Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΗΣ ΒΑΛΛΙΑΝΟΣ
(1814-1902)


Ο Παναγής Βαλλιάνος, γόνος εξέχουσας εμπορικής οικογένειας από την Κεφαλονιά, έχει περιγραφεί από την επιφανή ναυτιλιακή ιστορικό Τζελίνα Χαρλαύτη ως ‘ο πρώτος Έλληνας μεγιστάνας της ναυτιλίας’ και ως ‘ο Ωνάσης της εποχής του’.

Ακόμη και οι λαμπροί Χιώτες εφοπλιστές του 20ου αιώνα τον αναγνώριζαν ως έναν ‘πατριάρχη της Ελληνικής ναυτιλίας’.

Το έκτο από οκτώ παιδιά, μπάρκαρε σε πρώιμη ηλικία και αργότερα ακολούθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Μαρίνο (Μαρή) στο Ταγκανρόκ στην Αζοφική θάλασσα. Ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι ως έμποροι σιτηρών και μεταφορείς, μονοπωλώντας μερικές φορές τις εξαγωγές σίτου από την Ρωσία. Πρωτοστάτησαν σε εμπορεύσιμες συμβάσεις σιτηρών και επίσης βοήθησαν στην χρηματοδότηση άλλων Ελλήνων εμπόρων, παρέχοντας τους επίσης την μεταφορά για τα φορτία τους. Άλλος ένας εκ των αδελφών, ο Ανδρέας, εγκαταστάθηκε στο Γαλλικό λιμάνι της Μασσαλίας.

Παντρεύτηκε γύρω στα 30 του, αλλά η σύζυγός του Κάτα και ο μοναχογιός του πέθαναν και οι δύο νέοι. Έκτοτε, φαίνεται πως επικεντρώθηκε πρωτίστως στην δουλειά του.

Σε ηλικία 44 ετών, το 1858, ο Παναγής Βαλλιάνος μετεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και ίδρυσε την εταιρία Αδελφοί Βαλλιάνου με γραφεία στο City του Λονδίνου. Ήταν το μεσοδιάστημα της ζωής του και αποδείχτηκε καίριο στην επιρροή και στην επιτυχία της οικογένειας.

Στην 10ετία του 1860, το πρακτορείο Αδελφοί Βαλλιάνου ήταν το πρώτο εκ των Ελληνικών ναυτιλιακών γραφείων του Λονδίνου και παρείχε ένα πρότυπο για μερικά από τα πιο σημαντικά γραφεία Ελληνικής εκπροσώπησης του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, όπως αυτό της εταιρίας Ρεθύμνη και Κουλουκουντή, το οποίο έγινε αγωγός για την διεθνοποίηση της Ελληνικής ναυτιλίας.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα η Ελληνόκτητη επιχείρηση αναγνωρίσθηκε ως φερέγγυα αντισυμβαλλόμενη από μερικά από τα πιο σπουδαία Βρετανικά ιδρύματα. Ο Βαλλιάνος εμπορεύθηκε σρο Baltic Exchange και διέθετε τραπεζικό λογαριασμό στην Τράπεζα της Αγγλίας.

Τα εφοπλιστικά του κατορθώματα ήταν αξιοσημείωτα και καθοριστικά στην αύξηση της περιουσίας του ομίλου. Ο στόλος του Βαλλιάνου πολλαπλασιάστηκε σε 25 ιστιοφόρα πλοία μέσα σε 10 χρόνια από την άφιξη του στο Λονδίνο και στα 1880 έφτασε να αριθμεί 40 πλοία, ένας εκ των μεγαλύτερων της εποχής του.

Το 1870, το πρώτο μικρό ατμόπλοιο είχε αγοραστεί και ονομάσθηκε ‘Κεφαλονιά’ προς τιμήν της ιδιαίτερης πατρίδας της οικογένειας, παρά το γεγονός ότι το 114 τόννων πλοίο είχε νηολογηθεί στην Ρουμανία.

Στην συνέχεια, επένδυσε στα ατμόπλοια με ταχείς ρυθμούς. Στα 1880, είχε υπό τον έλεγχό του περίπου το ένα πέμπτο του Ελληνικού στόλου ατμόπλοιων και η οικογένεια ήταν περί τις δύο 10ετίες μπροστά από τους περισσότερους εκ των Ελλήνων ανταγωνιστών της που ακόμα λειτουργούσαν ιστιοφόρα πλοία. Στην 10ετία του 1890 ο στόλος αριθμούσε 20 ατμόπλοια.

Πριν από το 1910, η Ελληνική νομοθεσία ήταν ιδιαίτερα περιοριστική σχετικά με τις μορφές της χρηματοδότησης και των ενυπόθηκων χρεών. Ωστόσο, από το Λονδίνο ο Βαλλιάνος είχε την δυνατότητα να συνάπτει επικερδή δάνεια που ενίσχυσαν την θέση του ομίλου, και επίσης του παρείχαν την δυνατότητα να δίνει ένα χέρι βοήθειας σε μια γενιά άλλων Ελλήνων εφοπλιστών και καπεταναίων που επιθυμούσαν να επενδύσουν σε ένα πρώτο πλοίο. Ήταν ικανότατος στο να ενθαρρύνει άλλους Έλληνες πλοιοκτήτες ώστε να ενισχύσει το μέγεθος του εθνικού στόλου.

