Ιωάννης Παπάφης: ο μεγάλος δωρητής και ευεργέτης του σύγχρονου Ελληνισμού

 (το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται χάρις την ευγενική συγκατάθεση του κ. Πρωτ/ρου π# Απόστ. Κατσούκη, Διευθύντη του Παπάφειου Ορφανοτροφείου, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά)

Η Ζωή του και η επαγγελματική του σταδιοδρομία
Ο Ιωάννης Παπάφης γεννήθηκε το έτος 1792 στην ενορία του Αγίου Αθανασίου. Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν έμπορος στη Σμύρνη και είχε νυμφευθεί κόρη της γνωστής φιλοπόλιδος οικογενείας Θεσσαλονίκης Αναστάση. Μετά την αποπεράτωση των εγκυκλίων σπουδών στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκε σε ηλικία δεκαέξι ετών στη Σμύρνη και έμεινε μέχρι το 1810. Την εκεί παραμονή διέκοψε βίαια ο θάνατος του πατέρα του.

Στη δύσκολη αυτή καμπή καταφύγιο, στήριγμα και οδηγός του δεκαοκτάχρονου ακόμη Ιωάννη υπήρξε ο αδελφός της μητέρας του Ιωάννης Δ' Αναστάση, εμπορευόμενος και ταυτοχρόνως Πρόξενος της Σουηδίας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο θείος εκτίμησε δεόντως την ευστροφία, δραστηριότητα και υπευθυνότητα του νεαρού ανεψιού και του εμπιστεύθηκε την ευθύνη καινούριας επιχειρήσεως που επί τούτου δημιούργησε στη Μάλτα ονομαστή τότε για το εμπόριο και τη ναυτιλία της. Αυτή η απόφαση σηματοδότησε όλη τη μετέπειτα ζωή του Ι. Ν. Παπάφη. Η Μάλτα έγινε η δεύτερη, η θετή του πατρίδα. Εκεί έζησε την υπόλοιπη μακρόβια ζωή του που έκλεισε στις 16 Φεβρουαρίου 1886, όταν ήταν ήδη 94 ετών.

Το 1822 έκανε την πρώτη μεγάλη στροφή στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Σε ηλικία τριάντα ετών επέλεξε, επιδίωξε και έτυχε να διοριστεί ως δημόσιος μεσίτης. Στις 5 Ιουλίου του 1822 ο αντιστράτηγος της Μάλτας Πάουερ, εξ ονόματος του βασιλέως της Αγγλίας Γεωργίου, τον εξουσιοδότησε να ενεργεί ως δημόσιος μεσίτης στη Μάλτα και στις εξαρτήσεις της. Το 1836 όμως ασθένησε σοβαρά. Η ασθένειά, του τον ανάγκασε να απόσχει από τις εργασίες του επί μακρόν, στάθηκε η αιτία να μην επιστρέψει στο επάγγελμα του δημοσίου μεσίτη.

Στα δεκατέσσερα χρόνια που άσκησε το επάγγελμα του δημοσίου μεσίτη αποκόμισε τόσο μεγάλα κέρδη, ώστε να του επαρκούν όχι μόνο για μια άνετη ζωή, αλλά να κάνει και δωρεές κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητες, να βοηθά συγγενείς και ξένους και να αφήσει στο τέλος τα μεγάλα κληροδοτήματα.

Η ασθένεια του 1836 στάθηκε αποφασιστικός παράγοντας στην αλλαγή του τρόπου ζωής του. Το διάστημα αυτό ασχολήθηκε με τη συγγραφή μελετών και άρθρων οικονομικού περιεχομένου και την παρακολούθηση των χρηματιστηριακών διακυμάνσεων. Ασθενής, απομονωμένος στην οικία του στο Ραμπάτο αντάλλαξε την κινητική δραστηριότητα του παρελθόντος με την πιο συστηματική μελέτη των οικονομικών συγκυριών. Όταν ανάρρωσε προτίμησε να επενδύει την ευστροφία την πείρα, τις νέες γνώσεις και τα χρήματά του σε μετοχές ατμοπλοϊκής εταιρείας και σε διάφορα χρεόγραφα. Συνδέθηκε στενά με τις χρηματιστηριακές τραπεζικές εταιρείες Baring Brothers & Co στο Λονδίνο Hottιnguer & Co στο Παρίσι, οι οποίες με τις υποδείξεις του προέβησαν στην αγορά ή πώληση χρεογράφων του. Η νέα συστηματική ενασχόλησή του με τη μελέτη των παραγόντων επηρεασμού της εξελίξεως των οικονομικών μεγεθών απέφερε τόσα κέρδη, ώστε στο δεύτερο μετά την ασθένεια του 1836 κομμάτι της ζωής του να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη οικονομική άνεση.

