Μαρασλής Γρηγόριος

Ο Γρηγόριος Μαρασλής, Έλληνας εθνικός ευεργέτης, γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1831 στην Οδησσό της Ρωσίας και πέθανε την 1η Μαΐου 1907, «πιθανώς εκ συγκοπής της καρδίας». Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαΐου και ενταφιάστηκε στην ανατολική πλευρά της αυλής στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στην Οδησσό, «..ύστερα από επίμονη παράκληση των αντιπροσώπων της Εκκλησίας και κατά την επιθυμία των συγγενών...» [1]. Παντρεύτηκε το 1903 σε ηλικία 71 ετών, με την Μαρία Φερντινάντοβνα Κιτς, η οποία μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων στερήθηκε την περιουσία της και κατέφυγε στην Αθήνα, όπου με ενέργειες του καθηγητή της Α.Σ.Ο.Ε.Ε. Γεωργίου Χαριτάκη, της χορηγήθηκε ισόβια τιμητική σύνταξη.

Βιογραφία

Οι γονείς του παντρεύτηκαν περί το 1918, κατάγονταν, ο πατέρας του Γρηγόριος Ιωάννη Μαρασλής, που ήταν μεγαλέμπορος, από το χωριό Μαράς, [Μαράζ], στην περιοχή της Φιλιππούπολης στην Ανατολική Θράκη, ενώ η μητέρα του Ζωή το γένος Θεοδωρίδη, από την Κωνσταντινούπολη. Βαπτίστηκε στις 27 Ιουλίου 1831 με ανάδοχο τον Δημήτριο Θεοδ. Θεοδωρίδη, ο οποίος ήταν

αδελφός της μητέρας του. Από το γάμο των γονέων του γεννήθηκαν και μεγαλύτερα παιδιά από τον ίδιο, όμως έζησε και μεγάλωσε μόνο η αδελφή του Ευρυδίκη, που γεννήθηκε το 1820, μετέπειτα σύζυγος του Στεπάν Βασίλιεβιτς Σάφονοφ. Παρακολούθησε μαθήματα στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια Κνάρι, στο νομικό τμήμα του Λυκείου Ρισελιέ στην Οδησσό, από το οποίο αποφοίτησε το 1850 και πήρε όπως όλοι οι απόφοιτοι του Λυκείου, το 12ο βαθμό, από τους συνολικά 14 που πρόβλεπε ο νόμος, στην ιεραρχία των υπαλλήλων του Ρωσικού κράτους.

Κρατική Διοίκηση

Την 1η Σεπτεμβρίου 1850 ανέλαβε εργασία στην γραμματεία του κόμητα Μιχαήλ Βοροντσόβ, Γενικού Διοικητή της περιοχής του Καυκάσου, το 1851 είναι ήδη υπάλληλος 9ου βαθμού και το 1854 προάγεται στο βαθμό αυτό, ως «τιτλούχος σύμβουλος». Το Σεπτέμβριο του 1855 αποσπάστηκε και τον Ιανουάριο του 1856 μετατέθηκε στην Πετρούπολη και εργάστηκε στη γραμματεία του 1ου τμήματος των επιτροπών Καυκάσου και Σιβηρίας, με καθήκοντα υπαλλήλου 7ου βαθμού και τον Αύγουστο του 1856, του απονεμήθηκε ο βαθμός Kollezhski assessor, αντίστοιχος του ταγματάρχου στην στρατιωτική ιεραρχία. Τα χρονικά διαστήματα από τον Ιούνιο έως το Σεπτέμβριο του 1855, από το τέλος του 1856 έως τα μέσα του 1857 και από τα τέλη του 1857 έως το Μάιο του 1858, ταξίδεψε με άδεια εκτός Ρωσίας.

