην Πολωνία, δια μέσου της κρατικής εξουσίας και της Ουνίας (3). Εκείνο που ένωνε τον Ορθόδοξο Ιεράρχη με τον άθρησκο Γάλλο φιλόσοφο  ήταν ο σφοδρός αντιλατινισμός τους, κάτι που φαίνεται και στο συγκεκριμένο βιβλίο. Τους χώριζαν βεβαίως πολλά…

Στον Ελληνισμό ο Ευγένιος Βούλγαρης ήταν «ο πραγματικός εισηγητής της σκέψης του Λοκ

Κεντρικόν Σχολείον!

(Η πρώτη μαθητική αποχή από τα μαθήματα τον Ιανουάριο του 1831. Αντέδρασαν στα κατά τη γνώμη τους αυστηρά μέτρα του Κυβερνήτη Καποδίστρια, με την προτροπή και καθοδήγηση της τότε αντιπολίτευσης.)

Το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο νεοελληνικό κράτος. Μαζί με το Ορφανοτροφείο και τα Αλληλοδιδακτικά Σχολεία, αποτέλεσε τον πρώτο καρπό της εκπαιδευτικής πολιτικής του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Κυβερνήτης έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στην παιδεία και τη θεωρούσε πρωταρχικό του στόχο για την ανασυγκρότηση του έθνους.

Το Κεντρικόν Σχολείον ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1829 στην Αίγινα, με αντικείμενο την παραγωγή επιστημονικά καταρτισμένων δασκάλων και την προπαρασκευή όσων νέων ήθελαν να ακολουθήσουν ανώτατες σπουδές σε άλλους κλάδους. Η φοίτηση ήταν τριετής και τα μαθήματα, κυρίως, θεωρητικής κατεύθυνσης. Πολλοί από τους αποφοίτους του αποτέλεσαν τα πρώτα στελέχη της δημόσιας διοίκησης.

Πρωτολειτούργησε στις 2 Ιανουαρίου 1830 με έφορο τον Ανδρέα Μουστοξύδη και στεγάσθηκε αρχικά στο οίκημα, όπου παλαιότερα συνεδρίαζε το «Πανελλήνιον». Οι βασικοί δάσκαλοι ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος, που δίδασκε ελληνική γλώσσα, συντακτικό, ιστορία και γεωγραφία, και ο Ιωάννης Βενθύλος, που δίδασκε έλληνες ποιητές, μαθηματικά και γαλλικά. Υποδιδάσκαλοι διορίσθηκαν ο ζωγράφος Φώτιος Βότζας για το μάθημα της σκιαγραφίας και ο Αθανάσιος Αβραμιάδης για το μάθημα της μουσικής.
Οι αιτήσεις για φοίτηση στο Σχολείο ήταν τόσες πολλές, που ο Καποδίστριας έδωσε εντολή να εκπονηθούν από τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ σχέδια για την ανέγερση νέου κτιρίου, το οποίο ανεγέρθηκε με δωρεά του Ελβετού φιλέλληνα Εϋνάρδου και έλαβε την ονομασία «Εϋνάρδειο».

Σημαντικός αριθμός των σπουδαστών ήταν υπότροφοι της κυβέρνησης και κυρίως εκείνοι που προέρχονταν από τις υπόδουλες περιοχές της Ελλάδας, καθώς και οι γιοι των αγωνιστών. Στον απολογισμό τού πρώτου έτους της λειτουργίας του, στις 31 Δεκεμβρίου 1830, αναφέρεται ότι φοιτούσαν 350 σπουδαστές απ' όλη την Ελλάδα.

Ο Καποδίστριας, παρά το φόρτο της εργασίας του, παρακολουθούσε από κοντά τη λειτουργία του Σχολείου. Υπήρχαν μέρες που βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας με τους μαθητές και τους παρότρυνε «εις το καθήκον και την αρετήν νέους αρχομένους βίον νέον, εν πατρίδι νέα», ενώ κατά την περίοδο των εξετάσεων ζητούσε να «διαβάση τας κόλλας των εξετάσεων των μαθητών για να διαπιστώση αυτοπροσώπως την πρόοδό τους».

