Είναι ευκαιρία στη θέση αυτή να ξεκαθαρίζω μερικά πράγματα, για να μην  υπάρξουν παρεξηγήσεις από οποιαδήποτε πλευρά. Στη διάρκεια της ζωής μου έζησα πολλές αλλαγές. Σπίτια που κατοικούσα, πόλεις που έζησα, ανθρώπους που γνώρισα, φίλους που απόκτησα και με τίμησαν με την προσοχή και την αγάπη τους. Ένα από τα βασικά μου χαρακτηριστικά ήταν η επιθυμία για γνώση, η αυξημένη περιέργεια για τα συμβαίνοντα στην κοινωνία που ζούσα. Καθώς περνάει ο χρόνος ο καθένας πλουτίζει από διαβάσματα και προσωπικές εμπειρίες τις γνώσεις του και διαμορφώνει απόψεις και χαρακτήρα.

 Χοντρικά θα μπορούσα να πω πως υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπινων χαρακτήρων. Αυτοί που από νωρίς διαμορφώνουν τις τελικές απόψεις τους είτε γιατί το στενό οικογενειακό περιβάλλον το επιβάλλει - και δεν εννοώ βιαίως- είτε γιατί λόγω χαρακτήρα εφησυχάζουν στις πρώτες εντυπώσεις, είτε καμιά  φορά γιατί τη σταθερότητα των απόψεων τη θεωρούν ως ένα στοιχείο εντιμότητας. Άποψη βεβαίως που επιδέχεται κριτική

 Η δεύτερη κατηγορία απαρτίζεται από ανθρώπους με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Η μεγάλη πλειοψηφία στη κατηγορία είναι εκείνοι που προσεγγίζουν  την εκάστοτε ηγεσία ελπίζοντας στα δυνατά ωφελήματα που ενδεχομένως θα έχει μια τέτοια συμπεριφορά. Στη χώρα μας αυτή η κατηγορία των ανθρώπων είναι πολυπληθής και υπεύθυνη αρκετών από τα δεινά που έζησε διαχρονικά η πατρίδα μας.

 Όμως στη δεύτερη αυτή κατηγορία υπάρχουν και μερικοί που αδιακόπως ψάχνονται, βλέπουν πλευρές τις ζωής που στην πρώτη φάση δεν τις γνώριζαν ή αθελήτως τις υποτίμησαν και υπερτίμησαν. Έτσι στη διαχρονική πορεία της ζωής αλλάζουν απόψεις, ακόμα και ιδεολογικές παραδοχές. Νομίζω ότι  εγώ σε αυτήν την τελευταία κατηγορία ανήκω.

Στη διαχρονική μου πορεία υπήρξαν πολλές αλλαγές. Έζησα σε διάφορα στέκια και καλύφτηκα από διαφορετικούς ιδεολογικούς μανδύες.  Τώρα είμαι στη φάση που πιστεύω πως δε χρειάζομαι τέτοιου είδους φορεσιές. Σε όλους τους χώρους που πέρασα γνώρισα ανθρώπους που τους εκτίμησα και ζήλευσα χαρακτηριστικά τους. Γνώρισα και πολλούς που με ενόχλησαν για διάφορους λόγους κι εφόσον μπορούσα φρόντισα να απομακρυνθώ  από κοντά τους.

 Θα ήθελα ξεκάθαρα να δηλώσω ότι καμιά από τις φάσεις που έζησα δεν την σβήνω, αφού αποτελούν κομμάτια της ζωής μου. Σε κάθε βήμα κέρδισα γνώσεις, εμπειρίες, φίλους, αλλά έζησα κι άσχημες μνήμες. Αυτός ο αχταρμάς είναι η ζωή. Τα απόλυτα, οι αποκλειστικότητες και τα πάσης φύσεως κολλήματα  είναι βαρίδια που πρέπει εγκαίρως ν’ απορριφθούν. Να κλείσω την παρέμβασή μου με τον ηλικιακό παράγοντα, Μου φαίνεται παράξενο έως ύποπτο μέσα στη διάβα των δεκαετιών κάποιος να μένει κολλημένος στις νεανικές ψευδαισθήσεις του. Δύσκολή η εξήγηση

 

Το Ίδρυμα Παιδείας και Ευρωπαϊκού  Πολιτισμού (ΙΠΕΠ)

Το Ίδρυμα Παιδείας και Ευρωπαϊκού  Πολιτισμού (ΙΠΕΠ) ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2006. Σκοπός του, όπως υποδηλώνει και η επωνυμία του, είναι η συμβολή στην ανάπτυξη της παιδείας και της επιστημονικής έρευνας μέσα στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πολιτιστικό περιβάλλον.