Οι επαφές του με τον Καποδίστρια και οι πρώτες δωρεές
Η οικονομική άνεση που απέκτησε έδωσε την αφορμή να εκδηλωθεί ο εσωτερικός πλούτος ενός Παπάφη δωρητού προς θεσμούς και πρόσωπα. Η δωρεά προς το νεαρό Ελληνικό Κράτος, έγινε το 1827 υπό τις ακόλουθες συνθήκες. Ο Ιω. Καποδίστριας στις 28 Δεκεμβρίου 1827 κατέπλευσε στη Μάλτα, για να συναντήσει τον ναύαρχο Κόδριγκτον και να έχει εξηγήσεις για την πολιτική που θα ακολουθούσε, Εκεί του κατέθεσε ο μόλις τριανταπεντάχρονος Ι.Ν.Παπάφης την εκ τεσσάρων χιλιάδων ισπανικών διστήλων δωρεάς, για την οποία επισημαίνουμε ότι ήταν η πρώτη δωρεά προς το νεώτερο Ελληνικό Κράτος. Ο Καποδίστριας έκρινε ότι η πιο επωφελής για την πατρίδα αξιοποίηση της δωρεάς Παπάφη θα πραγματοποιούνταν με τη συμβολή στην οικονομική ανασυγκρότηση που τότε αποτελούσε πρόβλημα θεμελιώδους προτεραιότητας. Με τη σκέψη αυτή την κατέθεσε ως κεφάλαιο για τη σύσταση της Εθικής Χρηματιστικής Τραπέζης. Ο Κυβερνήτης την επιλογή και ενέργειά του την γνωστοποίησε προς τον Παπάφη. Στην επιστολή του τον χαρακτήρισε ως ένα "από τούς πρώτους θεμελιωτές αυτού του Καταστήματος''.

Τις τέσσερεις χιλιάδες δίστηλα δώρισε, "δια να τα μεταχειρισθεί" ο Κυβερνήτης "εις έργα θεάρεστα προς βοήθειαν των δυστυχούντων΄΄. Αυτή η δωρεά δεν πρέπει να αξιολογηθεί μόνο κατά το μέτρο που φανερώνει την αγάπη και τον πατριωτισμό του Παπάφη. Έχει μεγάλη σπουδαιότητα, γιατί τόνωσε τον Καποδίστρια μετά από τις δυσκολίες που είχαν πηγή αφενός τη στάση της Αγγλίας και αφετέρου την επίγνωση ότι "...η κατάστασις της Ελλάδος υπήρχεν αθλιεστάτη εις τον ανώτατον βαθμόν...΄΄. Η

Το Ραμπατ Μάλτας όπυ έζησε ο Παπάφης

Δωρεάν σπουδές Γεωργικής Εκπαίδευσης από τον ΕΛΓΟ «Δήμητρα»

Τη δυνατότητα να σπουδάσουν ειδικότητες της Σύγχρονης Γεωργίας σε έξι Επαγγελματικές Σχολές στην Ελλάδα προσφέρει ο ΕΛΓΟ «Δήμητρα» σε αποφοίτους της α’ Λυκείου. Εκτός από τη φοίτηση, παρέχεται επίσης δωρεάν στέγαση και σίτιση, αλλά και αναβολή στράτευσης. Οι ΕΠΑΣ διαθέτουν πλήρως εξοπλισμένα εργαστήρια στα οποία γίνεται η πρακτική άσκηση και οι ειδικότητες που προσφέρονται είναι οι εξής:

Αβερώφειος ΕΠΑ.Σ. Λάρισας ( τηλ. 2410 611093) – Αγροτικών Μηχανημάτων – Ζωοτεχνίας/ Γαλακτοκομική ΕΠΑ.Σ. Ιωαννίνων (τηλ. 26510 92219) – Γαλακτοκομίας – Τυροκομίας / ΕΠΑ.Σ Κρήτης (τηλ. 28920 31259) – Θερμοκηπιακών Κατασκευών και Καλλιεργειών / ΕΠΑ.Σ Νεμέας (τηλ. 27460 23032) – Αμπελουργίας – Οινοτεχνίας / ΕΠΑ.Σ. Καλαμπάκας (τηλ. 24320 22781) – Τεχνιτών Ξυλογλυπτικής – Διακοσμητικής Επίπλου / ΕΠΑ.Σ Συγγρού (τηλ. 210 8012701) – Φυτοτεχνικών επιχειρήσεων – Αρχιτεκτονικής τοπίου. Οι εγγραφές θα γίνουν από 1 έως 15 Σεπτεμβρίου.

