Σχολείο της Καρίτσας

Παρέλαση μαθητών, 25η Μαρτίου 1950
ίτημα του ελληνικού λαού, από το 1821 και μετά, ήτανε να χτιστούν σχολειά που θα κάνανε το ραγιά γραμματισμένο πολίτη της καινούργιας ελεύθερης Ελλάδας. Έτσι μια από τις πρώτες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια, το 1834, ήταν διακήρυξη γενικής, υποχρεωτικής και δωρεάν εκπαίδευσης με στόχο κάθε Ελληνόπουλο, αγόρι και κορίτσι, στην απελευθερωμένη Ελλάδα να τελειώνει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Δυστυχώς, όμως, η οικονομική πραγματικότητα και έλλειψη ειδικευμένων δασκάλων σήμαινε σταδιακή, ακόμη και αργή, ανάπτυξη του σχολικού συστήματος. Άλλος ένας λόγος ήταν ότι τον καιρό εκείνο την ευθύνη για τη διαχείριση των σχολείων την είχανε οι τοπικοί δήμοι. Η Καρίτσα μέχρι το 1912 υπαγόταν στον παλαιό Δήμο Γερονθρών και διαδοχικοί δήμαρχοι φαίνεται ούτε έδειχναν το ανάλογο ενδιαφέρον ούτε είχαν τις ανάλογες δυνατότητες να κάνουν περισσότερα για τα Καριτσιωτάκια. Κατά συνέπεια τα παιδιά της Καρίτσας έτυχε να περιμένουν κάπου 60 και 70 χρόνια για να χαρούν κι αυτά το δικαίωμα να πάνε σχολείο. Μέχρι τότε μπορούμε να πούμε όλοι, ή σχεδόν όλοι, στην Καρίτσα ήταν αγράμματοι.
Το σχολείο της Καρίτσας, από τα λεγόμενα των χωριανών, γιατί δεν έχουν βρεθεί ακόμα τα σχολικά μητρώα, φαίνεται να ιδρύθηκε προς το τέλος του προπερασμένου ή αρχές του περασμένου αιώνα. Μικρό αλλά καλά φροντισμένο χαιρότανε το δροσερό ίσκιο από τα σφεντάμια, δίπλα στην πλατεία, πιο κάτω από την Ευαγγελίστρια. Όλο-όλο είχε μια αίθουσα, ένα υπόγειο και το σπίτι του δασκάλου.
Ο δάσκαλος ήταν ένας και, μαζί με τον παπά και τον πρόεδρο, ασφαλώς σεβαστό πρόσωπο στην κοινωνική ζωή του χωριού. Πάντοτε καλοντυμένος, συχνά με γραβάτα, δίδασκε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάθε πρωί, έξι μέρες την βδομάδα, από τη Δευτέρα μέχρι το Σάββατο, σήμαινε την καμπάνα της εκκλησίας για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο. Λίγες οικογένειες είχανε ρολόγια. Οι περισσότεροι λέγανε την ώρα με τον ήλιο. Σήμαινε πρώτα κατά τις 7.30 το πρωί, όταν ο ήλιος χάραζε πάνω από την Αετοφωλιά της Ράχης Ασφάκα. Καθώς μεσουρανούσε, στις 12 το μεσημέρι, έστελνε τα παιδιά πίσω στο σπίτι για φαγητό. Ξαναγυρίζανε στο σχολείο, πάλε όταν ο δάσκαλος σήμαινε την καμπάνα, στις 1.30 και σχολάγανε το δείλι, στις 4.30, καθώς βασίλευε και χανότανε ο ήλιος σιγά-σιγά πίσω από την Τσούκα. Το πρωί κάνανε ανάγνωση, γραμματική και αριθμητική ενώ τα απογεύματα μαθαίνανε, ανάλογα με την ημέρα, γεωγραφία, ιστορία, φυσική ιστορία, χημεία και θρησκευτικά. Το Σάββάτο σχολάγανε το μεσημέρι και το απόγευμα πηγαίνανε κατηχητικό με τον παπά στην εκκλησία. Την Κυριακή πρωί τα Καριτσιωτάκια φορούσαν τα κυριακάτικα τα γιορτινά και μπαίνανε στη σειρά να ακολουθήσουνε το δάσκαλο στην εκκλησία. Δύο-τρία αγόρια ντύνονταν «παπαδάκια» για να βοηθήσουν στο Ιερό.