Πολύς λόγος έγινε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν κατά τη σχολική περίοδο αργίες και διακοπές, γιατί μερικοί υποστήριζαν ότι οι αργίες και οι διακοπές είναι εμπόδιο για την προκοπή των μαθητών.
Τελικά, ο Κυβερνήτης εξέδωσε στις 16 Ιανουαρίου 1830 διάταγμα, το οποίο καθόριζε τη λειτουργία των σχολείων. Σύμφωνα με αυτό:
• Τα σχολεία της Επικράτειας δεν θα κάνουν

Νικηφόρος Θεοτόκης (1731 – 1800)

13 Δεκεμβρίου 2016

Ο Νικηφόρος Θεοτόκης γεννήθηκε στις 15 Φεβρουάριου του έτους 1731 στην πόλη της Κέρκυρας και ονομάστηκε Νικόλαος κατά τη βάπτισή του. Ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του Στέφανου και της Αναστασίας Θεοτόκη.

Πρώτος διδάσκαλος του Νικηφόρου υπήρξε ο ιερομόναχος Ιερεμίας Καββαδίας, ένας από τους σημαντικότερους διδασκάλους της Κέρκυρας στην εποχή του, που επέδρασε πολύ στην προσωπικότητα του νεαρού Θεοτόκη και με τον οποίον διατήρησε πνευματικούς δεσμούς.

Τον Δεκέμβριο του 1748, παρά το ότι ήταν 17 ετών χειροτονήθηκε διάκονος στη Λευκάδα από τον Αρχιεπίσκοπο Λευκάδας και Αγίας Μαύρας Χρύσανθο Ψωμά, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ορθόδοξος Επίσκοπος στην Κέρκυρα. Η χειροτονία του ήταν εντελώς αντίθετη με τους εκκλησιαστικούς κανόνες, οι οποίοι ορίζουν να χειροτονείται κανείς διάκονος μετά την συμπλήρωση των 25 ετών. Στις 8 Ιουλίου του 1749 ο Σακελλάριος Χαλικιόπουλος του απαγόρευσε κάθε ιεροπραξία μέχρι να συμπληρώσει τα είκοσι πέντε του χρόνια. Τότε ο Νικηφόρος αναχώρησε για σπουδές στην Ιταλία, από το 1749 έως το 1752. Σπούδασε Φιλοσοφία, Μαθηματικά και Φυσική στα πανεπιστήμια της Πάντοβα και της Μπολώνια. Όπως φαίνεται από τις αναφορές του στα Στοιχεία Φυσικής, μεταξύ των δασκάλων του συγκαταλέγονταν ο Giovani Poleni (1683-1761) και ο Eust. Zanotti (1729-1782). Εκτός από αυτές τις πληροφορίες, δεν γνωρίζουμε άλλες λεπτομέρειες για την παραμονή του στην Ιταλία και τις σπουδές που πραγματοποίησε εκεί.

Μετά την επιστροφή του στην Κέρκυρα χειροτονήθηκε ιερέας και ασχολήθηκε για τέσσερα περίπου χρόνια με την εκπαίδευση των νέων συμπολιτών του, βλέποντας την κατάσταση της αμάθειάς τους. Δίδασκε δωρεάν και ίδρυσε σχολείο με δικά του έξοδα στο πατρικό του σπίτι. Το πλήθος όμως των παιδιών που προέρχονταν από φτωχές οικογένειες τον ανάγκασε να επιδιώξει την ίδρυση και οργάνωση του «Κοινού Φροντιστηρίου» μαζί με τον διδάσκαλό του Ιερεμία Καββαδία. Η κοινότητα δέχθηκε την πρόταση της ίδρυσης του κοινοτικού σχολείου εγκρίνοντας τη δαπάνη του ενοικίου του οικήματος για μια διετία, αφού τα μαθήματα (γραμματική, ρητορική, φιλοσοφία, και θετικές επιστήμες) θα γίνονταν δωρεάν πρωί και απόγευμα.

Το «Κοινό Φροντιστήριο», βρισκόταν κοντά στο Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στον οποίο ήταν εφημέριος, και λειτούργησε το έτος 1758. Στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, ο Θεοτόκης άρχισε τακτικά να κηρύττει στη απλή γλώσσα και πολύς λαός έτρεχε για να τον ακούσει. Από το 1763 μέχρι το 1765 ερμήνευσε τα ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσματα. Οι λόγοι του στην Μ. Τεσσαρακοστή, που εκδόθηκαν το 1766 στη Λειψία, τον ανέδειξαν ως ένα από τους σπουδαιότερους ιεροκήρυκες της Τουρκοκρατίας.

