Ο σεισμός
Ο πρώτος σεισμός, που έζησα, ήταν στο Βόλο το 1955. Με βρήκε τη στιγμή που καθόμουν αμέριμνος στην τουαλέτα. Μια εμπειρία που όταν την πρωτοσυναντάς, σε ταράζει έτσι κι αλλιώς, αλλά εκεί που ήμουν πλήρως αφημένος το ξαφνικό ταρακούνημα σφραγίστηκε μέσα μου σαν αρνητικό αίσθημα και από τότε με κυνηγάει διαρκώς όλα τα υπόλοιπα χρόνια. Βεβαίως ο ίδιος ο σεισμός είναι μια διαδικασία που κρατάει λίγα δευτερόλεπτα και μετά τελειώνει. Στη διάρκεια του ό,τι είναι να συμβεί, συμβαίνει πριν προλάβεις καν να το συνειδητοποιήσεις. Γίνεται όμως! Για λίγους έχει τραγικές συνέπειες, για τους πολλούς αποτελεί ένα περαστικό συμβάν. Η αγωνία δεν είναι αυτός ο ίδιος ο σεισμός. Η αγωνία και το βασανιστήριο είναι η διαρκής ανησυχία, η αδιάκοπη αναμονή για το επόμενο ραντεβού μαζί του. Όποιος δεν έχει αυτή την αγωνία να μου τον δείξετε, να τον γνωρίσω!
Γι’ όποιον δε φοβάται το σεισμό δυο ερμηνείες μόνο μπορώ να δώσω. Πρώτον γιατί μέχρι τώρα δεν είχε την «τύχη» αυτής της εμπειρίας και δεύτερον γιατί είναι από εκείνη την παράξενη κι αντιπαθή χοντρόπετση κατηγορία ανθρώπων, που δεν τη ζηλεύω και θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι μάλλον τη λυπάμαι. Είναι εκείνοι που έχοντας στην πραγματικότητα κλειστούς τους δρόμους επικοινωνίας με το περιβάλλον, έχουν αυθαίρετα βαπτίσει την αναισθησία τους ψυχραιμία ή θάρρος. Εμένα ο φόβος του σεισμού είναι βαθειά χαραγμένος μέσα μου και τον συνάντησα πολλές φορές στη ζωή μου, ιδιαίτερα όταν στους σεισμούς των Αλκυονίδων νήσων είχα και μικρό παιδί.

Στιγμές από την ιστορία του 3ου Γυμνασίου Τρικάλων (πρώην Θηλέων)
• Ρετρό Φωτό & Ιστορίες
Ιστορικές φωτογραφίες από την ίδρυσή του μέχρι το 1953
...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Το «Αστικό Σχολείο Θηλέων» ιδρύθηκε το 1937.
Άρχισε να λειτουργεί από την 15 η Οκτωβρίου 1937 και αποτελούσε παράρτημα του τότε μικτού Γυμνασίου Τρικάλων.
Διευθυντής ανέλαβε ο Γεώργιος Κακκάβας, Φιλόλογος.
Καταργήθηκε με την ίδρυση του Γυμνασίου Θηλέων το οποίο πρωτολειτούργησε το φθινόπωρο του 1939 ως αυτοτελές Γυμνάσιο με Γυμνασιάρχη τον κ. Γεώργιο Κακκάβα.

Το 1945 λειτούργησε με 438 μαθήτριες και πέντε καθηγητές.
Φωτογραφία μαθητριών του Γυμνασίου Θηλέων Τρικάλων με τον καθηγητή μαθηματικών Ρούση Κων/νο ( από το βιβλίο Θ. Λώλη – Το Βαρούσι)
Διευθυντές από 1944-1954:
Παναγιώτης Κοτρώνης (1944-1945),
Γεώργιος Πάσχος (1945-1947, 1950),
Βασίλειος Βήκας (1947-1948),
Γεώργιος Κ. Παπαγεωργίου-Εράλδυς (1948-1954)
Τελειόφοιτες του Γυμνασίου Θηλέων Τρικάλων. Διακρίνονται οι καθηγητές Χριστάνης Ανδρέας(φυσικός), Ρούσης Κων/νος (μαθηματικός) και Πούρικας Μιχάλης (θεολόγος). (Αρχείο Μ.Γ. Πιτσάκου)

27 Ιανουαρίου 1951- Ημερήσια εκδρομή του Γυμνασίου Θηλέων στο Φλαμούλι. Διακρίνεται η καθηγήτρια Μπαρμπαρούση Λεμονιά (Γυμνάστρια) (Αρχείο Μαρίας Χούνου)
26 Μαϊου 1951 - Ημερήσια εκδρομή στα Μετέωρα
. Σχολ. Έτος 1950-51. Διακρίνονται οι καθηγητές Πούρικας Μιχάλης (θεολόγος), Μανίκας Αχιλλέας(Φιλόλογος), Μακρή Ασπασία (Γαλλικών) και το διώροφο κτίριο Θεοδοσοπούλου στην Ασκληπιού, όπου στεγαζόταν το Γυμνάσιο Θηλέων εκείνη την εποχή. (Αρχείο Μαρίας Χούνου)
1951- Μαθήτριες της Ε΄τάξης του 8/ταξίου Γυμνασίου Θηλέων Τρικάλων στις Γυμναστικές Επιδείξεις στο στάδιο «Διαγόρας» της πόλης των Τρικάλων.
15 Ιουνίου 1953 – Β΄Κιτριλάκεια στο στάδιο «Διαγόρας» της πόλης τωνΤρικάλων. Μαθήτριες του Γυμνασίου Θηλέων συμμετέχουν στο μαθητικό χορό με λευκά και γαλάζια φορέματα. (Αρχείο Μαρίας Χούνου)
Στεγαζόταν στο κτήριο Θεοδοσοπούλου από το 1941-1961 στην Ασκληπιού δίπλα από το τμήμα Ασφάλειας.