Η αλήθεια σήμερα για την πολύπαθη δευτεροβάθμια τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, του Παναγιώτη Χανιωτάκη

Δημοσιεύτηκε στις: Τρίτη, 16 Ιούλιος, 2013 - Κατηγορία: Ανακοινώσεις

Προς την Ελληνική κοινωνία. Περισσότερο όμως προς     

      τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαιδευσης

Στα non papers που εξέδωσε το υπουργείο παιδείας προσπαθεί, χρησιμοποιώντας σαθρά επιχειρήματα ( όπως κάθε φορά που θέλει να βάλει εναντίον της ), να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ότι η εύκολη λεία που βρήκε στην δομή της Δευτεροβάθμιας Τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης για να δώσει βορά στους τοκογλύφους δανειστές του υποταγμένου κράτους μας, είναι για το καλό της και για το καλό των νέων της χώρας μας.

       Παραδεχόμενη η πολιτική ηγεσία του υπουργείου (όπως έχουν παραδεχθεί διαχρονικά όλες οι προηγούμενες)  ότι η Δευτεροβάθμια ΤΕΕ, πράγματι με την ανάπτυξή της, μπορεί να γίνει σημαντικός μοχλός ανάπτυξης για την χώρα μας προχωράει στην πλέον αντιφατική των επικλήσεων της ενέργεια.

      Αυτή της καρατόμισης της με την κατάργηση 46 ειδικοτήτων εκπαιδευτικών και 2472 θέσεων εργασίας  και στην κατάργηση των τομέων Υγείας – Πρόνοιας και εφαρμοσμένων τεχνών στα ΕΠΑΛ καθώς και των ειδικοτήτων κομμωτικής, αισθητικής, βοηθών Οδοντοτεχνιτών, βοηθών φυσικοθεραπευτών, βοηθών ακτινολογικών εργαστηρίων, βοηθών φαρμακείου και αργυροχρυσοχοϊας στις ΕΠΑΣ.

      Παρά το ότι, μόλις προχθές, φορείς επαγγελματικοί και εργοδοτικοί σε έκθεσή τους συμπεριέλαβαν ακριβώς αυτούς τους τομείς και τις ειδικότητες ως τα πιο περιζήτητα επαγγέλματα στην αγορά εργασίας στην χώρα μας.

      Μόνο για να ικανοποιήσει τις επιταγές της τρόϊκα; Δεν νομίζω.

      Με ένα σπάρο πολλά τρυγόνια.

      Βέβαια ξέρουν καλά τι επιφέρει αυτό στην Δευτεροβάθμια ΤΕΕ. Τι επακόλουθα έχει για τους νέους και τους άνεργους ανθρώπους της χώρας μας.

      α)  Παύουν την λειτουργία τους άμεσα πολύ περισσότερα από το ένα τρίτο των ΕΠΑΛ των ΕΠΑΣ και των ΣΕΚ της χώρας μας. Αυτό σκεφτείτε τι επιπτώσεις έχει προπαντός δε στην επαρχία.

       β) Οι ειδικότητες αυτές λόγω του ότι είναι περιζήτητες στην αγορά είναι αιμοδότης πολλών ιδιωτικών εκπαιδευτικών επιχειρήσεων ΙΙΕΚ -  ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ.

     Ο κος Αρβανιτόπουλος με την παρουσία του , ανήμερα της έκδοσης του nonpaper, στα εγκαίνια  του νέου ιδιωτικού εκπαιδευτικού συγκροτήματος στον Πειραιά, που εξυπηρετεί τις περισσότερες από τις καταργούμενες ειδικότητες,  αυτό το μύνημα έδωσε στους επιχειρηματίες του κλάδου.