Τα πρώτα-πρώτα χρόνια παρά τη διακήρυξη του 1834 περί γενικής, υποχρεωτικής και δωρεάν εκπαίδευσης στο σχολείο πηγαίνανε μόνο αγόρια. Μετά το 1912, όταν ο Δήμος Γερονθρών χωρίστηκε σε κοινότητες και η Καρίτσα απόχτησε δική της αυτόνομη διοίκηση, αρχίσανε δειλά-δειλά να πηγαίνουνε και τα κορίτσια. Τα χρόνια ήταν δύσκολα, η φτώχεια μεγάλη και τα παιδιά αντί για τετράδια κουβαλάγανε την πλάκα με το κοντύλι. Σκοπός ήτανε να μη μείνουν εντελώς αγράμματα. Μέχρι το 1927 το σχολείο ήτανε τετρατάξιο με πρώτη, δευτέρα, τρίτη και τετάρτη. Από τη σχολική χρονιά 1927-28 έγινε εξατάξιο με επιπρόσθετες την πέμπτη και την έχτη, αλλά, όπως πριν, με ένα δάσκαλο σε μια αίθουσα.
Στην αίθουσα μπαίνανε με σειρά και ησυχία, πρώτα τα μικρά και μετά τα μεγαλύτερα. Τα θρανία ήτανε αραδιασμένα σε έξι σειρές, μια για κάθε τάξη. Μπροστά στους καθισμένους στα θρανία μαθητές της τρίτης και της τετάρτης βρισκότανε η έδρα του δασκάλου και δίπλα, μέσα σε εντοιχισμένο ντουλάπι που πάντοτε έμενε ανοιχτό, είχανε βάλει το μοναδικό τηλέφωνο του χωριού. Βρισκότανε εκεί ίσως από τη δεκαετία του ’20, ήταν από εκείνα με κουρντιστήρι και για να βγάλει ο δάσκαλος Γεράκι έπρεπε να το κουρντίζει κάμποσες φορές. Καταστράφηκε τον καιρό του πολέμου και κατά συνέπεια το χωριό έμεινε δίχως γραμμή, για περισσότερα από δέκα χρόνια, μέχρι να επανασυνδεθεί κατά το τέλος της δεκαετίας του ’50.
Στη μεριά της πρώτης και της δευτέρας είχε τοποθετηθεί ένας μεγάλος άβακας ή αριθμητήριο για να μαθαίνουν τα μικρά πώς να μετράνε και τί είναι οι μονάδες, οι δεκάδες και οι εκατοντάδες. Εκείνα, βέβαια, πάντοτε κουβαλάγανε μαζί τους, στις τσάντες ή στις τσέπες, ένα δεματάκι από ξυλάκια, που είχαν κόψει τα ίδια από τις βέργες στα σφεντάμια. Με τα ξυλάκια αυτά βοηθιόνταν στην αριθμητική όταν κάνανε την πρόσθεση, την αφαίρεση, τον πολλαπλασιασμό και τη διαίρεση.
Στη μεριά της πέμπτης και της έκτης ένας μεγάλος χάρτης της Ελλάδας έπιανε ολόκληρο σχεδόν τον πέρα τοίχο. Απορία και παράπονο από όλα τα Καριτσιωτάκια ήταν πώς ο σπουδαίος αυτός χάρτης, με τα έντονα χρώματα να διαχωρίζουν τα βουνά, τους ποταμούς, τις πεδιάδες και τα χωριά, να μην έχει το πιο σημαντικό, γι αυτά, χωριό σ’ όλη την Ελλάδα; Όλο γύρω στους τοίχους ήταν κολλημένες μικρές ζωγραφιές του Κολοκοτρώνη, του Διάκου του Φεραίου και άλλων ηρώων του ‘21, που τα παιδιά είχαν ξεσηκώσει με χαρτί αντιγραφής από το βιβλίο της ιστορίας. Για να ζεσταίνονταν το χειμώνα, στη μέση της αίθουσας στεκότανε μια σόμπα την οποία ανάβανε με ξύλα που εκείνα φέρνανε.
Οι δάσκαλοι ήτανε αυστηροί και για να επιβάλουν πειθαρχία και τάξη τιμωρούσανε τα παιδιά με πολλούς και διάφορους τρόπους. Όλοι κρατούσαν βέργες που τα παιδία φέρνανε από σκίντο, ελιά, πικροδάφνη ή μουριά. Τον καιρό εκείνο το ξύλο επιτρεπόταν και το τράβηγμα του αυτιού ή η σφαλιάρα δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστα. Ένας δάσκαλος, λένε, είχε βάλει χαλίκια στην πέρα γωνία, κοντά στην πέμπτη και την έκτη,