Στο τέλος της 10ετίας του 1880, ο Βαλλιάνος είχε εμπλακεί σε μια περίφημη υπόθεση η οποία κατέδειξε πόσο άνετα αισθανόταν στο υιοθετημένο σπίτι του στο City. Μήνυσε την Τράπεζα της Αγγλίας για ρευστοποίηση επιταγών που είχαν υπεξαιρεθεί από έναν απατεώνα υπάλληλο της εταιρίας. Ο Βαλλιάνος κέρδισε την υπόθεση στο εφετείο αλλά έχασε με ελάχιστη διαφορά όταν η Τράπεζα προσέφυγε στην Βουλή των Λόρδων.

Περί την ίδια χρονική στιγμή, τα αδέλφια του Μαρής και Ανδρέας απεβίωσαν, αφήνοντας τον έλεγχο της οικογενειακής επιχείρησης στα χέρια του Παναγή. Διοίκησε την αυτοκρατορία έως τον θάνατό του το 1902, την χρονιά που είδε τα ατμόπλοια να ξεπερνούν τα ιστιοφόρα στον Ελληνικό στόλο.

Επιπροσθέτως στις πρώιμες επενδύσεις του Βαλλιάνου στην τεχνολογία του ατμού, η εταιρία του λειτούργησε ως πρακτορείο στο Λονδίνο για τον ευρύτερο Ελληνόκτητο στόλο. Παρείχε ένα εκτεταμένο φάσμα υπηρεσιών στους συμπατριώτες του εφοπλιστές, περιλαμβανομένης χρηματοδότησης, ναυλώσεων, ασφαλειών, ανεφοδιασμού καυσίμων και μεσίτευση αγοραπωλησιών.

Ήταν ευεργέτης και στην πατρίδα καταγωγής του την Ελλάδα και στην υιοθετημένη του πατρίδα την Αγγλία, όπου και ετάφη το 1902.

Η πλέον γνωστή δωρεά του ήταν η χρηματοδότηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Αθήνα, αλλά επίσης χρηματοδότησε γενναιόδωρα ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών υπηρεσιών – περιλαμβανομένων σχολείων, νοσοκομείων, ορφανοτροφείων και εκκλησιών στην Κεφαλονιά. Πρόσθετα, ίδρυσε σχολεία ναυτικής εκπαίδευσης, τεχνολογίας και γεωργίας. Στην Βρετανία δώρισε χρηματικό ποσό στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας και στο Ελληνικό κοιμητήριο της Οξφόρδης όπου και έχει ταφεί.

Μετά τον θάνατό του, το επόμενο νεότευκτο πλοίο της εταιρίας – ένα ατμόπλοιο 3.010 τόννων ναυπηγημένο από την Blair & Co στο Stockton-On-Tees – ονομάστηκε ‘Παναγής Βαλλιάνος’ προς τιμήν του. Το πλοίο αργότερα πουλήθηκε στον συνάδελφο του Έλληνα εφοπλιστή Πέτρο Νομικό και ως 'Flora', τορπιλίστηκε και βούλιαξε το 1940.

Παρά την επιρροή της, η εταιρία δεν επιβίωσε της απώλειας του Παναγή και η περιουσία του Βαλλιάνου μοιράστηκε ανάμεσα στα ανίψια του.

PrevNext


 


Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017

  1. Συμβουλές πρώτα στον εαυτό μου
    Χαρείτε και τιμήστε τα αυτονόητα. Αυτά που σας έδωσε η μάνα φύση και πολλές φορές δεν περνάει, λόγω συνήθειας, απ’ το μυαλό σας η ανεκτίμητη αξία τους και πιστεύουμε ότι θα σας συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής σας. Χαρείτε και τιμήστε την ικανότητά σας να βλέπετε γύρω σας τους ανθρώπους και τα αντικείμενα. Να διαβάζετε τα όμορφα κείμενα που έγραψαν οι μεγάλοι δημιουργοί του πνεύματος. Να ευφρανθείτε τις ομορφιές της φύσης που απλώνεται γύ...ρω σας. Χαρείτε και τιμήστε την ικανότητα να ακούτε ήχους, τις ομιλίες με τους αγαπημένους σας, να μπορείτε να συνεννοείστε με αυτούς, να βλέπετε και να ακούτε τα συμβάντα όπου γης. Χαρείτε και τιμήστε την ικανότητα να μετακινήστε μόνοι σας στο χώρο, να αλλάζετε εικόνες και τόπους. Χαρείτε και τιμήστε την ευτυχία που ένας πόνος σα σουβλί δε σας συντροφεύει συνεχώς, κάνοντας τη ζωή σας μαύρη.
    Αυτές τις ικανότητες δεν τις έχουν όλοι και μάλιστα αρκετοί από τη γέννηση τους. Ακόμα στη ροή του χρόνου πολλοί περισσότεροι τις χάνουν κατά ένα ποσοστό ή ολότελα. Με αυτή και μόνο την προοπτική ας νιώσετε την ευτυχία που τώρα τις έχετε. Με πολύ μικρά πράγματα μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος. Δε λέω να μην έχεις φιλοδοξία για περισσότερα, αλλά αυτή η φιλοδοξία μη γίνει αιτία μιας μόνιμης δυστυχίας




Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος(1837-1906):Ο διάσημος ηπειρώτης δάσκαλος

Michael Anagnos  November 7 1837 - June 29 1906

Vico Ortus Graeco Tendebat sember Ad Meliora Atque Exelsiora

Αυτό είναι το επίγραμμα στην αναθηματική στήλη του Μιχάλη Αναγνωστόπουλου, που βρίσκεται στο κεντρικό κτήριο του Ινστιτούτου Perkins για τους τυφλούς. (Pear Street Boston, έτος ίδρυσης 1829).