      Στην Ν.Δ. προφανώς υποστηρίζονται τέτοιες πρακτικές γιατί υπάρχουν στο ιδεολογικό τους υπόβαθρο αλλά στο ΠΑΣΟΚ;

      Το ΠΑΣΟΚ δια της κας Χριστοφιλοπούλου και του ίδιου του προέδρου του κου Βενιζέλου στην ημερίδα που μόλις πρίν 20 ημέρες έκαμε, διατυμπάνιζε την ανάγκη ανάπτυξης της Δημόσιας δευτεροβάθμιας ΤΕΕ μέσω του Τεχνολογικού Λυκείου με όλες τις ειδικότητες ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ ( πρότασης που έχει καταθέσει ως σχέδιο νόμου στην βουλή των Ελλήνων ).

       Λέει ότι βρέθηκε εξαπίνης. Ότι δεν είχε ενημέρωση για όλα τούτα. Απορώ πως γίνεται η πρώην υφυπουργός Παιδείας και τωρινή υφυπουργός στο υπουργείο του Μητσοτάκη να βρέθηκε εξαπίνης. Όμως ποιά είναι η στάση τους απέναντι σε όλα τούτα; Μέχρι αυτή την στιγμή βλέπω και ακούω μόνο άτονες αντιδράσεις του είδους θα ρωτήσουμε γιατί δεν μας ενημέρωσαν.

Το Αμαλίειον Οικοτροφείον Θηλέων    Ιστορικό

Το Αμαλίειον Οικοτροφείον Θηλέων ιδρύθηκε το 1855 με σκοπό να περιθάλψει και φροντίσει παιδιά που έμειναν ορφανά εξ' αιτίας τη θανατηφόρου επιδημίας χολέρας που έπληξε την χώρα, κυρίως δε την Αθήνα. Η ιδέα ανήκει στην Μαρία Υψηλάντη και για την υλοποίησή τους εργάστηκαν με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα σπουδαίες Αθηναίες όπως η Ζωή Σούτσου, η Κυριακούλα Κριεζή, η Ανδρομάχη Ρενιέρη και η Λουκία Ρίζου. Η Βασίλισσα Αμαλία ανέλαβε με μεγάλο ενδιαφέρον την προστασία του Ιδρύματος αυτού που για το λόγο αυτό έλαβε το όνομά της «Αμαλίειον». Εκτός από την κοινωνική φροντίδα τα κορίτσια εμορφώνοντο και αποκτούσαν τα κατάλληλα, για την εποχή εφόδια. Το «Αμαλίειον» θέσπισε ανωτέρα επαγγελματική σχολή όπου εδιδάσκοντο κοπτική, ραπτική, κέντημα, δαντελοποιία, οικιακή οικονομία. Το 1873 στην παγκόσμια έκθεση της Βιέννης και στην καλλιτεχνική έκθεση της Γλασκόβης απέσπασε από τα πρώτα βραβεία χειροτεχνημάτων. Η πρώτη περιουσία του Αμαλιείου σχηματίστηκε από τις συνδρομές των μελών της Φιλανθρωπικής Εταιρίας. Τα μεγάλα όμως ποσά που επέτρεψαν στο Ίδρυμα να ευδοκιμήσει, προέρχονταν από εισφορές Ελλήνων από την Οδησσό, το Κάιρο, την Κωνσταντινούπολη, την Σμύρνη, την Πετρούπολη, την Τεργέστη και την Μασσαλία, ύστερα από έκκληση της Βασιλίσσης Αμαλίας. Ο Ανδρέας Συγγρός υπήρξε μέγας ευεργέτης του Ιδρύματος και η σύζυγός του διετέλεσε Πρόεδρος με ιδιαίτερη αγάπη, στοργή και προσωπική φροντίδα για τα παιδιά. Η επαγγελματική σχολή έχει καταργηθεί και σήμερα το Οικοτροφείο παρέχει δωρεάν σε ευπαθείς ομάδες του μαθητικού πληθυσμού στέγαση, σίτιση, ένδυση και εκπαίδευση για το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και σε άλλα μορφωτικά ιδρύματα. Χορηγεί υποτροφίες για ανώτερες και ανώτατες σπουδές με κάλυψη των δαπανών τους. Πρόσφατα έχει επεκτείνει τους σκοπούς του και λειτουργεί από φέτος και ως σπουδαστική εστία. Το Αμαλίειον μπορεί να φιλοξενήσει σε ειδική πτέρυγα των ανακαινισμένων, σύγχρονων και λειτουργικών εγκαταστάσεών του στο Μαρούσι εντελώς δωρεάν αριθμό σπουδαστριών από την επαρχία. Σε κρίσιμες για το έθνος περιστάσεις και σε περιόδους μεγάλων ανθρωπιστικών κρίσεων, το έτος 1953 μετά από το φονικό σεισμό στα Ιόνια Νησιά εισήχθη στο Αμαλίειον μεγάλος αριθμός ορφανών παιδιών, το έτος 1974 με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο φιλοξενήθηκαν περίπου 50 Κυπριωτόπουλα κ.λ.π., εξεπλήρωσε με αυταπάρνηση το φιλανθρωπικό του καθήκον επεκτείνοντας την δραστηριότητά του. Από την Διοίκηση του Αμαλιείου πέρασαν μεγάλες προσωπικότητες της Ελληνικής Κοινωνίας. Σήμερα το Αμαλίειον διοικείται από ενδεκαμελή Διοικούσα Επιτροπή αποτελουμένη από τους κ.κ. Δέσποινα Μανεά Πρόεδρο, Ευαγγελία Μόσχου Αντιπρόεδρο, Λυκούργο Αρεταίο Έφορο, Σταύρο Μαγγίνα Γεν. Γραμματέα και Μέλη τους κ.κ. Γεώργιο Βλάχο, Έφη Ζαμπίκου, Παναγιώτα Παληού, Χαράλαμπο Κινάτο, Αγγελική Ρουσσάκη – Σούλτσε, Αγγελική Αλερευρογιάννη και Εμμανουήλ Τσουδερό, τις αποφάσεις της οποίας εκτελεί η Πρόεδρος και ο Έφορος.