«H ιστορία του Σχολείου μου» - 2ο Δημοτικό Σχολείο Γρεβενών |
Δ1΄ τάξη
Tο πρώτο τμήμα της Τετάρτης τάξης (Δ1΄) του 2ου Δημοτικού Σχολείου Γρεβενών στα πλαίσια του προγράμματος Πολιτιστικών Θεμάτων πραγματοποίησε το Σχολικό Έτος 2011-2012 δραστηριότητα με τίτλο «η ιστορία του Σχολείου μου».
Στην αρχή οι μαθητές ζωγράφισαν με τη φαντασία τους το παλιό πέτρινο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου που κατεδαφίστηκε το 1995. Αφού έγινε σχεδιασμός ...
των δραστηριοτήτων, το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και η κατανομή των δράσεων κατά ομάδες και κατά άτομο, στη συνέχεια οι μαθητές με τη μέθοδο της συνέντευξης συγκέντρωσαν διάφορες πληροφορίες από τους ηλικιωμένους σχετικά με την ιστορία του Δημοτικού Σχολείου και έγινε ανακοίνωση στην τάξη και συζήτηση. Ακολούθησε έρευνα και συλλογή παλιών φωτογραφιών από δραστηριότητες του Δημοτικού Σχολείου στο παρελθόν, παρατήρηση και συζήτηση. Έγινε σάρωση όλων των φωτογραφιών από τους μαθητές (Όλες οι φωτογραφίες που συγκεντρώθηκαν ξεπερνούν τις τριακόσιες). Mε τη βοήθεια του συντονιστή εκπαιδευτικού Αργύρη Καραλιόλιου, τα κείμενα για την ιστορία του Δημοτικού Σχολείου που συγκεντρώθηκαν γράφτηκαν σε Η/Υ και αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα του Σχολείου μαζί με τις φωτογραφίες http://2dim-greven.gre.sch.gr/istoria%20synolika.htm.
Ακόμη πραγματοποιήθηκαν επισκέψεις στο Δήμο, σε Τυπογραφείο και Ραδιοφωνικό Σταθμό. Όλα αυτά θα παρουσιαστούν σε ειδική εκδήλωση στο τέλος της Σχολικής Χρονιάς όπου θα γίνει έκθεση φωτογραφίας και αναβίωση των γυμναστικών επιδείξεων. Επίσης με τη δραστηριότητα αυτή συμμετέχουμε στον 4ο Διαδικτυακό Εκπαιδευτικό Διαγωνισμό Ε.Ε.Ε.Π.-Δ.Τ.Π.Ε. (κατηγορία Ιστορία) "Δημιουργήστε ψηφιακά, κατασκευάστε ένα Website γίνετε πρεσβευτές του τόπου σας" (http://diagonismos2012.com).
Από όλη τη δραστηριότητα συγκεντρώσαμε τις παρακάτω πληροφορίες για την ιστορία του Σχολείου μας:
To 2o Δημοτικό Σχολείο Γρεβενών (σύμφωνα με το Διευθυντή Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Γεώργιο Νάστο), ιδρύθηκε το 1925 ή το 1926.
Στεγάστηκε σε κτίριο που χτίστηκε πιθανότατα για το σκοπό αυτό περίπου το 1920 (στην τοποθεσία "Μύλος Μπούσιου". Το κτίριο είχε πέτρινα θεμέλια και δύο ορόφους με τούβλα συμπαγή.

