Κατάλογος σχολείων από την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

α/α	ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΟΥ	ΕΔΡΑ	ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΗΣ	ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ	ΙΔΡΥΤΕΣ - Ιδιότητα
1	Πατριαρχική Σχολή	Κωνσταντινούπολη	1556		Ιωάσαφ Β΄ Μεγαλοπρεπής	Οικουμενικός Πατριάρχης
2	Αθωνιάδα Ακαδημία	Άγιον Όρος	1750		Κύριλλος Ε΄	Οικουμενικός Πατριάρχης
3	Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης	Σμύρνη	1733	Πυρπολήθηκε 1778 (ολοκληρωτικά), 1842 & 1881 (μερικά)[157]	Π.Σεβαστόπουλος, Γ.Όμηρος, Ζ. Βιτάλης	Έμποροι στη Σμύρνη
4	Σχολή Επιφανίου (Μικρά)	Ιωάννινα	1647	1758 παύση λειτουργίας	Επιφάνιος Ηγούμενος	Έμπορος στη Βενετία
5	Μαρουτσαία Σχολή	Ιωάννινα	1742	Τέλη 18ου αι. παύση λειτουργίας	Σίμος και Λάμπρος Μαρούτσης	Έμποροι στη Βενετία
6	Σχολή Εμμανουήλ Γκιούμα	Γιάννενα	1676	Καταστράφηκε 1820	Εμμανουήλ Γκιούμας	Έμπορος στη Βενετία
7	Σχολή Καρπενησίου	Άγραφα	1645		Ευγένιος Γιαννούλης	Λόγιος ιερωμένος
8	Σχολή Βραγγιανών	Άγραφα	1661		Ευγένιος Γιαννούλης	Λόγιος ιερωμένος
9	Σχολή Φουρνάς	Άγραφα	1743		Διονύσιος εκ Φουρνά	Λόγιος ιερωμένος
10	Νέα Ακαδημία	Μοσχόπολη	περ.1700	1769 έκλεισε. Τέλη 18ου αι. επαναλειτουργία. 1916 καταστροφή, παύση λειτουργίας	Κοινό της Πόλης
11	Σχολή Ιερών Γραμμάτων	Καστοριά	1705		Γεώργιος Καστοριώτης	Μεγάλος κόμισος της Ουγγροβλαχίας
12	Σχολή Επιφανείου	Αθήνα	1647		Επιφάνιος ηγούμενος	Έμπορος στη Βενετία
13	Κοινό και δημόσιο σχολείο	Αθήνα	1728		Γρηγόριος Σωτήρης	Λόγιος και ιερώμενος
14	Σχολή Ντέκα	Αθήνα	1757		Ιωάννης Ντέκας	Έμπορος στη Βενετία
15	Φροντιστήριο Αγίων Αναργύρων	Χίος	Μέσα 17ου αι.
16	Σχολή Αγίου Βίκτωρος	Χίος	1666		Μανωλάκης Καστοριανός	Έμπορος στην Κωνσταντινούπολη
17	Μεγάλη σχολή της Χώρας	Χίος	Μέσα του 18ου αι.		Κοινό της Χίου
18	Πατμιάδα Σχολή	Πάτμος	1713		Μακάριος Καλογεράς	Λόγιος ιερωμένος
19	Ελληνομουσείο Δημητσάνας	Δημητσάνα	1764		Γερ. Γούνας-Αγ. Λεονάρδος	Λόγιοι ιερώμενοι
20	Ακαδημία Βουκουρεστίου	Βουκουρέστι	1679	1821 έκλεισε.	Σερμπάν Καντακουζηνός	Ηγεμόνας Βλαχίας
21	Ακαδημία Ιασίου	Ιάσι	1707	1821 έκλεισε.	Αντίοχος Cantemir	Ηγεμόνας Μολδαβίας
22	Σχολή Κυρίτζη Καστορίας	Καστοριά	1710		Δημήτριος και Γέωργιος Κυρίτσης	Έμποροι
23	Σχολή Παναγίας Ορφανών	Κυδωνίες	1780	Λειτούργησε έως το 1799. Αντικαταστάθηκε από την Ακαδημία Κυδωνιών	Ιωάννης Οικονόμου Δημητρακέλλης	Κοινοτικές άρχοντες
24	Ακαδημία Κυδωνιών	Κυδωνίες	περ.1800	Καταστράφηκε το 1821[158]		Κοινό των Κυδωνιών
25	Ελληνικό Σχολείο	Καστοριά	περ.1800		Νικόλαος Πετρίτης	Πηγή Π.Π.Ν.
26	Φιλολογικό Γυμνάσιο	Σμύρνη	1803			Έμποροι στη Σμύρνη
27	Ομήρειο Παρθεναγωγείο Σμύρνης	Σμύρνη	1881			Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία Σμύρνης
28	Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης	Σμύρνη	1830			Ελληνικη Κοινότητα Σμύρνης
29	Γυμνάσιο Χίου	Χίος	1815		Κοινό της Χίου
30	Σχολή Μηλέων	Μηλιές, Πηλίου	1773		Άνθιμος Παπαπανταζής-Ζαχαρίας	Λόγιοι ιερωμένοι
31	Κοινή του Γένους σχολή	Μηλιές, Πηλίου	1814		Γρ. Κωνσταντάς-Ανθ. Γαζής	Λόγιοι ιερωμένοι
32	Επιστημονικό Γυμνάσιο	Αθήνα	1813		Φιλόμουσος Εταιρεία Αθηνών
33	Καπλαναία Σχολή	Ιωάννινα	1805	Κάηκε 1821	Ζώης Καπλάνης	Έμπορος στη Ρωσία
34	Ζωσιμαία Σχολή	Ιωάννινα	1828		Ζωσιμάδες	Έμποροι στο Λιβόρνο, Νίζνα και Μόσχα.

