ο π η γ ά δ ι
Για τον κάθε άνθρωπο η δική του ζωή είναι ένα σκεπασμένο πηγάδι άγνωστου βάθους, που γεμίζει μ’ έναν ορισμένο ρυθμό. Λίγο πριν το νερό φτάσει στο χείλος του υπάρχει μια προειδοποιητική έξοδος. Όταν δεις να αρχίσει η ροή του νερού απ’ αυτήν να ξέρεις ότι φτάνει η ώρα για το τελευταίο ταξίδι. Οι έκτακτοι θάνατοι καλύπτονται από ξαφνικές πλημμύρες κι απότομα ξεχειλίσματα.
Αναρωτιέσαι: Θα μπορούσε ποτέ ο άνθρωπος να αποκτήσει το δικαίωμα ή την ικανότητα να σηκώνε...ι εγκαίρως το καπάκι και να βλέπει τα χρονικά περιθώρια που έχει; Να ξέρει να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες που εν ζωή έχει; Δε θα ήταν τότε καλύτερος ο κόσμος μας;
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, γιατί υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπως ισχύει σε κάθε θέμα. Μήπως η γνώση της κρίσιμης ώρας αντί να ηρεμήσει τα πράγματα δημιουργεί νέες αναστατώσεις; Σίγουρα η απώλεια της έκπληξης μετριάζει την ομορφιά της ζωής και την τοποθετεί σε στενά καλούπια. Υπάρχει ακόμα και η διάσταση του θρησκευόμενου ανθρώπου που η γνώση του τέλους, του δίνει ασφαλή περιθώρια για την τελική αίτηση συγχώρεσης των εν ζωή αμαρτημάτων. Η ειλικρίνεια του αιτήματος συγχώρεσης αφήνεται βεβαίως στην κρίση του αντίστοιχου Θεού.
Κι εγώ που δεν έχω τέτοιου είδους διλήμματα ομολογώ ειλικρινά ότι δε θα μου άρεσε η εν των προτέρων γνώση της εξόδου…. Άλλωστε υπάρχει και η εναλλακτική λύση. Κάθε μέρα να έχεις τακτοποιημένες τις υποχρεώσεις σου

Πέρσι. Με το φίλο μου Φίλιππο Χαρμανίδη στο σπίτι του Γιώργου Τριανταφύλλη

Ιστορία της Σχολής (ΕΜΠ)
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έκανε την εμφάνισή του το 1837 με την ονομασία Πολυτεχνικό Σχολείο και με την πλέον στοιχειώδη μορφή εκπαιδευτικού ιδρύματος, ως δημοτικό σχολείο τεχνικής εκπαιδεύσεως. Λειτουργούσε μόνο Κυριακές και εορτές.
Το 1840 προστίθεται και σχολείο συνεχούς λειτουργίας, ενώ πληθύνονται και επεκτείνονται τα μαθήματα. Το Πολυτεχνείο εγκαθίσταται σε δικό του κτήριο στην οδό Πειραιώς. Με τον ζήλο των μαθητών και των διδασκόντων, το σχολείο αναπτύσσεται συνεχώς και ανυψώνεται η στάθμη του. Τα μαθήματα περιλαμβάνουν τώρα Μαθηματικά, Χημεία, Σχέδιο, Μηχανική και Παραστατική Γεωμετρία, ενώ η εκπαιδευτική οργάνωση περιλαμβάνει χειμερινό και θερινό εξάμηνο. Κατά την περίοδο 1844-1862, πλην του κυριακάτικου και καθημερινού Σχολείου, δημιουργείται και Ανώτερο Σχολείο, που περιλαμβάνει την Αρχιτεκτονική και Καλές Τέχνες. Την περίοδο αυτή εισάγεται ως μάθημα και η Μηχανουργία.
Τον Ιανουάριο του 1856 ακούστηκαν για πρώτη φορά μαθήματα περί "Μαγνητικής" και περί "Στατικού Ηλεκτρισμού" και τον Ιούνιο του 1860 εκπαιδεύτηκαν οι πρώτοι χειριστές του τηλεγράφου. Κατά την τριετία 1862-64 το Πολυτεχνείο αναδιοργανώνεται με εισαγωγή περισσοτέρων τεχνικών μαθημάτων. Η τάση αυτή συνεχίζεται στην περίοδο 1864-1873. Διοργανώθηκε το μηχανουργείο, το οποίο ονομάσθηκε "Σιδηρουργικόν Εργοστασιον", και