Επιστρέφοντας το 1858, υπέβαλλε την παραίτηση του από τη Δημόσια Διοίκηση

Τ ο τ α ξ ί δ ι

Στο διάβα της ζωής του
ο άνθρωπος βλέπει,
ακούει,
γεύεται,
μαθαίνει
και μαζεύει εμπειρίες.
Οικοδομεί
σχέδια,
κάνει όνειρα
μελλοντικών ενεργειών.
Δημιουργεί
το προσωπικό του στιλ
Στο μεσοδρόμι φτάνει
στο ζενίθ της πορείας.
Και κει που ήρθε η ώρα
να χαρεί τις κατακτήσεις του
το δρεπάνι του άχαρου χάρου
θερίζει
όλες τις προσδοκίες που είχε.
Παρ’ όλα αυτά η πορεία,
το ταξίδι που έκανε
έχει την αυτόνομη αξία του.

Στις απότομες αλλαγές η κοινωνία στέκεται αμήχανη και δεν μπορεί να τις απορροφήσει. Τις αποβάλλει ή ζει τις τραγικές τους συνέπειες. Κάθε αλλαγή που γίνεται διαχρονικά είναι άθροισμα μικρών μετακινήσεων που έχουν προλαβει να προσαρμοστούν στο ήδη υπάρχον περιβάλλον. Οι ελκυστικές θεωρίες των επαναστάσεων αρέσουν. Ιδιαίτερα βέβαια στις νέες γενιές που σφύζουν από ενέργεια, δύναμη και τόλμη. Εγώ μια συμβουλή μπορώ να δώσω. Ας μελετήσουν τις συνέπειες και το θάνατο των βίαιων μεταβολών της ιστορίας, που μέχρι τώρα συνέβησαν στη γραπτή ιστορία του ανθρώπου

Ιστορία Διδακτηρίων

(Τα  στοιχεία  έχουν  ληφθεί  από  τα  Αρχεία  του  Κράτους,  από  το «ΛΕΥΚΩΜΑ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ  4/ΞΙΟΥ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΧΟΛΕΙΟΥ  ΑΓΙΑΣ  ΒΑΡΒΑΡΑΣ», καθώς  και  από  έγγραφα που  βρέθηκαν  στην  αρχειοθήκη  του  Σχολείου.)   

ΠΑΛΙΟ  ΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟ 

Κατά  το  έτος  1869,  οι   κάτοικοι  της  Αγίας  Βαρβάρας  είχαν  συγκεντρώσει  χρήματα  και  υλικά  για  να  φτιάξουν  ένα  παρεκκλήσι  δίπλα  στον  παλιό  ναό  της  Αγίας  Βαρβάρας,  που  εκεί  ήταν  τότε  και  το  νεκροταφείο. Επειδή  όμως  υπήρχε  μεγάλη  ανάγκη  ίδρυσης  σχολείου,  φτιάχτηκε  αντί  για  το  παρεκκλήσι,  στον  ίδιο  χώρο,   το  πρώτο  διδακτήριο το  έτος  1869.

Περιγραφή -Διαστάσεις – Χωρητικότητα

Μια  αίθουσα  διδ/λίας

Μήκος = 12,80 μ.,  πλάτος =  4,50 μ., ύψος = 3,50 μ., Εμβαδόν =57,60 τ.μ.

Όγκος =201,600 κ.μ.

Η  δαπάνη  για  την  ανέγερσή  του  ήταν  2.000  τούρκικα  ριάλια  σύμφωνα  με  πληροφορίες  των  γεροντότερων  κατοίκων  του  χωριού.

                   Το  παλιό  διδακτήριο- Έτος  ανέγερσης  1869

Αρχικά  ήταν  όλο  μια  αίθουσα.  Αργότερα  χωρίστηκε  με  σανίδες  στα  δύο  και  επεκτάθηκε  προς  τη  βόρεια  πλευρά  του  μ? ένα  δωμάτιο,  που  εχρησιμοποιείτο  για  γραφείο  ή  κατοικία  δασκάλου. Κατά  την  γερμανική  κατοχή  η  χωμάτινη  στέγη  του  κατέπεσε  και  το  ξύλινο  χώρισμα  και  το  πάτωμα  καταστράφηκαν. Μετά  την  κατοχή  η  στέγη  έγινε  από  κεραμίδια,  το  πάτωμα  αντικαταστάθηκε  και  από  τότε  χρησιμοποιείται  σαν  μια  αίθουσα  διδασκαλίας.