Μπράβο και πάλι μπράβο του Χάρη Στρατιδάκη

Τρίτη 22nd, Απρίλιος 2014 στην ΑΠΟΨΕΙΣ

Συγχαρητήρια στη συνεργάτιδά σας Εύα Λαδιά, που φαίνεται ότι δεν παραδίδει με τίποτα τη δημοσιογραφική της πέννα (πληκτρολόγιο πια), για το άρθρο της που αναφέρεται στη συμπολίτισσα Ελένη Παπαδογιάννη. Η κυρία Νίτσα ήταν πραγματικά πρωτοπόρα στις προσπάθειές της, όχι μόνο επιχειρηματικά και εργασιακά αλλά και ως γυναίκα. Αν αναλογιστούμε ποιες ήταν οι πρωτοπόρες γυναίκες της εποχής εκείνης που άφησαν τα ίχνη τους στον δημόσιο και στον επαγγελματικό χώρο, δεν θα τις βρούμε σε καμία περίπτωση πάνω από δέκα: Φανή Παπαδουράκη, Μαρία Παπαϊωάννου, Ελένη Στρατιδάκη, Νίτσα Παπαδογιάννη, Μαρία Τσιριμονάκη… Με τη σειρά τους είχαν έρθει να συνεχίσουν το έργο των προηγούμενων γενιών πρωτοπόρων γυναικών, της Καλλιρρόης Σιγανού-Παρέν, της Δέσποινας Πετρώφ, της Ιουλίας Πετυχάκη, της Αριστέας Σαουνάτσου, της Λάουρας Σωτήρχου, της Χρυσής Αθανασιάδου, της Αλεξάνδρας Ανδρουλιδάκη κ.α. Η κυρία Νίτσα πρωτοπόρησε Μαρία Τσιριμονάκη, με την «Οικοκυρική Σχολή Ρεθύμνης», που με τα τρία τμήματά της, Οικοκυρικών, Γραφομηχανής και Λογιστικών, έδωσε δουλειά σε εκατοντάδες Ρεθεμνιωτοπούλες.