Μετάφραση του με λατινικούς χαρακτήρες γραμμένου επιγράμματος: Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος/ 7 Νοεμβρίου 1837/ 29 Ιουνίου 1906/ κατάγονταν από ένα ελληνικό χωριό/και όραμά του ήταν πάντα/ το καλύτερο και το ανώτερο.

Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος, Michael Anagnos (Μάικλ Ανάγνος) για τους Αμερικανούς, ο μεγαλύτερος τυφλολόγος των Η.Π.Α., ένας από τους θεμελιωτές της ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ, διάσημος δάσκαλος – εκπαιδευτής τυφλών και τυφλόκωφων ατόμων.

Ο άνθρωπος!  Δάσκαλος του αγαθού και διορατικός οδηγός των τυφλών, ο Μ.Α. γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1837 στο ορεινό χωριό Πάπιγκο της Ιστορικής περιοχής Ζαγορίου της Ηπείρου. φτωχό ορεινό χωριό το Πάπιγκο και υπό Τουρκική κατοχή (απελευθέρωση Ηπείρου 1912-13), ο μικρός Μιχάλης τη μισή μέρα φοιτά στο δημοτικό σχολείο του χωριού και την υπόλοιπη βόσκει τα πρόβατα του τσοπάνη πατέρα του Δημήτρη. Με υποτροφία, κατόπιν φοιτά στην Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και το 1856 εγγράφετε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας μόλις το 1861 αναγορεύεται ΔΙΔΑΚΤΩΡ της αρχαίας Ελληνικής, Λατινικής, Γαλλικής και αργότερα Αγγλικής, Γερμανικής, της Φιλοσοφίας σπουδάζει και τρία έτη στην Νομική Σχολή με στόχο καριέρα στην δημοσιογραφία.

«Εθνοφύλαξ», η αθηναϊκή εφημερίδα στην οποία αρθρογραφεί ο Μ.Α., τα καυστικά όμως κατά του Βασιλέως Όθωνος άρθρα του προκαλούν όχι μόνο την απόλυσή του αλλά και την εξάμηνη φυλάκισή του.

1867, η πρόσληψή του ως γραμματέα από τον Αμερικανό Samuel Howe (Σάμουελ Χάου). Ο Σ.Χ. μέγας φιλέλλην βρίσκετε αυτήν την περίοδο στην Αθήνα προς ενίσχυση της Κρητικής Επανάστασης. Χειρούργος, διευθυντής του Ινστιτούτου Πέρκινς από της ιδρύσεώς του από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές των σκλαβωμένων Ελλήνων μετά τη λήξη της δράσης του στην Ελλάδα προσκάλεσε τον Μ.Α., στην Αμερική.

Το 1870 ο Μιχάλης Αναγνωστόπουλος, ήδη Μάικλ Ανάγνος για τους Αμερικανούς παντρεύεται την κόρη του Σάμουελ Χάου Ιουλία Ρωμάνο και εργάζεται για 10 χρόνια ως αναπληρωτής του πεθερού του στο Πέρκινς το διασημότερο έως τώρα Ίδρυμα Τυφλών παγκοσμίως. Ο Σ. Χάου πέθανε το 1876 και την Διεύθυνση του Πέρκινς ανέλαβε ο Μιχάλης Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 39 ετών. Το 1886 μετά από 15 χρόνια γάμου πέθανε η αγαπημένη του σύζυγος Ιουλία, αρωγός στο έργο του χαρισματικού οραματιστή Μ.Α., του οποίου οι καινοτομίες και οι μεταρρυθμίσεις στον χώρο της εκπαίδευσης τυφλών και τυφλόκωφων, τον κατέστησαν ως τον πιο γνωστό Έλληνα της Αμερικής (εκείνη την εποχή) και έναν από τους διασημότερους εκπαιδευτικούς Ειδικής Αγωγής όλων των εποχών. Ο Μ.Α., υπηρέτησε ως Δ/ντής του Perkins 30 έτη και το 1892 τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ με τον τίτλο Master of Arts (M.A.).

O δάσκαλος

Άριστος γνώστης ΤΩΝ Ελλήνων κλασικών και με πρότυπό του τον Σωκράτη ο Μ.Α., εισήγαγε πολλές παιδαγωγικές καινοτομίες στην εκπαίδευση ειδικής αγωγής. Δάσκαλος τυφλών και

Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2017


Ο ρόλος του παιδαγωγού στη διαμόρφωση της νεανικής προσωπικότητας Παιδαγωγός - Ψυχολόγος ως συνοδός για μαθητή

του Άρη Μυλωνά, Λυκειάρχης στο 6ο Γενικό Λύκειο Τρικάλων

Ο χωροφύλακας είχε ρητάς διαταγάς: «….πρόκειται για επικίνδυνο άτομο και ανατροπέα της κοινωνικής τάξης… πρόκειται για υποκινητή ανατρεπτικών ιδεών» . Προς τούτο , ο χωροφύλακας καθώς καταβρόχθιζε καθήκον ολημερίς ,κλώτσησε τον δάσκαλο, «τον κακοποιό», οδηγώντας τον προς το άνω μέρος της πόλης προς το βουνό, όπου βρισκόταν η φυλακή για κατάδικους και για … ανατροπείς της καθεστηκυίας τάξης. Τα γυαλιά που κρέμονταν στη μύτη του δασκάλου τινάχτηκαν στο σκονισμένο προς τη φυλακή γεμάτο αγριόχορτα και τσουκνίδες δρόμο και έγιναν κομματάκια θρύψαλα. Ο δάσκαλος από το χτύπημα, αντιδρώντας ενστικτωδώς , κλώτσησε κι αυτός τη μικρή πέτρα , που βρέθηκε μπροστά του κι αυτή έπεσε μέσα στη λακκούβα με τα βρώμικα νερά.