Το ΙΠΕΠ εδρεύει σε ένα διατηρητέο κτίριο στην Πλάκα και διοικείται από πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζουν οι :

Ν. Τρίχας   Πρόεδρος

Λ. Τρίχα   Αντιπρόεδρος

Κ. Ασβεστά   Γραμματέας

Κ. Παπασαράντου   Ταμίας

Μ. Παπασαράντη    Μέλος

Σύμφωνα με το καταστατικό του, το ΙΠΕΠ επιβραβεύει και υποστηρίζει ηθικά και οικονομικά μεταπτυχιακούς, κυρίως φοιτητές που σπουδάζουν στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, καθώς και νέους στην ηλικία ερευνητές, ενώ επίσης υποστηρίζει και ενισχύει ερευνητικά και πολιτιστικά προγράμματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τα βραβεία και οι οικονομικές ενισχύσεις παρέχονται σε φοιτητές και ερευνητές που διακρίνονται για τις επιδόσεις τους ή έχουν ιδιαίτερη οικονομική ανάγκη.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους εκείνους που συνέβαλαν στο κοινωφελές έργο του Ιδρύματος, αρχίζοντας από τους νεαρούς επιστήμονες, που όχι απλώς φάνηκαν αντάξιοι των προσδοκιών μας, αλλά μας έκαναν να αισθανθούμε πραγματικά υπερήφανοι. Ευχαριστούμε τους καθηγητές τους, που μας τους συνέστησαν και τους καθηγητές, που επέβλεψαν τις σπουδές τους. Ευχαριστούμε επίσης τους συνεργάτες μας στο Ίδρυμα καθώς και τους φίλους, που με τις δωρεές τους μας έδωσαν την δυνατότητα να ενισχύσουμε περισσότερους νέους επιστήμονες.

Οι φοιτητές και οι ερευνητές που ενισχύθηκαν από το ΙΠΕΠ ανήκουν σε ένα ευρύτατο επιστημονικό φάσμα. Σύμφωνα με τους όρους της ενίσχυσης, το Ίδρυμα παρακολουθεί την πρόοδο των σπουδών και των ερευνών τους, μέσω των εκθέσεων των επιβλεπόντων καθηγητών τους. Όλοι ανεξαιρέτως επιδικνύουν εξαιρετική επιμέλεια, υπάρχουν όμως και μερικοί που διακρίνονται ιδιαίτερα. Είναι πραγματικά συγκινητικές ορισμένες επιστολές καθηγητών ξένων μεγάλων Πανεπιστημίων, που κατατάσσουν ορισμένους από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές μας μεταξύ των καλυτέρων κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής τους σταδιοδρομίας.

Βαχάρογλου, Ευστράτιος Θ., Εκπαιδευτικά ιδρύματα και σχολεία της Θεσσαλονίκης (1850-1912). Η οργάνωση και λειτουργία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μεταπτυχιακή εργασία, Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη 1997, τ. Α-Β 437 σ. με παράρτημα και εκτενή βιβλιογραφία.