Ο Θεοτόκης αγωνιζόταν για τη διατήρηση, τόνωση και καλλιέργεια του ελληνικού και ορθόδοξου φρονήματος των κατοίκων της Κέρκυρας που ήταν Λατινοκρατούμενη και οι συμπολίτες του τον αγαπούσαν θεωρώντας τον υπόδειγμα εκκλησιαστικού ήθους. Η σχολή του προκαλεί τις υποψίες και τίθεται υπό παρακολούθηση των καθολικών. Ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος Antonio Nani καταγγέλλει στις αρχές της Κέρκυρας ότι διδάσκεται στη σχολή βιβλίο του Θεοτόκη «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος» όπως την δέχεται η ορθόδοξη Εκκλησία. Από τότε άρχισαν οι Λατίνοι να παρεμβαίνουν και να δημιουργούν δυσκολίες στη σχολή η οποία συνέχισε τη λειτουργία της έως το 1767. Ο Θεοτόκης αναχώρησε από την Κέρκυρα για την Κωνσταντινούπολη μετά από πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωαννίκιου (1761-1763) για να αναλάβει την διεύθυνση της Αθωνιάδας Σχολής, η οποία έπαψε να λειτουργεί

ΑΝΘΙΜΟΣ ΓΑΖΗΣ

Γεννήθηκε το 1758 στις Μηλιές από φτωχούς γονείς. Βαπτίσθηκε με το όνομα Αλέξανδρος ενώ όταν χειροτονήθηκε σε ιεροδιάκονο το άλλαξε. Το οικογενειακό του όνομα Γκάζαλης το άλλαξε σε ελληνικότερο το Γαζής. Παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον ιερομόναχο Άνθιμο Παπαπανταζή και στην Ζαγορά όπου υπηρετούσε ένα εύπορο αλλά φιλάργυρο κληρικό. Το 1774 γύρισε στις Μηλιές όπου χειροτονήθηκε διάκονος Ένα χρόνο αργότερα έγινε ιερεύς και πήγε στην Βυζίτσα για να εργασθεί ως δάσκαλος με μικρό μισθό. Στο διάστημα της παραμονής του εκεί μελέτησε αρχαίους συγγραφείς Μετέπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάσθηκε και πάλι ως δάσκαλος. Το 1796 θα περάσει στην Αυστριακή πρωτεύουσα για να σπουδάσει μαθηματικά όπου και εξελέγχθηκε προϊστάμενο του ναού του Αγίου Γεωργίου της Ελληνικής κοινότητας Βιέννης. Στην Βιέννη ο Γαζής έμεινε για 6 χρόνια συγγράφοντας διάφορα θρησκευτικά και άλλα έργα.
Απόκτησε ανάμεσα στους ξένους την φήμη του Έλληνα Σοφού. Ο Haze της Βασιλικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού του είπε ότι ο Γαζής ήταν ο πρώτος Έλληνας σοφός. Ένα από τα έργα του τυπωμένο στην Βιέννη είναι μια γραμματολογία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων με τον τίτλο «Βιβλιοθήκη Ελληνική περιέχουσα κατά χρονική περίοδο τας περί των έξοχων Ελλήνων συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις» όπως «Ο Λόγιος Ερμής» και το «Λεξικόν ελληνικόν» που του προσάπτουν μια θέση στην αναγέννηση του ελληνισμού.
Το 1803 γύρισε στις Μηλιές αλλά με πρόσκληση από την κοινότητα Βιέννης για να διατελέσει και πάλι ως προϊστάμενος. Ο Κοραής επίσης παρακίνησε τον Α. Βασιλείου να πείσει τον Γαζή να αναλάβει να διδάξει στο Γυμνάσιο της Σμύρνης. Τελικά αποφάσισε όμως να παραμείνει στην Βιέννη όπου και βοηθούσε χρηματικά όλα τα ελληνόπουλα που έρχονταν για να σπουδάσουν. Στην Βιέννη επίσης εκδόθηκε από τον Γαζή το «Λεξικό του Ελληνικού». Το 1811 θα εκδοθεί «Ο Λόγιος Ερμής» το πρώτο ελληνικό περιοδικό και εμφανίζονταν σαν πληροφοριακό επιστημονικό δελτίο με σκοπό την ανύψωση του πνευματικού επιπέδου του ελληνικού λαού, η οποία θα βοηθούσε στην αναγέννηση του έθνους. Από τις σελίδες του «Λόγιου Ερμή» και του όργανου του Κοδρικά «Καλλιόπη» διεξήχθηκε η έντονη φιλολογική διαμάχη των ελλήνων πριν την Επανάσταση του 1821.
