Νέο σχολείο για τα παιδιά του Blantyre
Πριν από 3 έτη | Χώρα: Μαλάουι | Επισκοπή: Ι. Μητρόπολη Ζάμπιας & Μαλάουι
Η ελπίδα της Ορθοδοξίας στο Μαλάουι δε βρίσκεται στην καλή προαίρεση των δωρητών αλλά στη μεθοδική βοήθειά μας προς τη χώρα να αναθρέψει αληθινά Ορθόδοξα πρόσωπα.
Με τις ευχές του Αρχιεπισκόπου μας κ. Ιωακείμ και τις προσευχές των φίλων του Ιεραποστολικού μας κλιμακίου στο Μαλάουι, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας συνεχίζει το έργο της για τον ευαγγελισμό των Μαλεβιάνων ιθαγενών αδελφών μας.
Δεν είναι υπερβολή να σας πούμε, ότι κάθε φορά που σας σκεφτόμαστε, η καρδιά όλων μας εδώ πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη για τον πανέμορφο Ναό της Αναστάσεως που μας χτίσατε! Ούτε είναι κουραστικό, βαρετό ή περιττό για άλλη μία φορά να σας εκφράσουμε τις ευχαριστίες όλων των κατοίκων της γύρω περιοχής μέσα σ’ αυτήν τη χώρα, την τόσο διψασμένη για Ορθοδοξία.
Σήμερα, με χαρά σάς ανακοινώνουμε, ότι με τη χάρη του Θεού έχουν ολοκληρωθεί όλα τα έργα που μας αναθέσατε να κάνουμε.

Το Δημοτικό Σχολείο Ρουσσοσπιτίου
Το Δημοτικό Σχολείο είναι το κτήριο που δεσπόζει στο χωριό, αφού είναι υπερυψωμένο και βρίσκεται στο κέντρο του οικισμού, χτισμένο σε πευκοφυτεμένο οικόπεδο 2,5 στρεμμάτων.
Το Δημοτικό Σχολείο Ρουσσοσπιτίου ιδρύθηκε το 1889, ως μονοτάξιο Σχολείο, όπως μαρτυρά το μαθητολόγιο που σώζεται σε καλή κατάσταση. Μέχρι το 1910 στεγαζόταν σε ιδιωτικές κατοικίες του χωριού, ενώ εκείνη τη χρονιά αγοράστηκε ανώγεια κατοικία για να στεγαστεί το σχολείο. Ο ...χώρος σήμερα ανήκει στο Δήμο και στέγαζε παλιότερα το κοινοτικό κατάστημα του οικισμού. Το ίδιο διάστημα λειτουργούσε στον οικισμό και μουσουλμανικό Σχολείο για τους μωαμεθανούς μαθητές.

Το Σχολείο που υπάρχει σήμερα, θεμελιώθηκε το 1927, ενώ το 1931, ημιτελές ακόμα, στέγασε για πρώτη χρονιά τους μαθητές. Οι εργασίες αποπεράτωσης ολοκληρώθηκαν το 1940. Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της εφημερίδας Κρητική Επιθεώρηση της 24-11-1934, όπου οι κάτοικοι «ζητούν πίστωσιν κρατικήν 20 χιλ. δρχ. προς αποπεράτωσιν του χρήζοντος αμμοκονιαμάτων ωραίου Διδακτηρίου». Το συσσίτιο για τους μαθητές της εποχής παρασκευαζόταν στο χώρο που σήμερα βρίσκονται οι ταχυδρομικές θυρίδες του χωριού, σε κοιλότητα, έξω και κάτω από τον μαντρότοιχο του Σχολείου.