Ο δάσκαλος τότε αναφώνησε: «Το στάσιμον ύδωρ όζει» .



- «Ποιος ζει και κρώζει»; «Είναι κανείς άλλος εκτός από εμένα εδώ πέρα»; Βροντοφώνησε ο χωροφύλακας στο άκουσμα της αρχαϊζουσας φράσης του δασκάλου

-«Κανείς δεν κρώζει», απαντά ο δάσκαλος. Αυτή η φράση πάει να πεί πως το στάσιμο νερό μυρίζει άσχημα.

Ο χωροφύλακας τότε σε επίδειξη ευφυίας και αρπακτικού των ευκαιριών έσπρωξε προς τη λακκούβα το δάσκαλο με μπουνιές και με κλωτσιές. Με: «πυξ- λαξ δηλαδή», είπε χαμηλόφωνα ο δάσκαλος, χωρίς αυτή τη φορά να μπει στην μεταφραστική απόδοση προς τη δημοτική γλώσσα, όπως ήταν αναγκαίο και επιβεβλημένο για τον ίδιο στο σχολείο του.

-«Να δεις τώρα τι σημαίνει , πώς το είπες: στάσιμο ύδωρ; Έτσι δεν το είπες»; Ρώτησε ο χωροφύλακας.

- «Δεν πειράζει, Θα ταρακουνηθούν τα νερά. Γιατί πολλά ύδατα εισέρρευσαν εν των πλοίω ή μπάζει πολλά νερά το καράβι», απάντησε ειρωνικά ο δάσκαλος , καθώς ο αστυνομικός τον έσπρωχνε χώνοντάς του το κεφάλι στη λακκούβα.

Κείνη τη στιγμή από το άπλωμα της πλατείας , που βρισκόταν στο λιμάνι δίπλα στο παραδοσιακό πέτρινο διώροφο με μεγάλα ξύλινα παράθυρα , όπου στεγαζόταν το Παρθεναγωγείο, ακούστηκαν φωνές κοριτσιών .

- «πυρ, γυνή και θάλασσα» , σχολίασε ο χωροφύλακας, περιπαίζοντας τις απόψεις του δάσκαλου και κάνοντας επίδειξη ανδρισμού, έριξε με το ξύλινο γκλομπ δυνατή ξυλιά στο δάσκαλό, στα γεννητικά του όργανα . Αυτό ήταν το μοναδικό ρητό που καταλάβαινε από όλες τις αρχαϊζούσες διατάξεις της Υπηρεσίας του. Για τα υπόλοιπα φρόντιζε η αναπαραστατική παραδειγματική απεικόνιση των μεγαλυτέρων..

- «…δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό . όλα είναι πρόσωπα «, μεταφράζοντας απευθείας τη φράση του Αποστ. Παύλου : «ουκ έστιν άρρεν ου θηλυ» , ανταπάντησε ο δάσκαλος. ,ενθυμούμενος τα αιτήματα των φοιτητών στα Ευαγγελικά για τη μετάφραση στη δημοτική του Ευαγγελίου.

Ο χωροφύλακας . καθώς αμφισβήτησε ο δάσκαλος τις φαλλοκρατικές αντιλήψεις και την ανδρική υπεροχή , επιβεβαίωσε πανηγυρικά ..τη δίκαιη απόφαση των δικαστηρίων για τη φυλάκιση

-«Είμαι σίγουρος ότι τέτοιες αηδίες δίδασκες και στο Παρθεναγωγείο και χαλούσες τα μυαλά των κοριτσιών» :

Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2017


Παλιά Γερμανική Σχολή (νυν Ινστιτούτο Γκαίτε )

της Κύας Τζήμου Η αρχική εικόνα είναι του 1938

Η παρουσία της γερμανόφωνης παροικίας στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1870, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι Εσκενάζι, γερμανόφωνοι Εβραίοι που μετανάστευσαν από τη Βαυαρία στη Θεσσαλονίκη τον 15ο αιώνα. Η κατασκευή των σιδηροδρόμων έφερε αρκετούς μηχανικούς και υπαλλήλους από γερμανόφωνες χώρες, ενώ με την επέκταση των εργασιών άρχισε η εγκατάσταση των πρώτων γερμανών εμπόρων και προμηθευτών, υπαλλήλων της γερμανικής ατμοπλοϊκής εταιρείας, δημοσιογράφων, του πρώτου αρτοποιού και των πρώτων γεωργών. Ο πιο διάσημος από τους τελευταίους ήταν ο Ιάκωβος Τσάισερτ στο τσιφλίκι Παλεκούρας, που παρήγαγε ευρωπαϊκό Βούτυρο και μεγάλη ποσότητα οπίου. Η αύξηση των γερμανών υπηκόων και n διεύρυνση των εμπορικών σχέσεων οδήγησε το 1887 στην ίδρυση γενικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια χρονιά άνοιξε και n γερμανική λέσχη Kegelcub, παραδίπλα από το ξενοδοχείο Coλombο. Τα μέλη της γερμανόφωνης παροικίας γρήγορα αντιλήφθηκαν την ανάγκη ίδρυσης γερμανικού σχολείου, γιατί στα γαλλικά σχολεία, όπου πήγαιναν τα παιδιά τους, απομακρύνονταν από το γερμανικό πνεύμα και τρόπο ζωής.