ΝΕΟ  ΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟ

Το  έτος  1928  ξεκίνησε 

 

Γρηγόριος Κωνσταντάς, δάσκαλος και λόγιος

Δάσκαλος και λόγιος, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς επιχείρησε να αναδείξει τη γενέτειρά του, τις Μηλιές Πηλίου, σε ελληνόφωνο εκπαιδευτικό κέντρο του καιρού του. Ανέπτυξε συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα συμμετέχοντας ενεργά στην κοινή προσπάθεια των συγχρόνων του Ελλήνων λογίων για την πνευματική πρόοδο των ομογενών του. Παράλληλα, πήρε μέρος και στα δρώμενα της Επανάστασης καταλαμβάνοντας αργότερα αξιώματα στο χώρο της παιδείας.

Γόνος φτωχής αγροτικής οικογένειας, έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του κοντά στον καλόγερο Άνθιμο Παπαπανταζή, καθώς και σε σχολείο της Ζαγοράς. Στα 1778 τον βρίσκουμε να υπηρετεί ως ιεροδιάκονος στον επίσκοπο Σκοπέλου· είναι η περίοδος που μετονομάζεται από Γεώργιος σε Γρηγόριος [ΕΕΕ, 1986: 127]. Μέχρι και το 1779 έχει παρακολουθήσει μαθήματα σε σχολές της Άθω, της Χίου και της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διαμονή του στην Πόλη -και παράλληλα με τις σπουδές του- εργάζεται ως οικοδιδάσκαλος στις δύο αδελφές του μητροπολίτη Εφέσου.

Γύρω στα 1780 τον συναντούμε στις Ηγεμονίες για να εγκατασταθεί τέσσερα χρόνια αργότερα στο Βουκουρέστι. Εκεί παρακολουθεί τις παραδόσεις του Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη και διδάσκεται κοντά του ελληνική γραμματική, ρητορική και τα υπόλοιπα εγκύκλια μαθήματα. Ο τελευταίος -αναφορικά με την εκμάθηση των αρχαίων- έκανε χρήση μιας νεωτερικής παιδαγωγικής μεθόδου, της εξηγητικής, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα [Καμηλάρις, 1897: 10-11]. Με πρότασή του ο Κωνσταντάς θα αναχθεί σε συνεργάτη του στη σχολή και θα αναλάβει τη διεύθυνσή της μετά το θάνατό του. Παραμένει στη θέση αυτή κατά την τριετία από το 1784 έως και το 1787. Στο διάστημα που βρίσκεται στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, θα έρθει σε επαφή με Έλληνες λογίους και θα γνωρίσει τις νέες επιστημονικές θεωρίες και φιλοσοφικές αντιλήψεις των συγχρόνων του δυτικών διανοητών. Εντάσσεται στον κύκλο του Δημητρίου Καταρτζή και οικειοποιείται τις αρχές του Διαφωτισμού, όπως και ο εξάδελφός του Δανιήλ Φιλιππίδης [Κουμαριανού, 1988: 31 κ.ε.]. Οι δυο τους, που έλαβαν λόγω του κοινού πνευματικού τους συνδέσμου με τον Καταρτζή το προσωνύμιο Δημητριείς, πρόκειται να συνεργαστούν για τη συγγραφή της Νεωτερικής Γεωγραφίας. Το έργο αυτό εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791.

Ωστόσο, η επιδείνωση της υγείας του λόγω του υγρού κλίματος της περιοχής θα τον αναγκάσει γρήγορα να παραιτηθεί από τη διεύθυνση της σχολής του Βουκουρεστίου και να μεταβεί στη Στεφανούπολη της Τρανσυλβανίας. Την σύντομη περίοδο διαμονής του εκεί το χειμώνα του 1787/8 ακολουθεί απόφασή του να αναχωρήσει για τη Βιέννη την άνοιξη του ίδιου χρόνου. Στην αυστριακή πρωτεύουσα και για τα επόμενα δύο χρόνια, παραδίδει μαθήματα σε παιδιά Ελλήνων εμπόρων της πόλης, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει και για τη δική του μόρφωση μαθαίνοντας ξένες γλώσσες και διευρύνοντας την επιστημονική του κατάρτιση. [Βουρβέρης, 1974: 8]