Ο Γαζής θα παρακολουθείται συνεχώς από την Αυστριακή αστυνομία και μια έκθεση ενός πράκτορά της διαβάζουμε «Ο Άνθιμος Γαζής εκδίδει με την άδεια της Λογοκρισίας περιοδικό εις την νεοελληνική γλώσσα υπό τον τίτλο ‘Ερμής ο Λόγιος΄. Το περιοδικό τούτο καίτοι εξωτερικώς επιδιώκει να διαφωτίσει φιλολογικώς το ελληνικό έθνος αποτελεί εντούτοις συγχρόνως το σημείο συγκέντρωσης των εν διασπορά Ελλήνων, οι οποίοι ειπέρ πότε και άλλοτε ονειρεύονται την αναγέννηση της Ελλάδας. Ο Γαζής ευρίσκεται ωσαύτως εις στενότατας σχέσεις με τον μητροπολίτη Βλαχίας Ιγνάτιο, ο οποίος παίζει εκεί έναν σπουδαίο ρόλο, πληρώνει ένα μέρος των εξόδων της εκδόσεως και διανέμει δωρεάν αντίτυπα του «Λόγιου Ερμού»»
Το 1817 θα εγκαταλείψει την Βιέννη και πάει στην Οδησσό ώστε να μαζέψει χρήματα για την ίδρυση σχολείου στην πατρίδα του Μηλιά. Εκεί θα το πλησιάσουν οι Φιλικοί οι οποίοι τον θεωρούν σοφό Έλληνα με τον Σκουφά. Ο Γαζής δεν ξεχνά το 1770 και φρονεί ότι πρέπει να προηγηθεί η πνευματική αναγέννηση πριν την ένοπλη και έτσι αρνείται να συμμετάσχει και τελειώνει στον Σκουφά λέγοντας «αλλά δεν είμαι σύμφωνος, μολονότι δεν είμαι ενάντιος» Παρά όμως τις αρχικές του αντιρρήσεις ο Γαζής, όπως ομολογεί ο Ξάνθος, θα μυηθεί τελικά στην Φιλική Εταιρία από τον Σκουφά και τον Τσακάλωφ και έγινε μάλιστα ένας από τους αρχηγούς της κινώντας και υπογράφοντας διάφορα έγγραφα. Αμέσως μετά την άφιξή του στο Πήλιο θα πάει στην Φωκίδα όπου κατήχησε την Φιλική στους αρματολούς και συνέχισε με πάθος το έργο του στην Κασσάνδρα, την Μαγνησία, τον Όλυμπο και τον Καπετάν Κυριάκο Μπασδέκη. Του ανάθεσαν έτσι το κίνημα στην ανατολική Θεσσαλία. Παρόλα αυτά η εξέγερση στο Πήλιο θα καθυστερήσει διότι οι πλούσιοι πρόκριτοι του δεν δέχονταν να διακινδυνεύσουν τις περιουσίες τους, αφού μάλιστα απολάμβαναν εξαιρετικά προνόμια από τους Τούρκους και εφόσον στην Λάρισα οι Τούρκοι είχαν ισχυρά στρατεύματα.
Παρόλα αυτά ο Γαζής ύψωσε την επαναστατική σημαία στις Μηλιές την 1η Μαΐου του 1821 στο σπίτι του Φιλικού Γιάννη Δήμου, όπου είχαν κληθεί σε γεύμα οι Φιλικοί της περιοχής. Ο Γαζής σηκώθηκε κατά την διάρκεια του γεύματος και διάβασε με ενθουσιασμό την επιστολή του Υψηλάντη για ξεσηκωμό και ευχήθηκε στο τέλος στην ανάσταση του Γένους. Ο Γαζής ύψωσε στον ναό την σημαία της ελευθερίας που είχε κεντήσει η αδελφή του Γιάννη Δήμου. Οι επαναστάτες της Μηλιάς θα κινήσουν για τα Λεχώνια. Στις 9 Μαΐου έφτασαν στα Εφτά Πλατάνια του Βόλου όπου επετέθησαν στο φρούριο των Τούρκων. Η επίθεση όμως ήταν αμελέτητη και αναχαιτίστηκε από τους Τούρκους. Ο Δράμαλης διέθεσε μεγάλη δύναμη στην Λάρισα και έτσι το κίνημα του Πηλίου καταπνίγηκε εύκολα από τους Τούρκους. Ήταν όμως πολύ σημαντικό γιατί δυνάμωσε ψυχολογικά τους Έλληνες.
Αμέσως μετά την δημιουργία του Ελληνικού κράτους ο Γαζής περιελήφθη στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις και συνέβαλε στην παγίωση του.Στις 17 Μαίου του 1824 το βουλευτικό τον εξέλεξε μέλος της επιτροπής για την επεξεργασία των σχετικών με το στρατό. Κατά καιρούς περιελήφθηκε στις επιτροπές που φρόντιζαν για την εκπαίδευση, το ανώτατο κριτήριο κ.λ.π.
Όπως και άλλοι φιλικοί ο Γαζής παραμερίσθηκε μετά τα πρώτα χρόνια του αγώνα. Για ένα διάστημα σχολάρχης στην Τήνο και αργότερα στην Ερμνούπολη πέθανε εκεί στις 28 Νοεμβρίου του / 10 Δεκεμβρίου του 1828 από κλονισμό της υγείας του.

ΨΑΛΙΔΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (1767-1829)

Ο Αθανάσιος Ψαλίδας ήταν γιος του Πέτρου, εμπόρου στα Ιωάννινα, και της Ελισάβετ από το Μονοδέντρι του Ζαγορίου. Γεννήθηκε το 1767 στα Ιωάννινα και τελείωσε τη Μπαλάνιο Σχολή. Το 1785 μετέβη στη Νίσνα της Ρωσίας στον αδερφό του Μιχαήλ για να ακολουθήσει το επάγγελμα του εμπόρου. Ο αδελφός του τον έστειλε στη Ρω­σική Σχολή της Πολτάβας της Ουκρανίας, αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα των σπουδών του. Μετά από σύσταση ενός Καθηγητή του, εργάστηκε σαν ιδιωτικός δάσκαλος του γιου του πολιτικού Ολύμπιου Κεφάλα. Μάλιστα, τον συνόδευσε στις ανώτερες σπουδές του στη Βιέννη, όπου παρακολούθησε μαθήματα ιατρικής, φιλοσοφίας, ελληνικής και λατινικής Φιλολογίας, φυσικομαθηματικής και φυ­σικής πειραματικής και ξένων γλωσσών: γαλ­λικά, γερμανικά και ιταλικά.

Αν και ξεκίνησε από φιλομοναρχικές θέσεις, επηρεάστηκε από τις δημοκρατικές ιδέες που μετέδωσε η προέλαση των Γαλλικών στρατευμάτων και κορυφώθηκε μέσα του η εστίαση στην ελευθερία του ελληνικού έθνους.

Το 1793 παντρεύτηκε για πρώτη φορά, μόλις 26 ετών, με την Josepha, την κόρη του καλτσοποιού Joseph Schicktanz, που, όμως, πέθανε από πυώδες οίδημα των πνευμόνων σε ηλικία 22 χρόνων. Το 1795 επέστρεψε στα Ιωάννινα κι ανέλαβε τη διεύθυνση της Μαρούτσειας Σχολής, έχοντας απορρίψει την τιμητική πρόταση της Ακαδημίας της Πέστης για την έδρα της Φιλοσοφίας. Ωστόσο, η σχολή έκλεισε μετά από ένα χρόνο λόγω οικονομικής ένδειας. Το 1800 παντρεύτηκε τη Ζαχαροπούλα, κόρη του Αναστασίου Κουτοβασίλη με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Ελισάβετ και την Ελένη, και τα δίδυμα Πέτρο και Αναστάσιο, από τα οποία όμως το δεύτερο πέθανε την ίδια μέρα. Μετά από ένα χρόνο πέθανε και η δεύτερη σύζυγός του, όπως ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά «νοσήσασα μήνας πέντε πυρετόν ρευματικόν και γαστρικόν με αιμορραγίαν από τους ρώθωνας κατ' αρχάς και από απειρίαν και ισχυρογνωμίαν του ιατρού εξαδέλφου της κατήντησε εις φθίσιν πνεύ­μονας και μου επροξένησε την μεγαλυτέραν λύπην». Το 1806 παντρεύτηκε την τρίτη σύζυγό του, Βασιλική Σπάχου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Ελισάβετ και τον Πέτρο.