Πρωτοπόρησε και στη συνέχεια με τον ΕΟΜΜΕΧ αλλά και με την προσπάθεια λειτουργίας του «Κέντρου Κρητικής Λαϊκής Τέχνης», στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου με είχε τιμήσει με την πρότασή της για συμμετοχή μου. Θα άξιζε πραγματικά να υπάρξουν βιογραφίες, τόσο της Ελένης Παπαδογιάννη όσο και των υπολοίπων Κυριών του Ρεθύμνου. Ως μικρή συνεισφορά ανασύρω από το αρχείο μου δύο διαφημίσεις της «Οικοκυρικής Σχολής» και του Οικοτροφείου της, που στεγάστηκαν διαδοχικά σε δύο οικήματα, στην οδό Ασκούτση 26 και στην οδό Δρουλίσκου 11. Για την ιστορία αλλά και για την εκτίμηση του πόσο πρωτοποριακή υπήρξε, αρκεί να παρατεθούν τα τηλέφωνά της γραμματείας της: 7-79 και 91-51!

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΧΩΡΙ ΤΑ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Όπως και στα περισσότερα χωριά τις Ιθάκης έτσι και στο Περαχώρι συγκροτημένη οργάνωση δημοτικού σχολείου δεν υπήρχε, πόσο μάλλον σχολείο θηλέων μέχρι το 1898-1900, παρά μόνο στα σχολεία του Βαθιού. Υπήρχε μονάχα ένα μονοτάξιο σχολείο αρρένων που λειτουργούσε παλιά αλλά στεγάζονταν σε κτίρια ακατάλληλα για «οργανωμένη» διδασκαλία. Ένα τέτοιο παλιό σχολείο ήταν και το σπίτι του Βαγγέλη Δενδρίνου Παρηγορίτση. Βεβαία η φοίτηση σε αυτά τα σχολεία από την στιγμή τις ένωσης με την Ελλάδα δεν ήταν υποχρεωτική και την διδασκαλία την έκανε ιερέας.Στις αρχές του 19 αιώνα ο Καποδίστριας είχε βγάλει διάταγμα στο οποίο υποχρέωνε τους γονείς των παιδιών να τα πηγαίνουν σχολείο μέχρι μια ορισμένη τάξη για βασική εκπαίδευση χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι τηρούνταν από όλους . Αργότερα ο Βαγγέλης Δενδρινός έδωσε χωράφι για να στεγαστεί το σχολείο με χορηγία του Συγγρού όπως και σε άλλα νησιά και ταυτόχρονα με αυτό έγινε και σχολείο Θηλέων στο σπίτι του Τάτση Σιμήρη και πρώτη σε αυτό δίδαξε μια δασκάλα με το όνομα Βιργινία επίθετο δεν ξέρουμε, το πατέρα της τον λέγανε Λεωνίδα. Πρώτη μαθήτρια στο σχολείο θηλέων ήταν η Δήμητρα του Βούτα (Γιάννης Βλησμάς ).Αργότερα ήρθε μια άλλη δασκάλα με το όνομα Μαρία Θηβαίου, τότε το σχολείο θηλέων είχε μεταφερθεί στο πατρικό σπίτι του Σπύρου Σιμήρη που ήταν το μπακάλικο του Πάντιου Βλασσόπουλου .Παράλληλα μαζί με τα γράμματα τα μικρά κοριτσόπουλα μάθαιναν να κάνουν και εργόχειρα τα οποία τα εξέθεταν στις εξετάσεις στην αίθουσα του σχολείου. ’Οταν ο Χιώτης Ανδρέας Συγγρός όρισε στην διαθήκη του να γίνουν 12 σχολεία κατά προτίμηση σε νησιά που δεν είχαν σχολικές αίθουσες, έπεσε και μία μερίδα στο χωριό του Περαχωρίου όπου και το ανέλαβαν οι παλιοί εργολάβοι Ντοβαίοι σε δημοπρασία για 22.000 δρχ η για 880 χρυσές λύρες αντίστοιχα. Το σχολείο είχε διαστάσεις 25 Χ 10 μέτρα με δύο μεγάλες αίθουσες και με πέντε παράθυρα ανατολικά η κάθε μία και δύο παράθυρα και μία έξοδο δυτικά του κτιρίου. Στο βάθος της εισόδου ήταν το γραφείο των δασκάλων. Ο εξωτερικός χώρος ήταν μεγάλος με ψηλό πέτρινο τοίχο και υπόστεγο στο κάτω μέρος για να καταφεύγουν οι μαθητές όταν έβρεχε . Μπροστά από τα γραφεία υπήρχε μια υδροδεξαμενή και η σκεπή ήταν διακοσμημένη με ακροκέραμα τέλος γύρο γύρο υπήρχαν οπωροφόρα δένδρα. Το σχολείο αυτό έπαθε ζημιές με το σεισμό του Γενάρη του 1912 και επισκευαστικέ 2 χρόνια αργότερα .Άς κάνουμε τώρα μια αναφορά για την φωτογραφία.