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Ιστορική Αναδρομή
Tην προσπάθεια για ίδρυση πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη είχε ξεκινήσει ο Ελευθέριος Bενιζέλος, σε μία εποχή που η Βόρεια Ελλάδα μόλις είχε απελευθερωθεί και η τόνωση των «Νέων Χωρών», όπως αποκαλούνταν τότε οι νεοαπελευθερωθείσες περιοχές, προέβαλλε ως εθνική ανάγκη. Μάλιστα, παράλληλα με το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης προβλεπόταν και η ίδρυση ενός ακόμη πανεπιστημίου στη Σμύρνη. H Μικρασιατική καταστροφή, όμως, ανέτρεψε εκείνα τα σχέδια.
Αργότερα, το 1924, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπαναστασίου αποφάσισε την ίδρυση του πανεπιστημίου και ξεκίνησε τις διαδικασίες που ευδοκίμησαν το καλοκαίρι του 1925. Ο ιδρυτικός νόμος του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ν. 3341/14-6-25) ψηφίστηκε στις 5 Ιουνίου 1925 από την τότε συντακτική συνέλευση έπειτα από πολλές και μακρές συζητήσεις και δημοσιεύθηκε στο φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως της 22ας Ιουνίου 1925.
Από τις πρώτες ημέρες της ψήφισής του ο ιδρυτικός νόμος πέρασε από πολλές περιπέτειες και δοκιμασίες, που συνεχίστηκαν αδιάκοπα στα πρώτα χρόνια της εφαρμογής του λόγω της πολιτικής αναταραχής εκείνης της εποχής. Ωστόσο, το πανεπιστήμιο ξεκίνησε να λειτουργεί από το 1926 με πρώτο πρόεδρο το Γεώργιο Xατζηδάκι και κατόπιν το Χρίστο Tσούντα.
Στον ιδρυτικό νόμο μεγαλύτερη βαρύτητα δινόταν στην ανάπτυξη των θεωρητικών επιστημών, κατεύθυνση που συμβάδιζε άλλωστε με τις αντιλήψεις της εποχής. Τον πρώτο χρόνο, το 1926, λειτούργησε η Φιλοσοφική Σχολή, που στεγάστηκε στο κτίριο «Aλλατίνι», εκεί που στεγάζονται σήμερα οι υπηρεσίες της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.

Το σύνταγμα της χώρας : Λύτης ή δημιουργός προβλημάτων ;
Όταν ακούμε τη λέξη ΣΥΝΤΑΓΜΑ τότε αυθόρμητα μας έρχεται η τάση να κάτσουμε σε στάση προσοχής όπως συμπεριφερόμαστε στην έπαρση της σημαίας μας, που είναι το εθνικό μας σύμβολο. Ναι ! Είναι βλέπεις ο καταστατικός χάρτης, που ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών, τη λειτουργία των θεσμών του κράτους και την ανεξαρτησία των εξουσιών. Φιλοδοξεί να εξασφαλίσει την ομαλή λειτουργία της πολιτείας και είναι ο οδικός χάρτης με βάση τον οποίο θα πρέπει να λύνονται οι πάσης φύσεως αντιθέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους και φορείς.
Είναι όμως έτσι ; Νομικός δεν είμαι, ούτε ειδικός επί του θέματος. Ελπίζω όμως πως είμαι ένας μέσος παρατηρητής των συμβαινόντων στην πατρίδα μας. Ας γίνουμε ρεαλιστές, παραπέμποντας στις εμπειρίες μας για το τι γίνεται στην πράξη. Αν επικαλεστούμε τη μνήμη μας κι αν εντρυφήσουμε στ’ άρθρα του κειμένου θ’ ανακαλύψουμε μια σειρά από πτυχές της εγχώριας κατανομής της εξουσίας και των δικαιωμάτων διαφόρων ισχυρών ομάδων πίεσης, που στο πέρασμα του χρόνου κέρδισαν καταχρηστικά πόντους σε βάρος άλλων ασθενέστερων κατηγοριών συμπολιτών μας. Αυτό το κείμενο που έπρεπε να εξασφαλίζει ισότητα δικαιωμάτων σε όλους επαληθεύει το Οργουελικό λεχθέν:
«Όλοι είμαστε ίσοι, μα μερικοί είναι πιο ίσοι απ’ τους ίσους»