Το 1790 βρίσκεται στο Χάλε της Πρωσίας, όπου φοιτεί στο τοπικό πανεπιστήμιο και διδάσκεται φιλοσοφία, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες. Στα 1792 τον συναντούμε εκ νέου στη Βιέννη να ασχολείται με μια φιλολογικού τύπου έκδοση των επιστολών του Συνεσίου, που περιείχε και σχόλια του Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη. Η ήδη κλονισμένη υγεία του, όμως, τον αναγκάζει να στραφεί σε περιοχές με περισσότερο ήπιο κλίμα, όπως η Πάδοβα, όπου έφτασε το 1793. Εγγράφεται στο πανεπιστήμιο της πόλης και παρακολουθεί μαθήματα γενικών επιστημών για ένα περίπου χρόνο. [Καμηλάρις, 1897: 12-13]

Το 1794 αναχωρεί για τη γενέτειρά του και παραμένει εκεί έως και το 1795, οπότε του γίνεται πρόταση για διδασκαλία στα Αμπελάκια. Έχοντας αποδεχθεί την πρόσκληση διορίζεται καθηγητής του εν λόγω σχολείου, θέση που θα διατηρήσει για τα επόμενα οκτώ χρόνια. Διδάσκει την αρχαία ελληνική και ιταλική γλώσσα, μαθηματικά καθώς και φιλοσοφία κατά το πρότυπο του Σοανίου. Ταυτόχρονα είναι από τους πρώτους δασκάλους που εισηγείται στην ελληνόφωνη εκπαίδευση την αλληλοδιδακτική μέθοδο έναντι της προγενέστερης μεθόδου της ''ψυχαγωγικής'', ενώ θεωρεί απαραίτητη και την εκμάθηση μιας τουλάχιστον ξένης γλώσσας [ΕΕΕ, 1986: 128]. Μεταξύ των μαθητών του αναφέρονται οι Φίλιππος Ιωάννου, Ηρακλής Μητζόπουλος κ.α. Κατά την παραμονή του στα Αμπελάκια –και παράλληλα με τα διδακτικά του καθήκοντα- ασχολείται με τη συγγραφή, μετάφραση και έκδοση βιβλίων. Έτσι, θα αποδώσει στα ελληνικά τα Στοιχεία της Φιλοσοφίας του Fr.Soave, εμπλουτισμένα με δικά του πρωτότυπα σχόλια, ενώ το 1800 θα προβεί στην έκδοση του ανώνυμου έργου του Ν. Μαυροκορδάτου Φιλοθέου Πάρεργα.

Από το 1802 και για τα επόμενα δέκα περίπου χρόνια δεν έχουμε σαφείς μαρτυρίες για τη δράση του Κωνσταντά.