Η φωτογραφία είναι περίπου το 1933 .Από πίσω είναι το κτίριο που αχνοφαίνεται είναι το σχολείο που αναφέραμε, τώρα τα πρόσωπα είναι ως εξής , πάνω πάνω Παπα-Γράψας και η Αγγέλικα Κοντομιχάλου .Πρώτη σειρά πάνω είναι –Βασίλης Χαλικιόπουλος –Κώστας Σιμήρης –Γρηγόρης Κασιανός –Στάθης Λιβάνης –Πάνος Μανιάς –Αντώνης Κασιανός-Δημήτρης Σιμήρης-Νίκος Γλυκιώτης .Δέυτερη σειρά-Γεράσιμος Αρκουζής-Κούλα Βλασσοπούλου- Αμέρικα Μανιά-Κική Προσαλέντη-Βασιλική Τσιντήλα-Τάσια Μιχαλοπούλου-Νίνα Κασιανού. Τρίτη σειρά –Τούλα Τσιντήλα -η δασκάλα Αθηνά Βλασσοπούλου-Πάνος Βλησμάς –Αθανασία Λαχανά- Ακριβή Καραβία-Κωνσαντίνα Χαλικιοπούλου-Ελένη Βλασσοπούλου-Μηλιά Δενδρινού- Κωνσταντίνα Λιβάνι-Θεωδόρα Δενδρινού- Διαμαντίνα Γράψα-δασκάλα Κατίνα Πιάτσα. Τέταρτη σειρά-Μαρία Καραβία-Κωνσταντίνα Κασιανού-Ακριβή Βλησμά-Κατερίνη Τσιντήλα-Μηλιά Καχρήλα-Ελευθερία Βλήσμά. Πέμτη σειρά –Πάνος Γιαννιώτης-Ελευθερία Κασιάνου-Κατερίνα Πετικάρη-Αθανασία Καραβία-Ευτυχία Μανιά-Περιστέρα Κασιανού. Έκτη σειρά Στυλιανή Τσιντήλα-Κατερίνη Βλησμά-Γαλάτεια Μηχαλοπούλου-Ντίνα Βλασσοπούλου-Μαγδαληνή Γλυκιώτη.

ΡΙΤΑ ΤΣΙΝΤΙΛΗ-ΒΛΗΣΜΑ Αναρτήθηκε από Τηλέμαχος Καραβίας

(Απόσπασμα από ευρύτερη κι άτιτλη ακόμα εργασία)

Η ζωή είναι ένα πέρασμα από την ανυπαρξία στο άγνωστο. Μέσα στην αιωνιότητα  ο βίος ενός ατόμου είναι ένα σύντομο μικροεπεισόδιο. Στο επίπεδο όμως του ίδιου ατόμου είναι μια μεγάλη και πολυτάραχη διαδρομή. Σ’ αυτήν την πορεία υπάρχουν απειρία εντυπώσεων και συμβάντων. Περιπέτειες, χαρές, δράματα και πόνοι. Aπ’ όλα αυτά κάποια -πολύ λίγα όμως - είναι εκείνα που τον σφραγίζουν και η ανάμνησή τους τον συντροφεύει ή τον κυνηγά μέχρι την τελευταία του πνοή. 