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης υπήρξε ο πνευματικός ηγέτης της Κοινότητας κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, με οικονομικές, εκπαιδευτικές, κοινωνικές δικαιοδοσίες και δικαιώματα εκπροσώπησης της κοινότητας στις οθωμανικές αρχές. Η εργασία δίνοντας το κύριο βάρος της στην έκθεση του εκπαιδευτικού έργου της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης κατά το 18-19ο αι. αποτελεί ουσιαστικά ιστορία της εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη κατά τα έτη 1853-1912. Μέσα απο τη μελέτη των αρχείων της Αστικής Σχολής Πύργων (Ανάληψης), της Αστικής Σχολής Βαρδαρίου, της Κεντρικής Αστικής Σχολής, της Αστικής Σχολής Θηλέων του Ανώτερου Κεντρικού Παρθεναγωγείου και του Γυμνασίου του Ανώτερου Κεντρικού Παρθεναγωγείου καθως και του Υποδιδασκαλείου Αρρένων Θεσσαλονίκης, η εργασία παρακολουθεί την οργάνωση της πρωτοβάθμιας κυρίως εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη, της οποίας ο οικονομικός και εθνικός ρόλος καθόρισε και το επίπεδο και την δομή της εθνικής εκπαίδευσης. Με βάση δημοσιευμένες πηγές και βοηθήματα και τα αρχεία σχολείων δίνεται μία το δυνατόν ολοκληρωμένη εικόνα για κάθε σχολείο χωριστά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην πόλη. Έτσι στα τρία κεφάλαια της εργασίας, ο μελετητής, δίνει μία αναδρομή στο χρόνο ως το 1850 των πρώτων προσπαθειών και των πρώτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ως την πρώτη συστηματική οργανωτική προσπάθεια του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιερώνυμου (1841-1853). Ακολουθεί η περίοδος 1853-1912, εκτίθεται ο ρόλος της Ι. Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, οι ενδοκοινοτικές έριδες, τα οικονομικά προβλήματα και η περιουσιακή κατάσταση των εκπαιδευτηρίων, η οικονομική συμβολη της Υψηλής Πϋλης, του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Ελληνικού Κράτους στην εκπαίδευση της Θεσσαλονίκης, και μαζί δίνονται στοιχεία για τα ιδιωτικα και ξένα εκπαιδευτήρια (τουρκικά, γερμανικά, αγγλικά, αμερικάνικο, γαλλικά, εβραϊκά, βουλγαρικά, ρουμανικό, σερβικά, αρμενικά) της πόλης και επιπλέον η δραστηριότητα φιλεκπαιδευτικών συλλόγων και σωματείων, αδελφοτήτων και εταιρειών. Τέλος, γίνεται μία λεπτομερέστατη αναφορά, ανά ίδρυμα, σε όλα τα ιδρύματα προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα αστικά σχολεία, την οργάνωση και λειτουργία κατά ενορίες, τα προγράμματα σπουδών, τις μεθόδους αξιολόγησης, τους μαθητές και το διδακτικό προσωπικό.

Τελευταία ενημέρωση: 03/04/2009 10:29

© 2008 – 2017 Μακεδονική Κληρονομιά

Δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας

Ποιός ήταν ο Μεσοβουνιώτης ευεργέτης Ευάγγελος Ραυτόπουλος?         30/08/2016 Η

Η  ενδιαφέρουσα ομιλία του κ. Πέτρου Πετράτου στα Μεσοβούνια, σε εκδήλωση του Συλλόγου “Οι Φίλοι του Ραυτοπούλειου Κληροδοτήματος”.

EΥΑΓΓΕΛΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΜΕΣΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

Απόψε θα μιλήσουμε για έναν ξεχωριστό Μεσοβουνιώτη.

Τον Ιούνιο του 1924 ο Ευάγγε­λος Ραυτόπουλος του Γε­ράσιμου από τα Μεσοβούνια της Ερίσσου αφήνει στο μακρινό Καράτσι των Ινδιών την τελευταία του πνοή, αφού λίγους μήνες πριν είχε συντάξει τη διαθήκη του, με βάση την οποία κληροδοτούσε στο χωριό του και τους χωριανούς του όλη την περιουσία του και μάλιστα την κινητή, που είχε αποκτήσει μετά από 35 συνεχή χρόνια εργασίας ως υπάλληλος στο εκεί κατάστημα του Οίκου των Αδελφών Ράλλη.