   3^ο γενικό λύκειο Λαμίας (Μουστάκειο)

Το έτος 1899 απεβίωσε ο ευεργέτης του σχολείου μας Κωνσταντίνος Μουστάκας  ο οποίος με τη διαθήκη του άφησε περιουσιακά στοιχεία με σκοπό την ίδρυση Γυμνασίου Θηλέων Λαμίας.

Αυτό πράγματι έγινε και σε κτίρια της οδού Καποδιστρίου 27 που εκληροδότησε ο εκλιπών Κ. Μουστάκας ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Θηλέων Λαμίας. Αργότερα εκποιήθηκε μέρος της της διατεθείσας περιουσίας και εκτίστη νέο διδακτήριο το οποίο αργότερα επεκτάθηκε και πήρε την σημερινή του μορφή. Όταν τα Αρρένων και Θηλέων  σχολεία μετατράπηκαν σε μεικτά το Γυμνάσιο Θηλέων Λαμίας μετονομάστηκε σε 3ο Γυμνάσιο Λαμίας και αργότερα διεχωρίσθη σε 3ο Γυμνάσιο και σε 3ο Λύκειο Λαμίας. Σήμερα μετά απο δικαστικές αποφάσεις τους σκοπούς του διαθέτη δια του κληροδοτήματός του υλοποιεί το 3ο Γενικό Λύκειο Λαμίας ( Μουστάκειο). Ένας από τους σκοπούς του διαθέτη είναι τα "ΜΟΥΣΤΑΚΕΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ". Πρόκειται για σημαντικά χρηματικά βραβεία που κάθε χρόνο δίνει το σχολείο μας στους άριστους μαθητές του. Από το έτος 2001 κρίθηκε οτι το κτίριο της οδού Καποδιστρίου 27 δεν ήταν δυνατόν να στεγάσει το 3ο Γενικό Λύκειο και συγχρόνως το 3ο Γυμνάσιο Λαμίας γι' αυτό τα δύο σχολεία μεταστεγάστηκαν σε νέα σύγχρονα κτίρια του Δημοσίου που βρίσκονται στην περιοχή Αφανός και επί της οδού Σπ. Μουστακλή 1. Το διδακτήριο του σχολείου είναι ένα σύγχρονο σχολικό συγκρότημα που περιλαμβάνει (φωτογραφίες χώρων) : ·         17 άνετες αίθουσες διδασκαλίας με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για εφαρμογή σύγχρονων τεχνολογιών ·         Άνετα γραφεία Διύθυνσης και διδασκόντων ·         2 πλήρη εργαστήρια Πληροφορικής ·         3 σύγχρονα εργαστήρια Φυσικών Επιστημών ·         Βιβλιοθήκη - Αναγνωστήριο που περιλαμβάνει περίπου 4.200 τίτλους βιβλίων ·         Πλήρως εξοπλισμένη αίθουσα εκδηλώσεων 400 θέσεων ·         Χώρους και όργανα αθλητικών δραστηριοτήτων (βόλεϋ, μπάσκετ, πίνγκ-πόνγκ, κ.τ.λ.)