Στην καταγραμμένη ανθρώπινη ιστορία διάβηκαν αυτήν τη διαδρομή δισεκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα. Ανάμεσά τους υπάρχουν σημαντικές προσωπικότητες, λαμπεροί ήρωες, υπέροχα μυαλά. Μαζί με αυτά υπάρχουν και τομάρια χειρίστου είδους, ειδεχθείς δολοφόνοι, φανατικοί καταστροφείς κι ό,τι άλλο υπάρχει στο βασίλειο του διαβόλου. Αυτοί όλοι είναι περασμένοι στους δέλτους της ιστορίας με διθυραμβικά κείμενα ή αντιστοίχως καταδικαστικές κι αποτρόπαιες περιγραφές. Πίσω όμως και παράλληλα με αυτούς έζησαν και έδρασαν πολλοί που τ’ όνομα τους δεν καταγράφτηκε πουθενά και από μια περίοδο και μετά πέρασε μόνο στα κοινοτικά κιτάπια χωριών και οικισμών, στα κατάστιχα των εκκλησιών κατά τη τέλεση των παραδοσιακών μυστηρίων ή στα ληξιαρχεία των πόλεων. Υπάρχουν λοιπόν αναρίθμητοι που το όνομά τους δεν ακούστηκε, ούτε καταγράφτηκε πουθενά. Είναι οι άγνωστοι, οι άσημοι, οι ανώνυμοι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ένδειξη της μετριότητάς τους ή και της ασημαντότητάς τους. Είναι πιθανό ή σχεδόν σίγουρο ανάμεσα σ’ αυτούς να κρύβονται, καλυμμένα με τη σκόνη του χρόνου, πολύτιμα πετράδια που δε συντάραξαν την οικουμένη, μα έλαμψαν με τα ήρεμα χαρίσματά στο οικείο τους περιβάλλον, εκεί όπου έζησαν κι έδωσαν καλό παράδειγμα στους οικείους τους. Ίσως έτσι η μυθιστορηματική αναφορά τους να είναι μια μικρή δικαίωση της ζωής τους

 Ελληνογαλλική Σχολή Αθηνών Άγιος Παύλος ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η Σχολή μας ιδρύθηκε το 1957. Το 1996, ο ιδρυτής της Σχολής, Βενέδικτος Πρίντεζης, αποσύρθηκε και ανέλαβε τη Διεύθυνση η οικογένεια Δημητρίου Βικ. Βαρθαλίτη.

Επί 55 χρόνια, η Ελληνογαλλική Σχολή Αθηνών Άγιος Παύλος, η οποία αποτελείται από δύο τμήματα Νηπιαγωγείου και δώδεκα τμήματα Δημοτικού, λειτουργεί με επιτυχία ως ολοήμερο σχολείο, παρέχοντας μια πολυδιάστατη εκπαίδευση. Στους μαθητές παρέχεται η δυνατότητα να παρακολουθήσουν παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, μαθήματα Γαλλικών (υπό την αιγίδα της Γαλλικής Πρεσβείας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών) και Αγγλικών (υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου του Cambridge) καθώς και μαθήματα Πληροφορικής, Σκακιού, Χορού, Μουσικής, Πιάνου, Ξιφασκίας, Ποδοσφαίρου 5Χ5, Μπάσκετ και Εικαστικών Τεχνών.

Η πρώτη επαφή του παιδιού με τη Γαλλική και την Αγγλική γλώσσα γίνεται στο Προνηπιαγωγείο μας. Η διδασκαλία της Γαλλικής ως ξένης γλώσσας στο Δημοτικό γίνεται σε ολιγομελή τμήματα 12-15 μαθητών, 3 ώρες στο πλαίσιο των πρωινών μαθημάτων και 3 ώρες στο πλαίσιο των απογευματινών μαθημάτων εβδομαδιαίως. Αντίστοιχα της Αγγλικής, 3 ώρες στο πλαίσιο των πρωινών μαθημάτων και 2 ώρες στο πλαίσιο των απογευματινών μαθημάτων εβδομαδιαίως.

Τα αποτελέσματα που έχει επιτύχει μέχρι σήμερα η Σχολή μας, στο πλαίσιο των εξετάσεων των Διπλωμάτων Γαλλικής και Αγγλικής Γλώσσας, είναι εξαιρετικά.