Οταν στις 13 Φεβρουαρίου του 1888 o August Sigmund, εβραίος από την Πράγα, ως διευθυντής και μοναδικός δάσκαλος εγκαινίαζε τη «Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης», στο Βερολίνο κυβερνούσε ο Κάιζερ Wilhelm και η Θεσσαλονίκη ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η λειτουργία του σχολείου ξεκίνησε σε ένα νοικιασμένο κτίριο επί της οδού «Προς Μπες Τσινάρ», στην περιοχή του Βαρδαρίου, με τη συμμετοχή 9 μαθητριών και 7 μαθητών. Δέκα χρόνια μετά στο σχολείο φοιτούσαν 214 μαθητές, το 1914 οι μαθητές έφτασαν τους 401 και διδάσκονταν τέσσερις γλώσσες: Γερμανικά, Γαλλικά, Τουρκικά και Ελληνικά.

Το σχολείο ήταν εξαρχής ιδιωτικό, και φορέας του η "Γερμανική Σχολική Εφορία", που είχε συσταθεί δύο χρόνια πριν. Η συνεισφορά της διεύθυνσης Ανατολικών Σιδηροδρόμων στα έξοδα λειτουργίας του σχολείου ανερχόταν σε 144 τουρκικές λίρες το χρόνο, ενώ οι κυβερνήσεις των Κάιζερ από τη Γερμανία και την Αυστρία παρείχαν μικρές επιδοτήσεις.Τα λιτά αυτά μέσα επαρκούσαν και, από τη στιγμή που και οι τουρκικές αρχές είχαν δώσει το ελεύθερο στο σχολείο, το σχολείο εξελίχθηκε με γρήγορο ρυθμό σε μια πολυεθνική κοινότητα αξιόλογου μεγέθους (1898-214 μαθητές, 1914-401 μαθητές).

Η ποικιλία των γλωσσών δείχνει ότι το σχολείο στρεφόταν συνειδητά στα παιδιά ντόπιων οικογενειών, τα οποία και αποτελούσαν ένα μεγάλο μέρος των μαθητών του σχολείου. Η φοίτηση ήταν δωρεάν για τα παιδιά των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Οι πόροι του σχολείου προέρχονταν από εισφορές, δωρεές, την ετήσια συνδρομή μιας τουρκικής λίρας που πλήρωναν τα μέλη του συλλόγου, αλλά κυρίως από χορηγίες της Εταιρείας Ανατολικών Σιδηρο5ρόμων. Μια στατιστική του 1913 αναφέρει τόσο γερμανούς και αυστριακούς μαθητές, όσο και μια μεγάλη μερίδα παιδιών εβραϊκών (123), ελληνικών (51), και τουρκικών (18) οικογενειών καθώς και παιδιά Σέρβων, Βουλγάρων, Αρμενίων, Άγγλων, Γάλλων και lταλών. Το σχολείο ήταν οργανωμένο σύμφωνα με το αυστριακό εκπαιδευτικό σύστημα - ο διευθυντής Sigmund καταγόταν από την Αυστρία - και περιλάμβανε επτά τάξεις. Κι επειδή το ζήτηματης ισοτιμίας των απολυτηρίων τότε δεν είχε τεθεί ακόμη, για τους μαθητές της Γερμανικής Σχολής ήταν όλοι οι δρόμοι ανοιχτοί.

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος διέκοψε τη δράση του σχολείου για εννέα χρόνια, μετά τον δεύτερο χρειάστηκε να περάσουν έντεκα χρόνια, για να ξαναλειτουργήσει το σχολείο.

Το πρώτο ιδιόκτητο κτίριο της Σχολής στο Τοπ Χανέ

Μέχρι το 1929, όπου για πρώτη φορά το σχολείο μεταφέρεται στο ολοκαίνουργιο ιδιόκτητο κτίριο επί της οδού Βασιλίσσης Όλγας, αριθμός 66 (όπου σήμερα στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε), η έδρα του σχολείου ήταν αρχικά στην περιοχή Βαρδάρη (1889-1896) σε μισθωμένο κτίριο και αργότερα στο πρώτο ιδιόκτητο κτίριο στην «πύλη του Βαρδάρη», απέναντι από το «Τοπ Χανέ» (από το 1896). Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1896 ξεκίνησαν οι εγγραφές στο νέο κτίριο της γερμανικής σχολής, κοντά στην Πύλη του Βαρδαρίου, απέναντι από την είσοδο του Τοπ Χανέ, μπροστά στη στάση των τραμ. Σύμφωνα με την περιγραφή της Journal, “n επιτροπή του γερμανικού σχολείου ανήγειρε ένα υποδειγματικό, λειτουργικότατο κτίριο, πλήρως ανταποκρινόμενο στις σύγχρονες απαιτήσεις ενός μοντέρνου σχολείου. Χτισμένο σε μεγάλο οικόπεδο, με ευρύχωρη αυλή καλά προστατευμένη από τον ήλιο και τη βροχή, αλλά κι εντελώς επίπεδη, το κτίριο πρόσφερε στο διευθυντή και τους καθηγητές του πέντε υπέροχες αίθουσες, μεγάλες, ψηλοτάβανες, με δικό τους εξαερισμό και τεράστια παράθυρα, για να μπαίνει διάχυτο φως, συνθήκες που συνέβαλαν τόσο στην ομαλή εκπαίδευση όσο και στην υγεία των μαθητών. Τα θρανία ήταν όλα καινούρια και πληρούσαν τις πιο αυστηρές προδιαγραφές για την ορθή στάση των μαθητών”.

