Η ιστορία του δασκάλου Γεωργίου Κουτσούρη και της κ. Μαίρης Δαμουλιάνου
Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους δασκάλους αυτούς που με αυταπάρνηση υπηρέτησαν σε δύσκολα χρόνια και χαλεπούς καιρούς. Ας είναι πρότυπο για εμάς τους νεότερους και φωτεινό παράδειγμα!
Ο Γεώργιος Κουτσούρης ήταν δάσκαλος στο χωριό Μεταξά Κοζάνης από το 1954-1959. Στην παρουσίαση αυτή θα δείτε τα χρόνια που υπηρέτησε στο χωριό αλλά και τις δυσκολίες και τις χαρές του επαγγέλματος τα δύσκολα εκείνα χρόνια.
Ήταν... ο πρώτος διορισμός του νέου, 25χρονου τότε δασκάλου που ερχόταν από ένα άλλο χωριό, αυτό της Ελλοπίας της Στερεάς Ελλάδας. Και με πολύ πάθος και μεράκι ρίχτηκε στη δουλειά.
Ο κ. Κουτσούρης συνέβαλε στο χτίσιμο και τη δημιουργία ενός εξατάξιου δημοτικού σχολείου με πολύ κόπο, όπως με πολύ κόπο και προσπάθεια γίνονται όλα τα ωραία πράγματα στην πατρίδα μας!
Και όχι μόνο αυτό. Στο χωριό από το 1956 άρχισε να λειτουργεί και νυχτερινό δημόσιο δημοτικό σχολείο για όσους δεν τα είχαν καταφέρει έως τότε.
Το 1958 φτάνει στο χωριό μια νέα δασκάλα, η Μαίρη Δαμουλιάνου, μετέπειτα σύζυγος του κ. Κουτσούρη, που δούλεψε κυρίως στην Αιανή με τον κ. Σιαμπανόπουλο.
Η συγκεκριμένη παρουσίαση προβλήθηκε φέτος στο αντάμωμα των Μεταξιωτών.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την κόρη τους, κ. Βάλια Κουτσούρη, εκπαιδευτικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που μας παραχώρησε το υλικό αυτό.
Δείτε περισσότερα

Ετοιμάζεται το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στην φυλακή στην Αγιά Χανίων
Στα πλαίσια της προετοιμασίας για τη λειτουργία του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας στο Κατάστημα Κράτησης Χανίων Κρήτη 1, ο Διευθυντής του Καταστήματος Κράτησης Ι. Κλαπάκης και η Κοινωνική Υπηρεσία οργάνωσαν σε συνεργασία με το ΣΔΕ Χανίων και το παράρτημα Πλατανιά εκπαιδευτική επίσκεψη των εκπαιδευόμενων του σχολείου στο Κατάστημα Κράτησης με σκοπό μέσα από συζήτηση να ενημερωθούν οι κρατούμενοι που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν τα μαθήματα την επόμενη σχολική χρονιά.
Την ομάδα που επισκέφτηκε το σχολείο αποτελούσαν οι εκπαιδευόμενοι του Β΄ κύκλου του Παραρτήματος Πλατανιά, η εκπαιδεύτρια του Κοινωνικού Γραμματισμού Α. Τσίγκου, η Υποδιευθύντρια Σ. Κρεμμύδα και ο Διευθυντής του ΣΔΕ Χανίων Δρ. Δ. Μπούρδας.
Μετά την ενημέρωση των επισκεπτών από το Διευθυντή του Καταστήματος οι εκπαιδευόμενοι και οι κρατούμενοι συνεργάστηκαν σε ομαδικές δραστηριότητες. Ύστερα από ένα μικρό διάστημα που μας πήρε για να γνωριστούμε μεταξύ μας, όπου συστολή και αμηχανία ξεπεράστηκαν, ο Διευθυντής του ΣΔΕ ενημέρωσε κατ’ αρχήν για το θεσμικό πλαίσιο του σχολείου και τα θέματα εγγραφών και παρακολούθησης. Στη συνέχεια δούλεψαν όλοι μαζί σε ομάδες τις ασκήσεις, συζήτησαν, εξέφρασαν ανησυχίες και απορίες, θυμήθηκαν ιστορίες από τα σχολικά τους - και όχι μόνο - χρόνια.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του ΡΙΟ αρχίζουν. Ας θυμίσω κάτι σχετικό
Επιστολή μου που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 3 Νοεμβρίου 2007 με τον τίτλο ΕΝΙΩΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΚΡΑ Αγαπητή Καθημερινή
Με την ευκαιρία της επίσημης παραδοχής από την Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Μάριον Τζόουνς ότι υποβοηθήθηκε από αναβολικά και την αυθόρμητη και αυτονόητη επιστροφή των μεταλλείων της, μου ήρθε στη μνήμη η έντονη πίκρα που ένιωσα τη μέρα της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων ...της Αθήνας.
Ένα σημαντικό μέρος της προσοχής της παγκόσμιας κοινότητας αποπροσανατολίστηκε από την απαράδεκτη συμπεριφορά των δυο πρωταθλητών μας. Μια μέρα που προετοιμάστηκε με τόσο κόπο και τόσες οικονομικές θυσίες αμαυρώθηκε από την ανεύθυνη συμπεριφορά τους.
Αργότερα, ύστερα από δικαστικούς δικολαβισμούς και έωλα επιχειρήματα «λύθηκε» το πρόβλημα με την παραδοχή ότι αποφύγανε τον έλεγχο.
Προσωπικά τους αγαπώ γιατί στο παρελθόν μου έδωσαν χαρές, αλλά μέσα μου υπάρχει ένας κόμπος. Δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω τι έγινε. Εκείνο που μένει ως ανεκπλήρωτο χρέος είναι μια απλή συγγνώμη από τα εκατομμύρια των Ελλήνων.
Οι ηλίθιες σκηνοθεσίες, οι ιδιοτελείς υποστηρικτές τους μέσα στο στάδιο και η βαρύγδουπη αθώωσή τους από τα εγχώρια «αρμόδια» όργανα με αφήνουν αδιάφορο. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΤΣΙΛΟΓΛΟΥ

Χάνομαι στην κοσμοπλημύρα και ξαναβρίσκομαι στο ερημονήσι μου.
Εδώ χρειάζεται μια εξήγηση γιατί μπορεί να γίνει kai παρεξήγηση. Αυτό το μπορώ ενώ και στις δυο περιπτώσεις γύρω μου να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και κινούνται. Αγαπούν ή ζηλεύουν, χορεύουν και τραγουδούν ή είναι βυθισμένοι κι αυτοί στο δικό τους κόσμο της σιωπής και απομόνωσης. Την «ικανότητα» αυτή τη βάφτισα ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ. Λες και φεύγω από την υλική μου υπόσταση και το μυαλό απαλλαγμένο από τις κοινωνικές συμβάσε...ις και τους «ηθικούς περιορισμούς» κάνει ανέξοδα ταξίδια σε μέρη φανταστικά φτιαγμένα με όλες τις επιθυμίες και τ’ απωθημένα που ντράπηκαν να σηκώσουν το πέπλο της απόκρυψης κι σ’ όλη τη ζωή διαβιούν μόνο εντός μου. Κολυμπάω μέσα σε ένα χρυσαφένιο πέλαγο ευτυχίας. Εικονικής θα μου πείτε. Αν εσείς την ευτυχία τη βρήκατε στην πραγματική ζωή κόψτε μ’ ένα ψαλιδάκι μια άκρη της και φέρτε μου να δω τη μυρουδιά της. Πολλά ακούω μα……

ΘΕΟΦΙΛΟΣ
Στά τέλη τού 19ο αιώνα καί στίς πρώτες δεκαετίες τού 20ού εντοπίζεται ή παρουσία τού Λέσβιου λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ στό Βόλο καί τό Πήλιο. Πολλά τά ίχνη πού άφησε ό ιδιόρρυθμος φουστανελοφόρος καλλιτέχνης πού ζωγράφισε τοίχους ολόκληρους πάμπτωχος γιά ένα πιάτο φαγητό. Η αναγνώριση τής αξίας του ήρθε μετά θάνατο, όπως συμβαίνει συχνά. Όσο ζούσε ήταν περίγελος τού κόσμου. Σήμερα τά έργα του θεωρούνται ανεκτίμητης αξίας, εθνική κληρονομιά καί καύχημα καί... όλοι μιλούν μέ σεβασμό καί θαυμασμό γι' αυτά. Στό σπίτι τής οικογένειας Κοντού στην Ανακασιά πού λειτουργεί πιά ώς Μουσείο Θεόφιλου, στό ομώνυμο καφενείο στή πλατεία Μακρινίτσας, στό Δημαρχείο Βόλου, στό λαογραφικό Μουσείο Κίτσου Μακρή καί αλλού στό Πήλιο έχουμε τήν ευκαιρία νά απολαύσουμε τήν εκπληκτική λαμπρότητα τών χρωμάτων καί τή δύναμη τής απλότητας στίς συνθέσεις τού ζωγράφου.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΌΦΙΛΟΥ

Δείτε περισσότερα

"Αντώνιος Αντωνιάδης. Ο ευεργέτης της Βέροιας και η συμβολή του στην πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης" του Δρ. Εμμανουήλ Ξυνάδα
14 Νοεμβρίου 2015 στις 22:22 Faretra.info
Βέροια νέα | Πολιτισμός
Η Αντωνιάδεια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας είναι για όλους τους Βεροιώτες μια εστία Πολιτισμού, εδώ και σαράντα χρόνια. Συχνά λέμε "Στέγη", χωρίς να αναφέρουμε το "Αντωνιάδεια", ξεχνώντας τον ευεργέτη, που δημιούργησε τις προυποθέσεις για την ύπαρξη και τη λειτουργία της.
Το κείμενο του Δρ. Εμμανουήλ Ξυνάδα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Βέροιας "Πολιτιστικά Δρώμενα", αίρει την αθέλητη αυτή αδικία, φωτίζοντας την προσωπικότητα του Αντώνη Αντωνιάδη.
Η faretra το παραθέτει.
"Αντώνιος Αντωνιάδης. Ο ευεργέτης της Βέροιας και η συμβολή του στην πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης"
Δρ. Εμμανουήλ Ξυνάδας
Προέλευση – Γενεαλογικό δένδρο
Ο Αντώνιος Αντωνιάδης ήταν το πρώτο τέκνο του Νικολάου και της Ελισάβετ Αντωνιάδη, το γένος Γεμιτζόγλου. Μετά τον Αντώνιο γεννήθηκαν άλλα έξι παιδιά η Ευφημία, ο Δημήτριος, η Ευριδίκη, η Ελένη, ο Κίμων και ο Σόλων2.
Ο Νικόλαος Αντωνιάδης και η Ελισάβετ Γεμιτζόγλου προέρχονταν από οικογένειες με ευγενική καταγωγή. Τόσο η οικογένεια Αντωνιάδη, όσο και η οικογένεια Γεμιτζόγλου συμμετείχαν στα κοινά, ήδη από τα χρόνια της ύστερης οθωμανοκρατίας. Μέλη των δύο οικογενειών, όπως, ο Νικόλαος Αντωνιάδης, ο Αντώνιος και ο Δημήτριος Γεμιτζόγλου, παρουσιάζονται στο αρχειακό υλικό να συμμετέχουν και να υπογράφουν διάφορες αποφάσεις κοινοτικών οργάνων της περιόδου, όπως της Δημογεροντίας, της Εφορίας των Σχολών, της Κεντρικής Εκκλησιαστικής Επιτροπής κ.ά.3.

Η πριγκίπισσα Σοφία
Το 1958, μετά τις βουλευτικές εκλογές αποχώρισα από την οργανωμένη ζωή της Χριστιανικής Αγωγής και των ΧΜΟ κι έμεινα μετέωρος, κάτι που δεν ταίριαζε με τον πληθωρικό νεανικό μου χαρακτήρα. Κάπου έπρεπε να καταναλώσω το περίσσευμα της ενεργητικότητας που είχα μέσα μου. Την εποχή αυτή στη Νέα Ιωνία του Βόλου άνοιξε παράρτημα η οργάνωση που εκείνη την εποχή ήταν κάτω από την εποπτεία της βασίλισσας Φρειδερίκης. Η Βασιλική Πρόνοια. Αργότερα, όταν η βασιλεία, μας τέλειωσε στην Ελλάδα, μετονομάστηκε μάλλον σε Εθνικό Κέντρο Νεότητας. Αγνοώ παντελώς σήμερα αν υπάρχει και κάτω από ποια επιγραφή. Στην πατρίδα μου εκείνη την εποχή στεγαζόταν σ’ ένα νεότευκτο διώροφο κτίριο απέναντι από την Βαγγελίστρα, στο δεξί μας χέρι. Σήμερα, στο ίδιο κτίριο είναι ένα μικρό ξενοδοχείο.
Εκεί μέσα πέρασα όμορφες στιγμές κι έχω θετικές αναμνήσεις. Είχε όλα τα νεανικά παιγνίδια, αρκετά βιβλία και για πρώτη φορά έμαθα κι έπαιξα πινγκ- πονγκ. Μάλιστα σε κάποια φάση έγινε εσωτερικό πρωτάθλημα των νέων και δεν θα το πιστέψετε αναδείχθηκα και πρωταθλητής. Στον νικητή είχε αθλοθετηθεί βραβείο ένα βιβλίο κι όταν η διεύθυνση του κέντρου με ρώτησε ποιο βιβλίο θέλω εγώ ο αθεόφοβος ζήτησα την Παραστατική Γεωμετρία του Ν. Νικολάου. Βλέπεις εκείνη την εποχή είχα καταληφθεί με την μανία των μαθηματικών. Το βιβλίο είχε καλλιγραφημένη αφιέρωση, αλλά δυστυχώς κατασχέθηκε από την Ασφάλεια μαζί μ’ όλα τα προσωπικά μου είδη στη διάρκεια της δικτατορίας και χάθηκε.