Ζωσιμαία Σχολή Η ιστορία της Ζωσιμαίας Σχολής

Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων

Η περίφημη Zωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων ιδρύθηκε το 1828 με δαπάνες των αδερφών Ζωσιμάδων, μεγάλων Εθνικών ευεργετών. Στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα στα Γιάννενα λειτουργούσαν η Μπαλαναία και η Καπλάνειος Σχολή. Όμως το 1820, ύστερα από την πολιορκία και την πυρπόληση των Ιωαννίνων από τα στρατεύματα του σουλτάνου που ήρθε εναντίον του Αλή Πασά, Μπαλαναία και Καπλάνειος Σχολή καταστράφηκαν και σταμάτησαν να λειτουργούν. Μαζί με τις σχολές καταστράφηκαν και οι πλούσιες βιβλιοθήκες τους και η παιδεία στα Γιάννενα πέρασε μεγάλη δοκιμασία. Ωστόσο, μετά την επανάσταση του 1821 και ενώ δεν είχαν απελευθερωθεί τα Γιάννενα, φάνηκε η ευεργετική διάθεση των Ζωσιμάδων. Έτσι στα 1828, με τη σύσταση του πρώτου Ελληνικού κράτους, αποφάσισαν να ιδρύσουν «σχολείον φερώνυμον» στα Γιάννενα και να δώσουν σ’ αυτό όλα τα μέσα για να εξακολουθήσει η πόλη να αποτελεί την εκπαιδευτική πρωτοπορία του Γένους. Με χρήματα λοιπόν της Ζωσιμαίας Αδελφότητας άρχισε να λειτουργεί στα Γιάννενα το πρώτο σχολείο, με τον τίτλο «Γενικόν Σχολείον».

Πρόσοψη 3ου διδακτηρίου Ζωσιμαίας Σχολής, σχέδιο Μελίρρυτου και Χαρισιάδη

Πρώτος διευθυντής της Σχολής υπήρξε ο Γεώργιος Κρανάς ή Αίσωπος, μαθητής του Αθανάσιου Ψαλίδα. Περιλάμβανε, κατά τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας της, πέντε γυμνασιακές τάξεις. Βασικά μαθήματα που διδάσκονταν στη Σχολή, κατά τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της, ήταν τα Ελληνικά, Λατινικά, Ιταλικά και Γαλλικά. Διδάσκονταν και άλλα μαθήματα, που αποκαλούνται «λοιπαί επιστήμαι». Πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή της η Σχολή αρχίζει να γίνεται γνωστή και πέρα από τα σύνορα της Ηπείρου. Η Ζωσιμαία Σχολή συνδέθηκε τόσο πολύ με την πόλη μας, ώστε, όταν κάποιος έλεγε για τη Ζωσιμαία, η σκέψη του ερχόταν στα Γιάννενα.

Το 1833 τη διεύθυνσή της αναλαμβάνει ο Αναστάσιος Σακελλάριος, μαθητής κι αυτός του Ψαλίδα, που δίνει με τις γνώσεις και την εργατικότητά του γόητρο στη Σχολή

«Ενδεικτικόν» της τότε Ζωσιμαίας Σχολής 

Εκτός από Ηπειρώτες μαθητές, υπήρχαν και μαθητές ακόμη και από την Ανατολική Ρωμυλία και από άλλα μέρη του εκτός Ελληνικού κράτους Ελληνισμού. Έχουν καταγραφεί μετεγγραφές ακόμη και από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Επίσης από τη Σχολή αποφοίτησαν ακόμη και ορισμένοι Τούρκοι και Αλβανοί, οι οποίοι διακρίθηκαν στον πολιτικό στίβο των χωρών τους. Οι μαθητές της έφτασαν να είναι 400 εκείνο το χρονικό διάστημα (1852) και ο ίδιος ο Σακελλάριος δίδασκε στις δύο τελευταίες τάξεις.