Από τη σχολική χρονιά 1896-97 λειτούργησε για πρώτη φορά ένα ανώτερο διετές τμήμα με ειδικά μαθήματα σχεδιασμού σιδηροδρομικών δρομολογίων, εμπορικής γεωγραφίας, λογιστικών, οικονομικών, γραφομηχανής, τηλεγραφικής και στενογραφίας για τους τελειοφοίτους που επιθυμούσαν να προσληφθούν στις σιδηροδρομικές εταιρείες. Διευθυντής του σχολείου ήταν ο Emmanuel Steiner. Το κτίριο ανεγέρθηκε με χρηματοδότηση του Deutscher Schulverein (Γερμανικός Σχολικός Σύλλογος). που λίγους μήνες νωρίτερα, την 1 Μαρτίου, είχε εκδώσει ομόλογα με επιτόκιο 5% και λήξη το 1916 συνολικής αξίας 2.100 τουρκικών λιρών.

Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο το σχολείο, η γερμανική Σχολή θα σταματήσει την λειτουργία της και το 1924, θα μεταφερθεί στη Λεωφόρο των Εξοχών όπου μετά την πυρκαγιά του 1917 πολλοί επιφανείς κάτοικοι της πόλης είχαν μετακομίσει μόνιμα στις βίλες που στις αρχές του αιώνα θεωρούνταν εξοχικές. Καθώς λοιπόν η πόλη επεκείνεται ανατολικά, μεταφέρονται εκεί για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των γόνων των επιφανών οικογενειών, τα πιο σπουδαία εκπαιδευτήρια. Η Γερμανκή Σχολή μετακομίζει στην λεωφόρο των Εξοχών, το 1924, αρχικά σε μισθωμένα κτίρια. Τελικά θα στεγασθεί στο γνωστό ιδιόκτητο κτίριο επί της οδού Βασιλίσσης Ολγας 66, που οικοδομείται το 1929. Μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο κατάσχεται ως εχθρική περιουσία και οι έδρες του Σχολείου, που επαναλειτουργεί το 1956, θα είναι κατά διαστήματα σε οικήματα της περιοχής Βασιλίσσης Ολγας με Μαρτίου και Λασκαράτου με Μαρτίου πριν επανέρθει ξανά, το 1962, στο ιστορικό κτίριο της οδού Βασιλίσσης Ολγας, όπου και θα παραμείνει μέχρι το 1996. Τότε είναι που η Σχολή μεταφέρεται στις νέες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στη Θέρμη. Το κτίριο της Βασ. Όλγας παραμένει κενό για αρκετά χρόνια μέχρι που μεταφέρεται εκεί το Ινστιτούτο Γκαίτε από το μισθωμένο κτίριο στο νούμερο 15 της Λεωφόρου Νίκης. Στην Ελλάδα το Γερμανικό Ινστιτούτο Γκάιτε ιδρύθηκε το 1952, καταρχάς στην Αθήνα, και λειτούργησε από το φθινόπωρο του ιδίου έτους και φέρεται ως το πρώτο που ιδρύθηκε εκτός Γερμανίας. Ιδρυτής του ο καθηγητής της γερμανικής φιλολογίας Βέρνερ Γκίντερ (Werner Günther), που βρισκόταν στην Ελλάδα πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο κτίριο στεγάζεται η Στρατιωτική Ιατρική Σχολή (1946-1958)

Η επανάκτηση του κτιρίου της γερμανικής σχολής που είχε κατασχεθεί μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως εχθρική περιουσία έγινε συγχρόνως με την επιχωμάτωση της Νέας Παραλίας, που άλλαξε και το τοπίο στην Συνοικία των Εξοχών. Τότε, το 1958, έφτασε στη Θεσσαλονίκη ένας γερμανός μηχανικός και ήρθε σε επικοινωνία με την πολεοδομία ώστε να πληροφορηθεί για τον μελλοντικό σχεδιασμό της πόλης που θα επηρέαζε και το παλιό ιστορικό κτίριο της Γερμανικής Σχολής. Το παλιό οικόπεδο και το κτίσμα σύμφωνα με την άποψη της πολεοδομικής υπηρεσίας εκτιμήθηκε ως πολύ μεγάλης αξίας κι έτσι κρίθηκε ως καλύτερη λύση επιστροφή κτιρίων και οικοπέδου στην τιμή του 25% τη τρέχουσας αξίας. Η γερμανική πρεσβεία Αθηνών διαμαρτυρήθηκε τότε εντόνως για τον διοικητή της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής, Γ. Καστανάκη, που χρησιμοποιούσε ακόμα τα κτίρια και δεν τα εκκένωνε παρά την επικείμενη συμφωνία. Τελικά η αγορά έκλεισε στο ποσό των 123.000 μάρκων περίπου. Μετά την εκκένωση ακολούθησε έλεγχος του κτιρίου από τον Οργανισμό Σχολικών κτιρίων που βρήκε τα κτίρια σε άσχημη κατάσταση με αποτέλεσμα να κάνει προτάσεις για τον σχεδιασμό και την ανοικοδόμησή τους. Μάλιστα πρότεινε τον ντόπιο αρχιτέκτονα Ολύμπιο για να ξεκινήσει τις εργασίες. Προτείνεται μάλιστα στην γερμανική κυβέρνηση για την εξασφάλιση πρόσθετου αύλειου χώρου κι κτιρίων η αγορά του διπλανού οικοπέδου του Κυβερνείου που ανήκε στο ελληνικό κράτος. Τελικά η εγκατάσταση του σχολείου γίνεται στο παλιό κτίριο ύστερα από μια βασική ανακαίνιση ενώ τα επόμενα δυο χρόνια αποκτήθηκαν και τα δυο άλλα κτίρια στην βόρεια πλευρά της αυλής του σχολείου.