(Σύμφωνα με τον κ. Απόστολο Πήχα.) «Το παλιό σχολείο είχε είσοδο από πίσω (δυτικά). Οι Ιταλοί κατακτητές που είχαν εγκατασταθεί στο κτίριο, για λόγους ασφαλείας είχαν τοποθετήσει στην μπροστινή (ανατολική) πλευρά σιδερένια Π (για σκάλα), τα οποία αφαιρέθηκαν μετά και γι’ αυτό το κτίριο σοβατίστηκε. Μετά το 1970 άλλαξαν την είσοδο και την έκαναν μπροστά (ανατολικά). Αυτό όμως επηρέασε τη στατικότητα του κτιρίου και γι’ αυτό κατέρρευσε από το σεισμό του 1995.»
(Σύμφωνα με την κ. Μαρία Καραγιάννη - Λιούζα) «Το σχολείο ήταν διώροφο, μακρόστενο με μεγάλα παράθυρα. Η είσοδός του, ήταν από την πίσω πλευρά του σχολείου. Στο ισόγειο υπήρχαν δύο μεγάλες αίθουσες για την πρώτη και δεύτερη τάξη. Υπήρχε και μία μικρότερη αίθουσα για το νηπιαγωγείο του β΄ δημοτικού. Νηπιαγωγός πρέπει να ήταν η σύζυγος του δασκάλου Παπανικολάου Ευάγγελου. Πιο πίσω ήταν αποθηκευτικοί χώροι.
Στον επάνω όροφο ανεβαίναμε από μια μεγάλη τσιμεντένια εξωτερική σκάλα. Στον πάνω όροφο υπήρχε ένας μεγάλος-φαρδύς διάδρομος (χωλ) όπου κάνανε προσευχή οι μαθητές κατά τους χειμερινούς μήνες, επίσης ένα αρκετά μεγάλο γραφείο (του Δ/ντή), δύο πολύ μεγάλες ευάερες - ηλιόλουστες αίθουσες για την πέμπτη και έκτη τάξη και άλλες δύο μικρότερες στο βάθος για την τρίτη και τετάρτη τάξη.
Οι δύο μεγάλες αίθουσες διαχωρίζονταν μεταξύ τους με ξύλινες μεγάλες πόρτες, οι οποίες

Η ελληνική εκπαίδευση στο Μελένικο (bul. Мелник)
Η Αστική Σχολή Μελενίκου.   (Λειτουργούσε πριν το 1800)
Ιωάννης Θ. Μπάκας
"Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΜΕΛΕΝΙΚΟΥ 1850 - 1912
Διδακτορική διατριβή υποβληθείσα στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής θεολογίας
του Α. Π. Θ. Θεσσαλονίκη 2003 (οι φωτογραφίες επιλογές Yauna)

Το πρώτο ελληνικό σχολείο στο Μελένικο ιδρύθηκε, κατά τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη, στα τέλη του 18ου αιώνα .
Αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας στην πόλη διεδραμάτισε ο μητροπολίτης Μελενίκου Ανθιμος (1796-1820).

Επί αρχιερατείας του, το 1813, η γενική συνέλευση των Μελενικίων ψήφισε «Κανονισμό» ή «Σύστημα» διοίκησης του «Κοινού» της πόλης, που φρόντιζε ανάμεσα στα άλλα και για την ομαλή λειτουργία των δύο σχολείων του Μελενίκου.
Η κατάσταση αυτή ίσχυσε έως το 1860, οπότε άλλαξε και ο «Κανονισμός» 67.
Ο «Κανονισμός» της κοινότητας Μελενίκου του 1813, προέβλεπε ότι οι επίτροποι του Κοινού και οι έφοροι, με συνεργασία θα φρόντιζαν την ίδρυση ενός σχολείου (των κοινών γραμμάτων) με ένα διδάσκαλο «επιτήδειον εις τούτο τό εργον καί καλής διαγωγής, οστις χρεωστεΐ νά κάμη τούς νέους νά γνωρίσουν τά 24 γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου νά τούς γυμνάση νά άναγινώσκουν έλεύθερα καί τέλος νά τούς διδάξη τήν κατήχησιν τής Αγίας ημών πίστεως προς δε ήθη χρηστά».
Στη φροντίδα των Επιτρόπων και των Εφόρων ήταν και η ίδρυση του Ελληνικού Σχολείου με δύο διδασκάλους ( αρχιδιδάσκαλος και υποδιδάσκαλος ).

Ο πρώτος όφειλε να ήταν τίμιας και εναρέτου ζωής και δυνατός
« εις το να φωτίση τους μαθητές του αναδεικνύοντας αυτούς αξίους του Ελληνικού ονόματος». (…..)