Πρόγραμμα Δημοτικού

Η Σχολή μας ανοίγει στις 7:00 το πρωί, για να εξυπηρετήσει όσους γονείς ξεκινούν νωρίς για την εργασία τους. Το Πρωινό ωράριο μαθημάτων διαμορφώνεται, 8:10-14:00 (Δευτέρα και Τρίτη) και 8:10-13:20 (Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή).

Οι μαθητές που παρακολουθούν το πρόγραμμα της Απογευματινής Μελέτης, ξεκουράζονται σ’ ένα μεγάλο διάλειμμα 45 λεπτών, στο οποίο μπορούν να παίξουν, να φάνε το φαγητό που έχουν από το σπίτι τους και στη συνέχεια να κάνουν τα μαθήματα της Μελέτης. Το ωράριο τους τελειώνει στις 16:00 (Δευτέρα και Τρίτη) και στις 15:40 (Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή).

Η εκπαίδευση και οι άνθρωποί της

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  22/01/2014 06:00  Αλεξία Λιακουνάκου

Ήμουν στην τρίτη γυμνασίου, κάπου εκεί στα δεκατέσσερα, όταν έγινε η ημερίδα επαγγελματικού προσανατολισμού στο σχολείο μου. Ομιλητές από διάφορους κλάδους ήρθαν να μας μιλήσουν, γεμίζοντας το κεφάλι μας με όνειρα αλλά και πολύ χάος. Ποιός μπορεί να ξέρει, έστω και πάνω-κάτω, τι θέλει να ‘γίνει’ στα δεκατέσσερα;

 Το πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί. Θέλω να εστιάσω σ’ ένα άλλο, βαθύτερο και βασικότερο πρόβλημα που, κοιτώντας πίσω, αντικρίζω με τρόμο. Μετά τις διαλέξεις και τις διάφορες παρουσιάσεις των επαγγελματικών κλάδων, ακολούθησε μια συζήτηση χαλαρή, στην τάξη, όπου η δασκάλα ‘Κοινωνικής Ζωής’ (μια τεράστια, ψηλή, αρκετά αδαής και αφελής κυρία με ξανθά μαλλιά και κοραλί κραγιόν, της οποίας δεν θυμάμαι πια το όνομα) έπιασε έναν έναν τους μαθητές και τους ρώτησε τι σκέφτονται για το μέλλον τους.

 ‘Οταν ήρθε η σειρά μου, απάντησα με πολλή σιγουριά και στόμφο ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με την τέχνη. Εκείνη ήταν η πρώτη χρονιά στα μαθητικά μου χρόνια που είχα αρχίσει να χάνω κάθε ενδιαφέρον για τα μαθήματα του σχολείου και διάφορες ζωγραφιές και κολλάζ είχαν αρχίσει να γεμίζουν τα τετράδιά μου. Ήμουν πολύ καλή στη λογοτεχνία και τα ελληνικά, και στη ζωγραφική και τα αθλητικά.

Όλα τα υπόλοιπα είχαν αρχίσει να πέφτουν κάτω από το 14 στα 20. Η δασκάλα ρόλλαρε τα μάτια της σε προφανή ένδειξη απελπισίας-αδιαφορίας, και είπε: «Ντάξει, εσύ έτσι κι αλλιώς στα μαθήματα δεν τα πας και τόσο καλά, και φαντάζομαι η επιλογή είναι πιο εύκολη. Αλλά για πάμε, για παράδειγμα στην Αιμιλιάνα, μια μαθήτρια του 19-20, η οποία έχει και τόσες επιλογές διότι σε όλα είναι καλή. Αιμιλιάνα, πες μας κορίτσι μου, τι σκέφτεσαι εσύ για το μέλλον;».

 Τα γράφω αυτά και νιώθω ακόμα τον θυμό και μια ταχυπαλμία να με κυριεύει,  τόσα χρόνια μετά. Αν μπορούσα, θα της είχα πετάξει το θρανίο και την καρέκλα στο κεφάλι. Αλλά δεν το έκανα. Το αποτέλεσμα ποιό ήταν; Η αδιαφορία μου για το σχολείο από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα μεγάλωσε τόσο πολύ, που δεν πήγαινα πια σχεδόν ποτέ στο μάθημά της και σε όλα τα υπόλοιπα στα οποία δεν ήμουν καλή.