 Oι αδελφοί Ράλλη κατάγονταν από τη Χίο και ο Οίκος τους ήταν από τα μέσα του 19ου αιώνα μία από τις σημαντικότερες  ελληνικές εμπορικές επιχειρήσεις του Λονδίνου με μεγάλο αριθμό συνεργατών και υπαλλήλων και πληθώρα υποκα­ταστη­μάτων σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Ειδικότερα, στις Ινδίες η δράση του Οίκου Ράλλη ξεκίνησε στη δεκαετία του  1850. Ήταν η περίοδος που η απέραντη και πλούσια χώρα των Ινδιών περνούσε εξολοκλήρου και αποκλειστικά κάτω από τον αποικιακό έλεγχο της Αγγλίας (1858). Ο Οίκος Αδελφών Ράλλη αρκετά σύντομα δραστηριοποιήθηκε στις τέσσερις ανεπτυγμένες ινδικές εμπορικές πόλεις, την Καλκούτα, τη Βομβάη, το Καράτσι και το Μαντράς και στη συνέχεια απλώθηκε στα σημαντικότερα εμπορικά και παραγωγικά κέντρα της ενδοχώρας. Στο Καράτσι, όπου εργάστηκε ο Ραυτόπουλος, το παράρτημα ιδρύθηκε το 1883 και διαχειριζόταν το εμπόριο των βόρειων και βορειοδυτικών επαρχιών των Ινδιών. εμπορευόταν κυρίως βαμβάκι, αλλά και σιτηρά, δέρματα και κόκκαλα.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η επιχείρηση των Αδελφών Ράλλη στις Βρετανικές Ινδίες προτιμούσε για την επάνδρωσή της Έλληνες και κυρίως νεαρούς ανύπαντρους από τη Χίο και την Κεφαλονιά αλλά και από τη Σμύρνη και την Κων/πολη, γιατί αυτοί χαρακτηρίζονταν από ευφυΐα και εμπορικό μυαλό. Η πολιτική της επιχείρησης ήταν να προσλαμβάνει νέους ως μαθητευόμενους, να τους εκπαιδεύει στους αντίστοιχους τομείς δραστηριότητας και να τους διατηρεί στην επιχείρηση όσο το δυνατό μεγαλύτερο διάστημα. Οι συνθήκες διαβίωσης για τους εργαζόμενους ήταν δύσκολες λόγω του ανθυγιεινού κλίματος, των τροπικών ασθενειών και της πολύχρονης θητείας τους στην ενδοχώρα. Οι μισθοί γενικά ήταν ελκυστικοί, ενώ κάθε τέσσερα χρόνια οι εργαζόμενοι μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους με άδεια εννιά νηνών «μετ’ αποδοχών». Υπήρχε, πάντως, ρήτρα στη σύμβαση εργασίας τους με την επιχείρηση, σύμφωνα με την οποία όφειλαν να παραμείνουν ανύπαντροι για εφτά χρόνια, πριν υποβάλουν αίτηση στην εταιρεία, για να τους επιτρέψει να παντρευτούν…

 Βαγγέλης Αλεπίδης – αναμνήσεις από φίλους που έφυγαν νωρίς

Ήταν ένας ευαίσθητος κι ανήσυχος νέος από τη Θεσσαλονίκη. Τον γνώρισα στη φυλακή στη διάρκεια της δικτατορίας. Ανήκε σε μια μεγαλύτερη ομάδα νέων της Θεσσαλονίκης, που δεν κάθισαν στα αυγά τους κι εξαιτίας της αντίστασης τους στην κατάλυση των θεσμών έγιναν για χρόνια όμηροι από τους παράνομους επιβήτορες της εξουσίας. Ζούσε το δράμα της απομόνωσης και των στερήσεων με το χαμόγελο στα χείλη, αισιόδοξος με όπλο και διέξοδο την ποίηση. Εκεί στις ώρες που ήταν μόνος στο κελί έγραψε έναν μεγάλο αριθμό ποιημάτων. Ποιήματα ευαίσθητα που τα κοινωνούσε σε κάποιους φίλους του. Όταν αποφυλακίστηκε, μια από τις πρώτες πράξεις του ήταν να εκδώσει μερικά απ’ αυτά. Δεν πρόλαβε –δυστυχώς - να συνεχίσει τη ζωή του. Ο άπονος Χάρος τον πήρε σύντομα μαζί του.

Έτσι είναι αυτός! Με το κοφτερό δρεπάνι του πρώτα κόβει τα περήφανα κυπαρίσσια. Γλυτώνουν για λίγο τα χαμόδεντρα. Γι αυτό προλαβαίνω εγώ να πω μερικά λόγια γι αυτόν. Μια μέρα μου χάρισε  ένα από τα ποιήματα του, γραμμένο χειρόγραφα και με προσωπική αφιέρωση. Το φύλαξα μ’ αγάπη.

  Ποίημα του Βαγγέλη  Αλεπίδη.

    ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Μάζεψαν τη μέρα

σφιχτά

μέσα στις φούχτες τους

Αλατόνερο

Αίμα πηγμένο

Αναστεναγμοί

και μια χαρά

Το κασκέτο

καβαλάρης στο κεφάλι τους

έκλεψε μια λουρίδα

ήλιο

και τη μούσκεψε στο λάδι τους

Πρόβαλλαν

Στήθια ζεστά

όλο πρόκληση

σαγηνεύοντας

τα χάδια της νύχτας

Καθώς τ’ αστέρια

κεντούσαν τον ουρανό

Η δύση

καβάλα στο δικό της άνεμο

έμπηγε τα φιλιά της

βαθειά

μέσα στις σάρκες τους

          Μ’ αγάπη

           Βαγγέλης             2.8.70

Μέσα στην έρημο πεζοπορώ,
μέρος κι εγώ καραβανιού.
Ώρες δίχως τελειωμό
ίδια εικόνα μονότονη τοπίου.
Η κούραση δεν είναι στον κόπο......
Είναι που δε γνωρίζω
τον προορισμό της πορείας.
Ρώτησα μα κανείς δεν ήξερε να πει.
Η απορία κι η μοίρα βλέπεις
είναι κοινή κι οδυνηρή για όλους

Δημοτικό σχολείο Ορούντας
Η εκπαίδευση των παιδιών στην Ορούντα συστηματοποιείται σύμφωνα με μαρτυρίες και τεκμήρια, στις αρχές του 20ου αιώνα. Στα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε σχολικό κτίριο και έτσι τα παιδιά έκαναν μάθημα σε σπίτια του χωριού.   Μέχρι το 1920 λειτουργούσε στο χωριό μικτό σχολείο στο σπίτι του κ. Παύλου Μιχαήλ το οποίο βρίσκεται μέχρι σήμερα δίπλα από τα υφιστάμενα σημερινά σχολικά κτίρια.
Το 1921 ολοκληρώθηκε το κτίσιμο της πρώτης αίθουσας του σχολείου. Το κτίριο οικοδομήθηκε με πέτρα (τσιακκίλα) του ποταμού και πουρόπετρα στα παράθυρα και την πόρτα. Φαίνεται ότι οι κάτοικοι του χωριού έδωσαν τότε ιδιαίτερη σημασία στο κτίσιμο της αίθουσας, αφού αυτή καταφέρνει μέχρι σήμερα να στεγάζει κάθε χρόνο παιδιά και δασκάλους και να αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό κτίσμα του χωριού.  Σε αυτή  λοιπόν την  αίθουσα μεταφέρθηκαν αρχικά τα αγόρια του σχολείου, σηματοδοτώντας την ίδρυση του Αρρεναγωγείου Ορούντας. Τα κορίτσια παραμένουν στο γειτονικό σπίτι και διδάσκονται ξεχωριστά στο Παρθεναγωγείο.
Το 1937 το παλιό σχολείο σταματά τη λειτουργία του και το νέο σχολείο γίνεται μικτό, λόγω της μείωσης των μαθητών.
Εκείνη την εποχή οι συνθήκες ήταν δύσκολες τόσο για τους μαθητές όσο και για τους δασκάλους.   Από μαρτυρίες ηλικιωμένων κατοίκων του χωριού αλλά και από μελέτη του Αρχείου Επιθεωρήσεων (Record of inspections)του σχολείου, διαπιστώνεται ότι ο αριθμός των μαθητών(αγοριών) ήταν γύρω στους 50. Εκτός από τα πενιχρά μέσα, τις στερήσεις σε υλικά αγαθά και τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, μεγάλο πρόβλημα αποτελούσε επίσης  τότε ο ελώδης πυρετός ο οποίος εμφανιζόταν σαν επιδημία και πολλές φορές οδηγούσε και στο κλείσιμο του σχολείου μέχρι να αποθεραπευτούν τα παιδιά.
Το 1950 χτίζεται και η δεύτερη αίθουσα, εφαπτόμενη στην αρχική. Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο συμπλέγματα ανάλογα με τους αριθμούς. Ένας συνήθης τρόπος διαχωρισμού τότε ήταν η  Α΄ να διδάσκεται στην ίδια τάξη μαζί με την Ε΄ και  Στ΄ καθώς τα μεγάλα παιδιά βοηθούσαν τότε το δάσκαλο στη διδασκαλία των πιο μικρών.  Οι υπόλοιπες τάξεις Β’ –Γ’ και Δ’ αποτελούσαν το άλλο σύμπλεγμα του σχολείου.