Οι διδάσκαλοι θα λάμβαναν μισθό μόνο από την «Κάσσα (Ταμείο) του Κοινού» ενώ απαγορευόταν να λαμβάνουν οποιοδήποτε ποσό ή δώρα από ντόπιους ή ξένους μαθητές της σχολής.
Οι επίτροποι όφειλαν μία φορά την εβδομάδα να επισκέπτονται τη σχολή και οι έφοροι δύο φορές το μήνα ώστε να εξετάζουν την σωστή εκτέλεση των καθηκόντων διδασκάλων και διδασκομένων.
Οι έφοροι και επίτροποι είχαν το δικαίωμα να προβαίνουν σε απόλυση του διδασκάλου που κρινόταν ανεπαρκής, κυρίως στο ήθος, καθώς και να αποβάλουν του σχολείου, τον αμελή ή κακού ήθους μαθητή, όταν μετά από τρεις νουθεσίες παρέμενε αδιόρθωτος, ανεξάρτητα από την καταγωγή και την οικονομική επιφάνεια του πατέρα του.
Οι διδάσκαλοι όφειλαν παρουσία των εφόρων και επιτρόπων μία ή δύο φορές το χρόνο να εξετάζουν τους μαθητές πάνω στις γνώσεις που διδάχτηκαν και να επιβραβεύουν με βραβεία, κατάλληλα ετοιμασμένα από τους επιτρόπους και εφόρους και χειροκροτήματα, όσους πετυχαίνουν, ενώ αντίθετα, προβλέπονταν επιπλήξεις για τους αμελείς.
Ιδιαίτερη φροντίδα λαμβανόταν για τους φτωχούς μαθητές, ώστε απερίσπαστοι να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο σχολείο .
Το 1831, πρώτη ανάμεσα στις πόλεις της Μακεδονίας η πόλη του Μελενίκου ίδρυσε σχολείο εισάγοντας σε αυτό την αλληλοδιδακτική μέθοδο Μελενικίου διαδασκάλου αποφοίτου της Εθνικής Κεντρικής Σχολής Αιγίνης.
Στο σχολείο αυτό μαθήτευσαν μαθητές, όχι μόνο από το Μελένικο αλλά και από τις Σέρρες, τη Φιλιππούπολη και τα Βελεσσά.
Κατά τα έτη 1804-1820, 1823-1830 και 1839-1852,