ΕΛΛΗΝΙΚA ΓΥΜΝAΣΙΑ ΘΗΛEΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙKA ΓΥΡΩ ΣΤΟ 1900
Γιώργος Μαυριδοπούλου Ελίνα Μητολίδου Ευγενία Παπαντωνίου Δήμητρα Πάσσα Ευαγγελία
Τα σχολεία της Θεσσαλονίκης (1/2)Σχολείο Ίδρυση Τοποθεσία τωρινή Παρθεναγωγείο Περίπου 17ο γυμνάσιο 1875 Είχε θέση Διδασκαλείου. Διδασκαλείο θηλέων 1850 Φιλίππου και Αγ. Σοφίας Είχε θέση Διδασκαλείου1ο γυμν. θηλέων 1919 Κ.Θ.Β.Ε. Μπλε ποδιές, άσπρος γιακάς, κορδέλα, κάλτσες άσπρες, σήμα στο στήθος2ο γυμν. θηλέων 1933 Μαράσλειο Σήμερα βρίσκεται 14ο Γυμνάσιο-Λύκειο, 3ο γυμν. θηλέων 1936 Σιντριβάνι Προήλθε από διχοτόμηση με το Α΄Γυμν θηλέων
Τα σχολεία της Θεσσαλονίκης (2/2)Σχολείο Ίδρυση Τοποθεσία τωρινή4ο γυμν. θηλέων 1947 Γυμνάσιο Θηλέων Βαρδάρη-Ικτίνου Εξυπηρετούσε τις Δυτικές Συνοικίες5ο γυμν. θηλέων 1956 Σιντριβάνι Σήμερα είναι το 17ο Γυμνάσιο- Λύκειο. Δημοτική Εμπορική 1950 Πλατεία Αριστοτέλους σχολή θηλέων Έκαναν διάλειμμα μαζί με το σχολείο των αρρένων και το μάθημα της Γυμναστικής στην ταράτσα. Οικοκυρική Σχολή 1939 25ο γυμνάσιο Κέντημα, ραπτικά, μαγειρική
Το Παρθεναγωγείο της Θεσσαλονίκης Στεγάστηκε στη συνοικία Αγίου Αθανασίου και περιλάμβανε νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο θηλέων. Δωρίστηκε στην Κοινότητα από την Μαριγώ Καρανικόλα το 1845. Είχε 70 μαθήτριες.
. Ελληνικά Εκπαιδευτήρια (θηλέων) ΣταματίαςΒαλαγιάννη Ιδρύθηκαν το έτος 1929. Όλα τα εκπαιδευτήρια περιελάμβαναν: Μικτό Νηπιαγωγείο Μικτό Δημοτικό (η διδασκαλία γινόταν με τη Γαλλική μέθοδο) Γυμνάσιο Θηλέων (με εκμάθηση 2 ξένων γλωσσών) Σχολή Θηλέων Γενικής Μορφώσεως & Ξένων Γλωσσών Οικοτροφείο Θηλέων
Εμπορικά Εκπαιδευτήρια Κωνσταντινίδη Στην τότε εποχή τα εκπαιδευτήρια Κωνσταντινίδη, ήταν σχολεία αρρένων, αλλά χρησιμοποιούνταν σαν φροντιστήριο για τα κορίτσια. Ακόμη, οι Τούρκοι ανάγκαζαν τους Έλληνες να διδάσκονται και Ισραηλίτες σ’ αυτό το σχολείο.
Το Α΄ Γυμνάσιον θηλέων «Κατά το 1919 ,ιδρύθηκε το Α Γυμνάσιο Θηλέων, το οποίον διευθύνον επί ένα έτος από κοινού μετά του Ανωτέρου Παρθεναγωγείου». Έτσι, αρχίζει η ιστορία του Α Γυμνάσιου Θηλέων Θεσσαλονίκης, μέσα από τα γραπτά μιας λαμπρής εκπαιδευτικού, της κας. Μαρίας Βουγιούκα, η οποία συνέδεσε το όνομά της με τρία από τα σπουδαιότερα εκπαιδευτήρια Θηλέων της πόλης: το Ανώτερο Παρθεναγωγείο, το Α Γυμνάσιο Θηλέων και το Γ Γυμνάσιο Θηλέων. Από το 1920 τη διεύθυνση του πρώτου Γυμνασίου Θηλέων της Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει πλέον Γυμνασιάρχης (η Μ. Βουγιούκα δεν ήταν απόφοιτη του Πανεπιστημίου) και στεγάζεται σε οικία κοντά στο ΚΘΒΕ.
Οικοκυρική σχολή Θεσσαλονίκης: Η Οικοκυρική Σχολή Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1939 από το Αρσάκειο και στεγάστηκε στην Οδό Εγνατία 126, στο οποίο κτήριο στεγάζεται σήμερα το 25ο Γυμνάσιο. Το 1962 είχε 300 μαθήτριες, οι οποίες πέρα από τα βασικά μαθήματα, διδάσκονταν Βρεφοκομία, αλλά και Ραπτική, Κέντημα και Μαγειρική.
Δημόσια Εμπορική Σχολή Θηλέων Δημιουργήθηκε το 1950 όταν η Μικτή Εμπορική Σχολή διαιρέθηκε σε Αρρένων και Θηλέων. Στεγάστηκε στην πλατεία Αριστοτέλους. Τα μαθήματα γίνονταν εναλλάξ με την Αρρένων (πρωί η μία, απόγευμα η άλλη). Το 1952 η Σχολή μεταφέρθηκε για ένα διάστημα στη Βασ. Όλγας και Μαρτίου και στο τέλος στο κτήριο της "Παλιάς Οικοκυρικής",Eγνατία 132 και Παλαιολόγου.
Πρότυπον Παρθεναγωγείον Στέφανου Νούκα Ο Στέφανος Νούκας, ιδρυτής του εκπαιδευτηρίων, μαζί με τη σημαντική βοήθεια της καθηγήτριας Αγλαΐα Σχινά κατάφεραν να επιτελέσουν έργο εθνικό και αξιέπαινο. Μάλιστα, το πάθος της καθηγήτριας ήταν τέτοιο, που όπως αναφέρει η λογοτέχνης Ρούλα Παπαδημητρίου, απόφοιτος της σχολής: «Στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, το ονομαστό Σχολείο αποτεφρώθηκε. Ακαταπόνητη όμως η Αγλαΐα Σχινά συνέχισε σ’ ένα κτίριο της Λεωφόρου Στρατού…»
Πηγές Internet: tp://users.auth.gr/~marrep/LESSONS/ERGASTIRI/NEW_TECHNOLOGY/1 Google Images Το βιβλίο: Τα σχολεία της Θεσσαλονίκης