Χρονολόγιο της Γερμανικής Σχολής

Καλοκαίρι 1886

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Αφιέρωμα    στην   Αβερώφειο  Γεωργική     Σχολή Λάρισας
Λίγα μέτρα μακριά από τα τελευταία σπίτια στα δυτικά της Λάρισας, σε μια έκταση 40 περίπου στρεμμάτων, βρίσκεται το κτιριακό συγκρότημα της Αβερωφείου Γεωργικής Σχολής Λάρισας. Αποτελείται από 43 κτίρια, τα οποία από το 1993 έχουν χαρακτηρισθεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Η Αβερώφειος είναι κληροδότημα του εθνικού μας ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ιδρύθηκε το 1901 και λειτούργησε το 1911. Αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία της γεωργικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Υπήρξε το πρώτο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της χώρας και στην Αβερώφειο αναφέρεται το έργο του Μ. Καραγάτση «Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν», τόση ήταν η αίγλη της. Πρόκειται για ένα χώρο που ήταν σημείο αναφοράς για τους παλαιότερους Λαρισαίους. Όμως η αστυφιλία, η βιομηχανική ανάπτυξη και η εγκατάλειψη της γεωργίας έφεραν σιγά-σιγά την υποβάθμιση της Αβερωφείου και τη φθορά της. Τα καταπληκτικά κτίσματά της, όπως το κεντρικό κτίριο στο οποίο δεσπόζει το παλιό ρολόι που αποτελεί και έμβλημα της Σχολής, η παλιά βιβλιοθήκη με την επιβλητική σκάλα και τα άλλα κτίρια είχαν υποστεί σημαντικές φθορές από την εγκατάλειψή τους στο πέρασμα του χρόνου. Η εικόνα που παρουσίαζε η Σχολή ήταν καταθλιπτική και η κατάρρευση των κτιρίων ήταν θέμα χρόνου. Όμως, η καρδιά της Αβερωφείου εξακολουθούσε να χτυπά. Η ανάγκη για τεχνίτες διαφόρων ειδικοτήτων στους κλάδους της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, αλλά και η πετυχημένη στο παρελθόν λειτουργία της στο χώρο της γεωργικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, ήταν οι αιτίες που η ιστορική αυτή Σχολή τελικά σώθηκε. Σε συνεργασία και με την Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων διαμορφώθηκε ένα πλαίσιο λειτουργίας της Σχολής. Έτσι με το Π.Δ 92/02.04.1990 η Αβερώφειος Γεωργική Σχολή Λάρισας μετατράπηκε σε Τεχνική Επαγγελματική Σχολή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Στη Σχολή λειτούργησαν δύο ειδικότητες: α) Τεχνιτών Αγροτικών Μηχανημάτων και β) Τεχνιτών Ζωοτεχνίας. Η επαναλειτουργία της Σχολής μετά την αποκατάσταση των φθορών στις κτιριακές της εγκαταστάσεις, αναβίωσε μια ενενηντάχρονη ιστορία και επανέφερε την Αβερώφειο στα εκπαιδευτικά δρώμενα της Λάρισας. Η κατάληξη αυτή ήταν η δικαίωση των ανθρώπων που πίστεψαν στην επαναλειτουργία της Σχολής. Έτσι φτάνουμε στον Ιούνιο του 1992 όταν, μετά από είκοσι τρία χρόνια, απονεμήθηκαν
Πτυχία στους πρώτους 14 Τεχνίτες αγροτικών μηχανημάτων. Τα τελευταία Πτυχία είχαν απονεμηθεί το 1969. Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν άλματα προόδου, τόσο στην αναπαλαίωση των κτιρίων όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή των εκπαιδευτικών τμημάτων. Το 1993, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, τα κτίρια της Αβερωφείου που περιβάλλονται από το ομώνυμο δασάκι, χαρακτηρίστηκαν ύστερα από εισήγηση της Σχολής, ως «έργο τέχνης και ιστορικά διατηρητέα μνημεία», μιας και πρόκειται για ένα πολύ αξιόλογο αντιπροσωπευτικό δείγμα συγκροτήματος κτιρίων με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και με ιδιαίτερα μορφολογικά και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από τα κτίρια της Αβερωφείου είναι «δίδυμα». Το 1998, ξεκίνησαν εργασίες αναπαλαίωσης στο «Διοικητήριο», τη «Βιβλιοθήκη» και το «Εργαστήριο Ζωοτεχνίας» και αποκτήθηκε σύγχρονο εποπτικό υλικό, ενώ ψηφιοποιήθηκε η διαχείριση της τροφικής εκμετάλλευσης των ζώων του Αγροκτήματος. Το 1999, μηχανοργανώνεται η ιστορικής σπουδαιότητας Βιβλιοθήκη της Αβερωφείου Γεωργικής Σχολής, η οποία περιέχει μεγάλο αριθμό συγγραμμάτων, ελληνικών και κυρίως ξενόγλωσσων, γεωπονικού χαρακτήρα, τα περισσότερα του περασμένου αιώνα. Το 2002, η Αβερώφειος Γεωργική Σχολή διοργάνωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε συνεργασία με το περιοδικό «ΑΓΡΟΤΟΡΑΜΑ» το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα άροσης.

Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2017


Το 1ο δημοτικό σχολείο Σύμης

Ιστορία του σχολείου:

Το σχολείο μας, παλιό αρχοντικό, χτίστηκε το 1886. Δωρητής του ήταν ο ευυπόληπτος δημότης Σύμης Γ. Ιωαννίδης, που για πολλά χρόνια υπήρξε μετανάστης, στην Αμερική. Σαν σχολείο λειτούργησε με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως και το 1969 και από το 1990 έως και σήμερα. Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, είχε την επωνυμία «Β΄ Δημοτικό Σχολείο Σύμης», σε μια εποχή όπου στο νησί υπήρχαν ακόμα τρία δημοτικά σχολεία. Από το 1990 όμως και ύστερα, το σχολείο φέρει το όνομα «1ο Δημοτικό Σχολείο Σύμης» και εξακολουθεί να στεγάζεται στον ίδιο χώρο.