Από τους αποφοίτους, όσοι δε συνέχιζαν τις σπουδές στο πανεπιστήμιο διορίζονταν δάσκαλοι σε όλες τις πόλεις και χωριά της βαλκανικής με ελληνικό πληθυσμό. Το 1860 λόγω της μεγάλης φήμης της σχολής, με απόφαση του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι απόφοιτοι της Ζωσιμαίας εισάγονταν σε αυτό χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις.

Το 1902 θεμελιώνεται το κτίριο της Ζωσιμαίας Σχολής. Οι εργασίες για την κατασκευή αυτού του επιβλητικού, ως προς την αρχιτεκτονική, οικοδομήματος αποπερατώθηκαν το 1905. Το 1909 τροποποιείται το πρόγραμμα της Σχολής και προσαρμόζεται, όχι πάντα με επιτυχία, στο πρόγραμμα των γυμνασίων της υπόλοιπης Ελλάδας. Το Μάιο του 1918 λειτούργησε ως «Α΄ Γυμνάσιον Ιωαννίνων» με την άμεση παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας. Λίγα χρόνια αργότερα το ελληνικό κράτος επιχείρησε τον υποβιβασμό των σχολείων που βρισκόταν σε λειτουργία. Απ’ τον υποβιβασμό αυτό, κατά το 1925, δεν εξαιρέθηκε ούτε η Ζωσιμαία.

Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων

Νέα εποχή για τη Ζωσιμαία Σχολή αρχίζει το 1932. Ο μέχρι τότε καθηγητής του Διδασκαλείου Ιωαννίνων, Χρίστος Σούλης, προάγεται σε Γυμνασιάρχη και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Σχολής. Η Σχολή οργανώθηκε και το γόητρό της αποκαταστάθηκε στη συνείδηση των Ηπειρωτών. Η Πολιτεία, σε αναγνώριση των υπηρεσιών της προς το Έθνος και σε ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους Ζωσιμάδες, ανακήρυξε το 1937 τη Ζωσιμαία Πρότυπο Γυμνάσιο. Οι μαθητές που τέλειωναν το Δημοτικό Σχολείο, έπρεπε να αισθάνονται αρκετά ικανοί για να προσέλθουν στις εξετάσεις της Ζωσιμαίας Σχολής. Αυτός ήταν βασικά και ο λόγος που στη Ζωσιμαία, μέχρι την εποχή που καταργήθηκαν οι εξετάσεις, φοιτούσαν μαθητές αριστούχοι, όχι μόνο από την πόλη των Ιωαννίνων, αλλά και από πολλά μέρη της Ηπείρου.

 Οι Ζωσιμάδες

Δός μοι τούτον τον ξένον…»: Οι άνθρωποι της εκπαίδευσης ανοίγουν αγκαλιά στην προσφυγιά

Posted on 30/08/2016 by Maria Panagiotaki

Οι λειτουργοί της εκπαίδευσης, οι άνθρωποι των γραμμάτων, τιμούν τον Άνθρωπο, υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και με τις πράξεις τους, δίνουν περιεχόμενο σε βαθιές, οικουμενικές αξίες.

Διαβάστε ένα εξαιρετικό κείμενο που τιμά την εκπαιδευτική κοινότητα, μια παρέμβαση ουσίας στο ζήτημα των προσφύγων, από τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης Κρήτης και τους Διευθυντές Εκπαίδευσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας και των τεσσάρων Περιφερειακών Ενοτήτων της Κρήτης.

Τα σχολειά μας είναι ανοιχτά για όλα τα παιδιά και οι δομές της εκπαίδευσης, όπως ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ηρακλείου που στηρίζει ψυχολογικά τη σχολική κοινότητα, κρατάνε ανοιχτές αγκαλιά και ψυχή για όλα,  ό λ α  τα παιδιά…

Γράφονται και λέγονται πολλά τούτες τις μέρες για τον ερχομό προσφύγων που προβλέπεται να φιλοξενηθούν στον τόπο μας.