Το Παρθεναγωγείον της Τσαγκαράδας…

Το Καρτάλειο Δημοτικό Σχολείο κτίστηκε με δωρεά του ευεργέτη Ιωάννη Αντ. Καρτάλη (1842 – 1908) το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το 1870 και αποτελεί αξιόλογο αντιπροσωπευτικό δείγμα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής όπως αυτή διαμορφώθηκε στα τέλη του εν λόγω αιώνα στην ευρύτερη περιοχή του Πηλίου.

Είναι υπερυψωμένο ισόγειο και οργανωμένο με βάση τους άξονες συμμετρίας τόσο στην κάτοψη όσο και στις όψεις. Η κάτοψη έχει σχήμα πεπλατυσμένου Π με έντονες τις πλαϊνές πλευρές που έχουν αετωματική απόληξη.

Η είσοδος ευρίσκεται στο κέντρο της πρόσοψης πλαισιωμένη από μαρμάρινο θύρωμα και προστατεύεται κάτω από το μεγάλο χαγιάτι που στηρίζεται σε ξύλινους στύλους με μαρμάρινες βάσεις.

Τα υπόλοιπα ανοίγματα είναι τοποθετημένα σε ζεύγη συμμετρικά στους κατακόρυφους άξονες και πλαισιώνονται από μαρμάρινα πλαίσια.

Ιδιαίτερα μελετημένες είναι οι γωνίες του κτηρίου, κατασκευασμένες από καλοδουλεμένους γωνιόλιθους ενώ οι υπόλοιπες εξωτερικές επιφάνειες είναι κατασκευασμένες από αργολιθοδομή καλά αρμολογημένες.

Για τους πιο πάνω λόγους το Ελληνικό κράτος με υπουργική απόφαση το 1985 (ΥΑ ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/42109/2591/16-9-1985) το χαρακτήρισε «έργο τέχνης».

Δυστυχώς, στις μέρες μας -όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες- το κτήριο έχει εγκαταλειφθεί, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει τόσο η στατικότητά του, όσο και ο ευλογημένος αυτός τόπος να απολέσει ένα ακόμη σύμβολο πολιτισμού μιας άλλης εποχής.

Χαρακτηριστικές είναι οι μαρτυρίες και οι αφηγήσεις ανθρώπων που φοίτησαν στο εν λόγω σχολείο όπως της κας. Ελένης...

Τα σανίδια του πατώματος σε μερικά σημεία είχαν τρύπες, με αποτέλεσμα τα μολύβια μας να πέφτουν στο υπόγειο. Κάθε εβδομάδα μία ομάδα των μαθητριών καθάριζε το σχολείο και το υπόγειο, οπότε και μαζεύαμε τα μολύβια ή ότι άλλο είχε πέσει στο υπόγειο.