Μετά το κλείσιμο της Μαρούτσειας Σχολής

Ας φανταστούμε ένα οριζόντιο ευθύγραμμο τμήμα και ας ταχτοποιήσουμε με κάποιο τρόπο πάνω του όλες τι πολιτικές αποχρώσεις που υπάρχουν και ζουν στη χώρα από αριστερά προς τα δεξιά. Από την άκρα Αριστερά έως την άκρα δεξιά. Κι όπου τα πράγματα είναι μπερδεμένα μ’ έναν τυχαίο τρόπο. Αλλά όλοι. Τότε θα δούμε ότι άνθρωποι με φασιστική νοοτροπία υπάρχουν σε όλες τις παρατάξεις. Η λογική του φασισμού διατρέχει, σε όλο το μήκος του, το ευθύγραμμο τμήμα.
Αυτό έδειξε η ζωή

Όταν οι Έλληνες δάνειζαν κυβερνήσεις και αυτοκρατορίες...Tου Μιχάλη Κανιμά

TIME-DOC    19 Δεκεμβρίου 2017 21:27:00

Αν ζούσαν ο Γεώργιος Σίνας , ο Ανδρέας Συγγρός και ο Μαρίνος Κοριαλένιος ίσως η Ελλάδα να μην είχε ανάγκη την τρόικα. Εθνικοί ευεργέτες και οι τρεις ,ήταν σπουδαίοι επιχειρηματίες και είχαν δικές τους τράπεζες , διέθεταν δε τεράστια κεφάλαια που τους επέτρεπαν να δανείζουν όχι μόνο ιδιώτες ,αλλά και αυτοκρατορίες. Ήταν κάτι σαν τον σημερινό κεφαλαιοκράτη Τζόρτζ Σόρος- αυτό που αποκαλούμε αγορές.

Ο Ανδρέας Συγγρός ( 1830-1899),ήταν επιφανής έμπορος και τραπεζίτης με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και είχε φτάσει στο σημείο να δανείζει την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη , αλλά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα , όπου ανέπτυξε σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα εμπλεκόμενος σε ένα από τα πρώτα χρηματιστηριακά σκάνδαλα της Ελλάδας, γνωστό ως Λαυρεωτικά ή Λαυριακά, σκάνδαλο που επέφερε και την πτώση της κυβέρνησης Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Το 1881 ίδρυσε την Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας, στην οποία το ελληνικό κράτος είχε παραχωρήσει το δικαίωμα της έκδοσης και κυκλοφορίας χαρτονομίσματος στις «Νέες Χώρες».

Τραπεζίτης με δική του μάλιστα Τράπεζα και ο επίσης εθνικός ευεργέτης Μαρίνος Κοριαλένιος( 1830- 1911), που διετέλεσε και συνδιευθυντής της Αγγλογαλλικής Τράπεζας και στέλεχος της χρηματιστηριακής αγοράς του Λονδίνου, όπου ίδρυσε τη χρηματιστηριακή εταιρεία M. Corgialegnos & Co..

Ο Γεώργιος Σίνας ( 1783- 1856) έγινε ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας και ιδιοκτήτης αρχοντικών οικιών στην Αυστροουγγαρία. Κατάφερε να γίνει τραπεζίτης διεθνούς φήμης και πιστωτής όχι μόνο μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και δανειστής κυβερνήσεων και αυτοκρατοριών.
Το 1825 εκλέχτηκε πρώτος από τους δέκα διευθυντές της Εθνικής Τράπεζας της Αυστρίας και διατήρησε τη θέση αυτή για 25 έτη.

Σχετικά άρθρα

Απόφαση α