Δημοτικό σχολείο Θραψανού, μια ιστορία 142 χρόνων<
του Αλέκου Ανδρικάκη
Το δημοτικό σχολείο Θραψανού έχει τη δική του μακρά ιστορία. Ήδη συμπλήρωσε τα 142 χρόνια του, καθώς για πρώτη φορά λειτούργησε το 1870, αμέσως μετά τη μεγάλη κρητική επανάσταση 1866-69. Είναι από τα παλαιότερα σχολεία της Κρήτης.
Για την κατασκευή του σημερινού διδακτηρίου, στα 1930, εργάστηκαν σχεδόν όλοι οι Θραψανιώτες, ακόμη και οι μαθητές
Η φωτογραφία είναι από το σημερινό κτίριο του σχολείου, που έχει ηλικία 82 χρόνων και είναι ίσως η πρώτη αποτύπωσή του, αμέσως μετά τη λειτουργία του, το 1930. Οι δάσκαλοί του φωτογραφίζονται στα σκαλιά του νέου κτιρίου. Για την κατασκευή του εργάστηκαν σχεδόν όλοι οι Θραψανιώτες.
Η εικόνα ανήκει στη συλλογή της εκπαιδευτικού κ. Ρένας Ταβλά –Γενειατάκη.
Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1927 και ολοκληρώθηκε 3 χρόνια αργότερα. Ψυχή της προσπάθειας να ανεγερθεί το διδακτήριο ήταν ο διευθυντής, τότε, του σχολείου Δημήτριος Τσαγκαράκης, παππούς της κ. Ταβλά – Γενειατάκη. Ένας φωτισμένος Κρητικός εκπαιδευτικός, με πολύπλευρη κοινωνική δραστηριότητα. Ήταν εκείνος που ηγήθηκε της προσπάθειας να ενταχθεί η κατασκευή του διδακτηρίου στα κυβερνητικά σχέδια της εποχής, να βρεθούν χρήματα, και τελικά να αποδοθεί στη νεολαία του χωριού.
Ο ίδιος ήταν πρόεδρος της επιτροπής ανοικοδομήσεως του σχολείου, που ανέλαβε όλη την ευθύνη, τη φροντίδα και την εποπτεία της οικονομικής διαχείρισης και των εργασιών, που διήρκεσαν επί τρία χρόνια. Στην επιτροπή, εκτός από τον Δημήτριο Τσαγκαράκη, ήταν μέλη οι, Μιχαήλ Βασιλάκης, πρόεδρος του Ταμείου Εκπαιδευτικής Προνοίας Θραψανού, Γεώργιος Μαυραντωνάκης, ταμίας του ίδιου Ταμείου, Ιωάννης Βεκράκης και Ιωάννης Χατζάκης, μέλη του Ταμείου.
Το κτίριο θεμελιώθηκε στις 20 Mαρτίου του 1927 και με πολλά προβλήματα και αγώνα, παραδόθηκε στις 3 Aπριλίου του 1930. Xρήματα για τις εργασίες προσέφεραν το κράτος, η τότε κοινότητα Θραψανού, η τοπική εκκλησία, πολλοί κάτοικοι της περιοχής αλλά και απόδημοι Θραψανιώτες, κυρίως από την Αμερική. Στις εργασίες κυριολεκτικά εργάστηκε όλο το χωριό, καθώς οι κάτοικοι του, παρά το γεγονός ότι, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Δ. Τσαγκαράκης στο ημερολόγιό του, αρχικά είχαν επιφυλάξεις για τη χρησιμότητα ενός τόσο δαπανηρού αλλά κοπιώδους έργου. Τελικά το όραμα και ο αγώνας του διευθυντή του σχολείου τους, που μέχρι τότε λειτουργούσε σε διάφορες ακατάλληλες αίθουσες, τους ενέπνευσαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τα μικρά παιδιά, οι μαθητές, συνέλαβαν στην προσπάθεια, μεταφέροντας λίθους από τα χωράφια, νερό σ’ αυτούς που εργάζονταν, κλπ.
Αργότερα, στη διάρκεια της κατοχής, το κτίριο, από τα ομορφότερα στην ευρύτερη περιοχή, χρησιμοποιήθηκε από τους κατακτητές για τους δικούς τους σκοπούς και στη συνέχεια επιστράφηκε για τη φυσική του αποστολή. Για τον αείμνηστο Δημ. Τσαγκαράκη θα πρέπει να αναφέρουμε ότι είναι παράλληλα κτήτορας του ιερού ναού Αγίου Αντωνίου, επίσης στο Θραψανό, στη μνήμη του αδελφού του Αντωνίου, που έπεσε στο μικρασιατικό μέτωπο, και του γιού του, επίσης Αντωνίου, που σκοτώθηκε στο αλβανικό μέτωπο. Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1964, παρόντος του μακαριστού Ευγενίου Ψαλιδάκη, μητροπολίτη Κρήτης, τότε.
Φωτογραφίες που καταγράφουν μια ιστορική στιγμή. Ενός ολόκληρου κόσμου ή μιας ομάδας ανθρώπων. Από σήμερα το Cretalive θα παρουσιάζει καθημερινά αδημοσίευτες ή σπάνιες φωτογραφίες - ντοκουμέντα ιστορικών προσώπων, στιγμών ή εποχών, αλλά και δικών μας ανθρώπων, από την οικογενειακή συλλογή, που εντάσσονται στο χώρο του χρόνου και του τόπου. Για τη δική σας συμβολή, μπορείτε να στέλνετε φωτογραφίες στο mail: polites@cretalive.gr , με την ένδειξη "Για το Cretalive", που θα συνοδεύονται από ένα σημείωμα - επεξήγηση της φωτογραφίας. Με τον τρόπο αυτό θα τιμηθούν οι δικοί μας άνθρωποι, αλλά θα διασωθούν και τα ντοκουμέντα τους.