Ιστορικό Και Λαογραφικό Μουσείο Νάουσας
Το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Νάουσας ανήκει στον Δημοτικό Πολιτιστικό Οργανισμό Νάουσας. Σκοπός του είναι η διαφύλαξη των κειμηλίων της πόλης και η μετάδοση της ιστορίας και ως παράδοσης στις νεότερες γενιές.
Το πρώτο ξεκίνημα έγινε το 1959, το 1967 το μουσείο παραχωρήθηκε στο Λύκειο Ελληνίδων Νάουσας και το 1999 στεγάστηκε σε ένα από τα παλαιότερα κτίσματα της πόλης του 1842. Αγοράστηκε από το Δήμο το 1989 και απεκατεστάθη οι...κοδομικά το 1996. Διαμορφώθηκε για να δεχθεί τη συλλογή, το 2000 - 2001.
Το κτίριο στην πρόσοψή του έχει κήπο όπου είναι τοποθετημένες οι προτομές των ηρώων Αγγελή Γάτσου, αγωνιστή της επαναστάσεως του 1822 και του Κων/νου Μαζαράκη -καπετάν Ακρίτα- Μακεδονομάχου οπλαρχηγού του 1905. Το τροχοφόρο μικρό κανόνι θυμίζει τους νικηφόρους πολέμους του 1912-13.
Στο ισόγειο στημένος ο παραδοσιακός αργαλειός και όλα τα «ύπεργα» της Ναουσαίικης οικοτεχνίας. Όλα τα πρωτογενή εργαλεία υφαντικής δίνουν στοιχεία από το ξεκίνημα και την άνθηση της Ναουσαίικης βιομηχανίας.
Στον πρώτο όροφο, εκτίθενται αντικείμενα της καθημερινής ζωής των Ναουσαίων τους περασμένους αιώνες. Σε άλλη αίθουσα δεσπόζουν ο Γιαννίτσαρος με τη Μπούλα της Νιάουστας και τα όργανα που συνοδεύουν το πανάρχαιο δρώμενο. Επίσης εκτίθενται χειροτεχνήματα υφαντικής, πλεκτικής, κεντήματος και ασημουργίας.

Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αιγίου
Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αιγίου
Στεγάζεται στο αρχοντικό του Αναστασίου Λόντου και ιδρύθηκε το 1994 από την Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Αιγιαλείας.
Εν πολλοίς αποτελεί έργο ενός προσώπου, της φιλολόγου Βάνας Μπεντεβή, η οποία με την πολυετή δράση της συγκέντρωσε στοιχεία της λαογραφίας και της λαϊκής και αστικής κουλτούρας του Αιγίου τα οποία κατόρθωσε και παρουσίασε στο ευρύ κοινό....
Το πολύ πλούσιο ιστορικό και λαογραφικό υλικό που εκτίθεται σε 9 αίθουσες καλύπτει μια μεγάλη περίοδο (από Τουρκοκρατία έως σήμερα) της ιστορίας και της παράδοσης (όπλα, στολές, πίνακες, αγροτικά εργαλεία, κεντήματα, κ.ά) της Αιγιάλειας.
Το Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο είναι Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου Αιγίου και διοικείται από Επιτροπή ορισμένη από την εκάστοτε Δημοτική Αρχή.

Στοιχεία
• Διεύθυνση: Δεσποτοπούλων 2