Άνθρωποι από γειτονικές χώρες που διάλεξαν -μάλλον αναγκάστηκαν- να διαβούν τις φουρτουνιασμένες θάλασσες του Αιγαίου, όχι για τουρισμό μα για να γλυτώσουν από τα νύχια μιας άδικης μοίρας και την απειλή του εμφύλιου θανάτου.
«Στον τόπο μας! δίπλα μας, σιμά στις αυλές μας!… ξένοι, αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι ίσως»…

Με τέτοια λόγια γέμισαν φοβικό παραλήρημα οι ιστοσελίδες ενώ τρανοί και μεγαλόσχημοι συμπολίτες μας, με περίσκεψη -αλλά χωρίς αιδώ- πασχίζουν να μας πείσουν πως εμείς, ειδικά εμείς οι κάτοικοι του τόπου αυτού, δεν διαθέτουμε μια θέση στη χώρα μας, στο νησί μας μα και στην καρδιά μας για ένα τσούρμο κατατρεγμένους και φοβισμένους συνανθρώπους μας. Επικαλούνται, άλλωστε με ρητορική δεινότητα «ακλόνητα» επιχειρήματα για του λόγου το αληθές, πως τάχατες φόβος μεγάλος και άδηλοι κίνδυνοι εγκυμονούν σε όποιον τόπο ανοίξει την αγκαλιά του στις πονεμένες τούτες ψυχές και στα βασανισμένα από πείνα, δίψα και τρόμο κορμιά τους…

Μήπως, εμείς, οι άνθρωποι της Εκπαίδευσης έχουμε να πούμε κάτι για όλα τούτα, αλήθεια;

Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια μαθητές από άλλες πατρίδες να μοιράζονται το ίδιο θρανίο με ελληνόπουλα, αφού έμαθαν τη γλώσσα και τον τρόπο ζωής μας, και που στα διαλείμματα το ίδιο χαμόγελο με τα δικά μας παιδιά σημαδεύει το πρόσωπό τους. Έχουμε δει παιδιά μεταναστών και προσφύγων να πρωτεύουν στα γράμματα και στο ήθος, που με επιμέλεια και όρεξη κατακτούν πρωτιές…

Στα βιβλία μας, τα κείμενα μιλούν για το νέο πρόσωπο της χώρας μας μετά τον ερχομό των μεταναστών και προσφύγων, από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού οι μαθητές μας γράφουν στην ορθογραφία «ξένος – φίλος», μέχρι και στην τελευταία τάξη του Λυκείου η παρουσία του «άλλου» του διαφορετικού, γίνεται παιδαγωγικός στόχος και μετουσιώνεται σε διδακτικό βίωμα… Σε ένα σχολείο που από παλιά κατάφερε να χωρέσει τις περιπέτειες της Ελλάδας, άλλοτε ως Προσφυγιά μετά το 1922, άλλοτε ως ορφάνια από τη μετανάστευση στην Αμερική, Αυστραλία και Γερμανία, όπως κι αργότερα στα χρόνια της χούντας τα παιδιά των κυνηγημένων έβρισκαν ανοιχτή την αγκαλιά του δασκάλου…

Και, πώς αλλιώς τάχατες να γινόταν σε μια χώρα που οι παππούδες μας ήταν πρόσφυγες, οι πατεράδες μας μετανάστες και τα παιδιά μας σήμερα πάλι μετανάστες;

Στα σχολειά μας, διδάσκουμε την πανάρχαια αρετή της φιλοξενίας, τότε που οι πρόγονοί μας δώσανε στον θεό τους τον Δία το όνομα Ξένιος, αναγνωρίζοντας στην θεότητα το μεγαλείο της απλόχερης φιλοξενίας ως βασικό συστατικό της ανθρώπινης φύσης. Διδάσκουμε πάλι και διηγούμαστε σκηνές φιλοξενίας μέσα από τα κείμενα του Ομήρου, από τα κείμενα της Αγίας Γραφής και στήνουμε μπροστά στα μάτια των παιδιών μέσα στις τάξεις μας το εκστατικό όραμα του μινωικού κόσμου, τότε που τα καλοτάξιδα καράβια έσκιζαν τις θάλασσες της Μεσογείου από τη Φοινίκη μέχρι την Κύπρο, από την Παλαιστίνη μέχρι τη Σικελία κουβαλώντας υφάσματα, αρώματα, λογής-λογής κοσμήματα και σεντέφια, ιδέες και μουσικές, χρώματα και φυλές σε ένα ατέλειωτο καμβά πολιτισμών υφασμένο με τις αποχρώσεις της ανθρώπινης διαφορετικότητας, στοιχείο που αποτελεί και την πηγή κάθε δημιουργικότητας…