Η  Ραδιοτεχνική σχολή της Αθήνας
 Α π ό σ π α σ μ α ο μ ι λ ί α ς
Ευάγγελος Σερβετάς, ΤΕΙ Πειραιά, Αιγάλεω, Ιανουάριος 2013
……………Το Μάρτιο του 1948 ιδρύεται η Ραδιοτεχνική Σχολή Αθηνών. Η φοίτηση, αρχικά, ήταν διετής με προσόν εισαγωγής το Απολυτήριο του τότε 8-ταξίου Γυμνασίου. Στο επόμενο εξάμηνο η φοίτηση γίνεται πέντε (5) εξάμ...ηνα και στο τέλος του 1949 οριστικοποιείται στα έξι (6) εξάμηνα (τρία έτη σπουδών). Στα 2 πρώτα εξάμηνα ο σπουδαστής ειδικεύεται στη Ραδιοτεχνία και μετά από ειδικές εξετάσεις σε κρατική επιτροπή του τότε Υπουργείου Βιομηχανίας, λαμβάνει Δίπλωμα Ραδιοτεχνίτη ειδικού στη μελέτη, κατασκευή, επισκευή και συντήρηση ραδιοφώνου αλλά και συναφών συσκευών. Έτσι δίνεται η δυνατότητα στο σπουδαστή, εάν το επιθυμεί, να ξεκινήσει αμέσως εργασία δική του (να ανοίξει Εργαστήριο) ή να προσληφθεί σε άλλο Εργαστήριο ή Υπηρεσία. Στα επόμενα 4 εξάμηνα, ο σπουδαστής ειδικεύεται στις συσκευές εκπομπής

Ραδιοτηλεγραφίας και Ραδιοφωνίας καθώς επίσης και στις Γραμμές Μεταφοράς του σήματος Υψηλών Συχνοτήτων πάνω από αυτές. Επίσης παρακολουθεί μαθήματα στα φίλτρα Χαμηλών και Υψηλών Συχνοτήτων και στη διάδοση Ηλεκτρομαγνητικής Ακτινοβολίας. Με ειδικές εξετάσεις σε κρατική επιτροπή του Υπουργείου Βιομηχανίας και αργότερα Παιδείας, ο σπουδαστής λαμβάνει Δίπλωμα Ραδιοηλεκτρολόγου, το οποίο πιστοποιεί την ικανότητά του να: «μελετήσει, κατασκευάσει, λειτουργήσει και συντηρήσει οποιονδήποτε σταθμό εκπομπής και λήψης ραδιοηλεκτρικών σημάτων». Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της Ρ.Σ.Α., η βαθμολογία βάσης για να προαχθεί ο σπουδαστής από το ένα εξάμηνο στο άλλο ήταν 14 με άριστα το 20, σε όλα τα μαθήματα. Εάν ο σπουδαστής έπαιρνε μικρότερο βαθμό, έστω και σε ένα μάθημα, έχανε το εξάμηνο, οπότε ξαναγραφόταν και επαναλάμβανε τη φοίτηση στο ίδιο εξάμηνο! Στα επόμενα χρόνια και μέχρι το 1954, η βάση προαγωγής στο επόμενο εξάμηνο ήταν το 12 στα κύρια μαθήματα,