Δείτε περισσότερα

+3

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

Πίσω από τα κενά, στα σχολεία, κρύβονται τα πλεονάσματα και πίσω από αυτά ο κρατισμός!
μαύρη τύπα των διορισμών
Για πολλά χρόνια, προ κρίσεως, χιλιάδες εκπαιδευτικοί διορίζονταν κάθε χρόνο και στην συνέχεια χιλιάδες αναπληρωτές προσλαμβάνονταν επίσης κάθε χρόνο. Δεν το έχω ψάξει αλλά θα στοιχημάτιζα ότι οι ετήσιοι διορισμοί υπερκάλυπταν τις ετήσιες αποχωρήσεις. Ενώ λοιπόν αυτά συνέβαιναν, οι ετήσιες εθιμοτυπικές καταγγελίες των συνδικαλιστών διεκτραγωδούσαν τις ελλείψεις καθηγητών στα σχολεία και απαιτούσαν ακόμα περισσότερους διορισμούς μονίμων και όχι αναπληρωτών.
Κάπως έτσι φθάσαμε να έχουμε τους περισσότερους εκπαιδευτικούς στην ΕΕ, αναλογικά με τον αριθμό των μαθητών. Κανείς όμως δεν πρόσεξε ότι καθώς όλα αυτά εξελίσσονταν, τα ιδιωτικά φροντιστήρια και οι αντίστοιχες δαπάνες εκτοξεύονταν, ότι στο Λύκειο και στο Γυμνάσιο ελάχιστοι μαθητές εμπιστεύονταν αποκλειστικά το δημόσιο σχολείο ότι κανένας μαθητής δεν αποκτούμε τίτλο γλωσσομάθειας από αυτό, ότι στους διεθνείς διαγωνισμούς το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κατρακυλούσε στις τελευταίες θέσεις.
Η άνεση χιλιάδων ετήσιων διορισμών στα χρόνια της νιρβάνας, έκρυβε τη μαύρη τρύπα στην οποία χάνονταν οι διορισμοί, τα κενά που κάθε χρόνο ξεπηδούσαν ακριβώς εκεί που είχαν καλυφθεί με προηγούμενους διορισμούς.
Η εποχή της ανέμελης διαχείρισης έχει παρέλθει, η μαύρη τρύπα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Πίσω από τα κενά όμως, κρύβονται τα πλεονάσματα και πίσω από αυτά ο κρατισμός ως κυρίαρχη αντίληψη. Το κράτος με την ιεραρχική συγκεντρωτική του δομή υποτίθεται ότι κρατά στα χέρια της κεντρικής διοίκησης τον πλήρη έλεγχο. Μαύρη η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα.

Τ ο ε ί π ε
Γύρισε το πρόσωπο απ’ την άλλη
και μ’ όλον το φόβο μέσα του
ξεστόμισε με δύναμη τα λόγια ...
που ποτέ μέχρι τώρα
δεν διανοήθηκε
ότι μπορεί να πει
«Δεν θα ήθελα να ζω πουθενά αν δεν θα είσαι κι εσύ κοντά μου!»
Δεν περίμενε στιγμή να δει τις αντιδράσεις της.
Το έβαλε στα πόδια.
«Χριστέ μου, τι τόλμησα κι είπα;»
αναστατωμένος αναρωτήθηκε
« Και τώρα;»

Να και μια φορά μ' ανοιχτό χαμόγελο !!!

Παλαιά Θεσσαλονίκη (σχολεία)

Πέθανε ο άνθρωπος των γραμμάτων Ανταίος Χρυσοστομίδης (1952 – 2015)
14/08/2015 από rosetabooks
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης γεννήθηκε το 1952 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το 1969 φεύγει για σπουδές στην Ιταλία. Παίρνει το πτυχίο της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ρώμης το 1978. Δουλεύει στην Αθήνα ως αρχιτέκτονας μέχρι το 1982. Την ίδια περίοδο αρχίζει να μεταφράζει από την ιταλική γλώσσα, στην αρχή δοκίμια και στη συνέχεια λογοτεχνικά έργα. Το 1983 αρχίζει να εργάζεται ως δη...μοσιογράφος στο περιοδικό «Ένα». Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής σε διάφορα περιοδικά μαζικής κυκλοφορίας. Η δημοσιογραφική του ενασχόληση συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην εφημερίδα «Αυγή», στην οποία υπογράφει κάθε Κυριακή μια ολόκληρη σελίδα με τον τίτλο «Περιδιαβάζοντας».
Από το 1998 εργάζεται ως Διευθυντής του τμήματος Ξένης Λογοτεχνίας στις Εκδόσεις «Καστανιώτη». Το 1999 δημοσίευσε μαζί με τον Αντόνιο Ταμπούκι το βιβλίο΄»Ένα πουκάμισο γεμάτο λεκέδες» (Άγρα). Από το 2000 διδάσκει σε μεταπτυχιακά τμήματα του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και στο ΕΚΕΜΕΛ πρακτική μετάφρασης. Το 2003 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ξένης Λογοτεχνικής Μετάφρασης. Το 2004 το Ιταλικό Κράτος, τιμώντας τον για τις προσπάθειές του για την εξάπλωση της ιταλικής κουλτούρας, του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη Εργασίας.
Δείτε ΕΔΩ το πλούσιο έργο του!!!
Βιογραφικό ΕΔΩ
Δείτε περισσότερα

Μου αρέσει!