Κτίριο του σχολείου:

Το σχολείο μας βρίσκεται στην Άνω Πόλη στη θέση Χωριό, είναι προσανατολισμένο



νοτιοανατολικά και έχει χτιστεί στους πρόποδες του ψηλότερου βουνού μας που λέγεται Βίγλα. Το κτίριο έχει θέα προς την περιοχή Μύλοι και προς το Πέδι, που είναι ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, με αρκετούς κατοίκους και πολυάριθμους παραθεριστές κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Περιβάλλων χώρος:

Γύρω γύρω, βλέπει κανείς όμορφα νεοκλασικά σπίτια, καταπράσινες αυλές, σιδερένια μπαλκόνια και γραφικά στενοσόκακα, που γεμίζουν από περαστικούς που βρίσκουν το δρόμο τους για το Μουσείο. Δύο βήματα από εκεί είναι και ο ενοριακός ναός του Αγίου Ελευθερίου.

Αυλή, τάξεις, γραφείο διευθυντή:

Το σχολείο μας έχει 115 μαθητές που στεγάζονται σε έξι αίθουσες οι οποίες έχουν δεχτεί κατά καιρούς διάφορες προσπάθειες συντήρησης. Διαθέτει επίσης κυλικείο και τα παιδιά στη διάρκεια των διαλειμμάτων, αυλίζονται σ’ ένα ευρύχωρο και άνετο προαύλιο. Το γραφείο της διευθύντριας, χώρος συγκέντρωσης και του υπόλοιπου διδακτικού προσωπικού, είναι μια αίθουσα μικρή, όπου φυλάσσεται όλο το αρχείο και τα σημαντικά σχολικά έγγραφα.

Εργαστήρια, θέατρο, γυμναστήριο:

Το σχολείο μας, αν και έχει στην κατοχή του αξιόλογο υλικοτεχνικό εξοπλισμό (τηλεοράσεις, βίντεο, προβολέα μεγάλων διαφανειών, μηχανή σλάιτς, φωτογραφικές μηχανές και κομπιούτερς πρόσφατα). δε διαθέτει Εργαστήρια Τέχνης ή Συνεδριακές Αίθουσες, που θα αποτελούσαν τους μόνιμους χώρους της παιδικής δημιουργικής έκφρασης. Διαθέτει, όμως μια αίθουσα θεάτρου με μια μικρή σκηνή, η οποία κατασκευάστηκε παλιά και χρειάζεται άμεσα μετασκευή και συντήρηση. Επιπλέον, η αίθουσα αυτή φιλοξενεί και τάξη καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους. Αυτό από μόνο του είναι ένα γεγονός που λειτουργεί σε βάρος της αυτονομίας του χώρου. Γυμναστήριο επίσης δεν υπάρχει στη σχολική μας μονάδα. Έτσι, ο καθηγητής της Φυσικής Αγωγής γυμνάζει τους μαθητές κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, είτε χειμώνα είτε καλοκαίρι. Μια από τις αγαπημένες αθλοπαιδιές των μαθητών μας, είναι το ποδόσφαιρο. Ακολουθεί το μπάσκετ, το βόλει κ.λ.π.

Κοινότητα–πόλη και Σύλλογος Δασκάλων:

Το σχολείο μας έχει δεσπόζουσα θέση στη ζωή της μικρής μας κοινωνίας, που έχει αγκαλιάσει με θέρμη κάθε προσπάθεια που κάναμε στα πλαίσια της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα. Το σχολείο μας είναι εξαθέσιο με προπτική να γίνει ολοήμερο. Διευθύντρια του εδώ και 6 χρόνια είναι η κα.Λεβεντέρη Δούκισσα. Από τους έξι δασκάλους του σχολείου μας, οι πέντε καλύπτουν οργανικές θέσεις και απ’ αυτούς οι τέσσερις είναι δημότες Σύμης. Εκτός από τη διευθύντρια οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί με σειρά αρχαιότητας, είναι οι εξής: Κωνσταντινίδου Μαρία, Σμυρνάκης Στυλιανός, Κρητικού Αλεξάνδρα, Οικονόμου Σταυρούλα.

Βιογραφικά:

Οι εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους είναι απόφοιτοι Παιδαγωγικών Ακαδημιών, οι οποίοι έχουν παράλληλα παρακολουθήσει επιτυχώς το πρόγραμμα εξομείωσης στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου. Ένας εκπαιδευτικός είναι πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν επιμορφωθεί στο εκπαιδευτικό υλικό του προγράμματος «Μελίνα-Εκπαίδευση και Πολιτισμός». Μέρος του προσωπικού έχει παρακολουθήσει και διάφορα άλλα σεμινάρια, σε ατομικό επίπεδο.

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων:

Το διδακτικό προσωπικό συνεργάζεται με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Ο Σύλλογος αναλαμβάνει διάφορες δράσεις, όπως εκδρομές, χοροεσπερίδες, κοπή βασιλόπιτας (τομέας ψυχαγωγίας) και βοηθά περιστασιακά, συνεισφέροντας στην αγορά μέρους του υλικοτεχνικού εξοπλισμού, βιβλίων, χριστουγεννιάτικων δώρων κ.ά.