Μνήμη Μιχαήλ Αναστασιάδη

Πέμπτη, 30 Οκτώβριος 2014
Τριάντα έξι χρόνια (1978 - 2014) συμπληρώνονται το μήνα αυτό από τον αιφνίδιο θάνατο του προέδρου της Ενώσεως Σμυρναίων Μιχαήλ Αθ. Αναστασιάδη. Αντί άλλου αφιερώματος στη μνήμη του, φιλοξενούμε στη συνέχεια αποσπάσματα από την επιμνημόσυνη ομιλία του  Σμυρνιού πρεσβευτή Αλέξανδρου  Στεφ. Βεϊνόγλου, η οποία εκφωνήθηκε στην κοινή εκδήλωση που διοργάνωσαν η ΄Ενωση Σμυρναίων και ο Σύλλογος των Φοιτησάντων στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, στη Βιβλιοθήκη της οδού Καρύτση 3, στις 25 Οκτωβρίου 1979.
O Σμυρναίος καθηγητής Μιχαήλ Αθαν. Αναστασιάδης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1909. Ανήκε στην τελευταία σειρά των αποφοίτων της περιώνυμης Ευαγγελικής Σχολής της γενέτειράς του, που αποφοίτησαν λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μετά το 1922 πρόσφυγας στην Αθήνα, συνέχισε τις σπουδές του στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή. Ακολούθησαν μεταπτυχιακές σπουδές στην Γκρενόπλ και στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στην Αθήνα άρχισε μια λαμπρή σταδιοδρομία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, φθάνοντας μέχρι τη βαθμίδα του τακτικού καθηγητή, στην έδρα της Ηλεκτρονικής Φυσικής και ήταν ο Ιδρυτής και Διευθυντής του Ιονοσφαιρικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Υπήρξε θεμελιωτής της Ηλεκτρονικής Παιδείας στην Ελλάδα, με ξεχωριστή συμβολή σε διάφορους τομείς της Φυσικής Επιστήμης.  Εκτός από το πολύπλευρο επιστημονικό - ερευνητικό έργο του, διεθνώς αναγνωρισμένο, αξιόλογη παραμένει η προσφορά του στην υπόθεση της διατήρησης της μνήμης των πέραν του Αιγαίου ελληνικών πατρίδων. Διετέλεσε πρόεδρος της Ενώσεως Σμυρναίων, του Συλλόγου των Φοιτησάντων στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, γενικός γραμματέας της Διασωματειακής Ενώσεως του Εθνικού Μουσείου του Ελληνισμού της Ανατολής, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών και άλλων οργανώσεων το έργο των οποίων πολυειδώς ενίσχυσε. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η απόφασή του να κληροδοτήσει την κατοικία του επί της οδού  Σκουφά 71Α στο Κολωνάκι, προκειμένου να λειτουργήσουν σ' αυτήν τα γραφεία του ιστορικού Σωματείου των Σμυρναίων της Αθήνας και ο αγώνας του για την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Αιγαίου στα απέναντι από τα μικρασιατικά παράλια ελληνικά νησιά, που τη θεωρούσε απαραίτητη όχι μόνο για επιστημονικούς αλλά και για εθνικούς λόγους.
Κ.Μ. - Ν.Β.

Ο ανατροπέας του Χόλιγουντ Τζον Κασσαβέτης

Ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης που «ίδρυσε» το ανεξάρτητο σινεμά!

Παρά το γεγονός ότι ήταν δημοφιλέστατος ηθοποιός, η πραγματική κληρονομιά του Κασσαβέτη είναι η δουλειά του πίσω από τις κάμερες.

Κι αυτό γιατί είναι αναμφίβολα ένας από τους πρωτεργάτες του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, ψάχνοντας τρόπους χρηματοδότησης που θα προσυπέγραφαν τον αδέσμευτο χαρακτήρα των ταινιών του.

Ο ανυπότακτος λοιπόν εικονοκλάστης προκάλεσε τις παραδεδομένες νόρμες για την κινηματογραφική μορφή, την ίδια στιγμή που έβαλε στο στόχαστρο και τον ίδιο τον τρόπο της παραγωγής ταινιών.

Ο πιονέρος λοιπόν της αυτοχρηματοδότησης και της αυτο-διανομής των ταινιών στις κινηματογραφικές αίθουσες θα άνοιγε τον δρόμο για όλους τους κατοπινούς ανεξάρτητους σκηνοθέτες και κινηματογραφιστές, βοηθώντας τους να κόψουν μια και καλή τους δεσμούς με την εξάρτηση του Χόλιγουντ και τον ακραίο έλεγχο που ασκεί στην παραγωγή.

Ας δούμε λοιπόν τη ζωή του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη που θα θα τα έβαζε με το ίδιο το χολιγουντιανό «κύκλωμα»...

Πρώτα χρόνια

Ο Τζον Κασσαβέτης γεννιέται στις 9 Δεκεμβρίου 1929 στη Νέα Υόρκη, ως ο νεότερος από τους δύο γιους των ελλήνων μεταναστών Νικόλα και Κατερίνα Κασσαβέτη.

Ο μικρός πηγαίνει σχολείο στο Λονγκ Άιλαντ, ενώ κατόπιν σπουδάζει αγγλική φιλολογία στο Mohawk College και το Colgate University, πριν γραφτεί τελικά στη Δραματική Σχολή της Νέας Υόρκης (New York Academy of Dramatic Arts), από την οποία και αποφοιτά το 1950.

Πρώτες υποκριτικές δουλειές

Περιπλανιέται για σύντομο