ΣΧΟΛΕΙΑ Κάτω Ραπτόπουλο Ευρυτανίας
Στο χωριό λειτουργούσαν δυο δημοτικά σχολεία ένα στον οικισμό Μηλιά και το άλλο στον οικισμό Παλαιοχώρι.
Το πρώτο σχολείο λειτούργησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε πετρόκτιστο κτήριο το οποίο χτίστηκε με δαπάνη του συγχωριανού μας Χρήστου Σχίζα το 1946. Επειδή ο αριθμός των μαθητών του σχολείου ήταν μεγάλος χρησιμοποιούνταν σαν αίθουσα διδασκαλίας και ένας ιδιωτικός χώρος . Στο κτήριο αυτό λειτούργησε το σχολείο μέχρι το τέλο...ς της δεκαετίας του 1960, οπότε κατασκευάστηκε στον ίδιο χώρο ένα σύγχρονο λυόμενο κτήριο με δύο αίθουσες διδασκαλίας, γραφείο και τουαλέτες, Στις αρχές του 1970 το σχολείο στεγάστηκε στο νέο κτήριο.
Στο σχολείο φοιτούσαν μαθητές απ΄όλους τους οικισμούς του χωριού διανύοντας μια απόσταση 6-7 χιλιομέτρων κάποιοι απ΄ αυτούς , βαδίζοντας σε δύσβατα
μονοπάτια και περνώντας από δύο ποτάμια που το χειμώνα γίνονταν αδιάβατα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ιδρύθηκε 1/θ Δημοτικό Σχολείο στον οικισμό Παλαιοχώρι, το οποίο στεγαζόταν σε ιδιωτικό κτήριο, και στο οποίο φοιτούσαν μαθητές από τους οικισμούς Κάμπο, Παλαιοχώρι και Πουλιάνα.

Σχολείο Ιτέας Καρδίτσας

Λειτούργησε επί τουρκοκρατίας σε αίθουσα του ιερού ναού του Αγίου Αθανασίου και φοιτούσαν σ’ αυτό μόνον αγόρια, που διδασκόταν ανάγνωση, γραφή και βυζαντινή μουσική. Το 1903 έγινε και σχολείο θηλέων. Το 1907 άρχισε η ανέγερση του νέου διδακτηρίου. Μετά τους σεισμούς του 1954 έγιναν εργασίες επισκευής του και το 1956 έγινε η επέκτασή του και αποτέλεσε παλιό και νέο σχολείο σχήμα ταφ (Τα). Το 1970 όλες οι αίθουσες έχουν ρεύμα. Σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του δίδαξαν δάσκαλοι που καταγόταν από το χωριό ή όχι όπως: Κ. Σδόγγος, Α. Παπακωνσταντίνου, Κ. Παπαευθυμίου, Δ. Νοτόπουλος, Β. Καραΐσκος, Χ. Κωστούλα κ.α. Σήμερα στην Ιτέα λειτουργούν ένα (1) Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις , 1 Δημοτικό σχολείο και 1 Νηπιαγωγείο

Εγγραφο ντοκουμέντο των Δασκάλων του Δημοτικού Σχολείου Ιτέας προς τους απόφοιτους μαθητές του 1962
Δημοτικό σχολείο Ιτέας 1962.
Οι 16 συμβουλές του Διευθυντή και των Δασκάλων στους απόφοιτους μαθητές της γενιάς του '50.
...

Το παρακάτω έγγραφο δινόταν σε όλους τους απόφοιτους μαθητές του Δημοτικού σχολείου Ιτέας. Αντίγραφό του βρίσκεται και στο αρχείο του Εκπολιτιστικού Μορφωτικού Συλλόγου.
Το κοινοποιούμε γιατί θεωρούμε ότι όλες αυτές οι αρχές έχουν εκλείψει απο όλους μας.
Ισως αν τηρήσουμε όλα τα παρακάτω ο κόσμος μας να γίνει καλύτερος, πιο δημιουργικός, πιο ουσιαστικός και πιο ευχάριστος.
Προσέξτε πόσο στοργικά ανοίγει το κείμενο "Αγαπητό μας παιδί...." και κλείνει με μια ευχή για όλη του τη ζωή "...είθε καλή επιτυχία είς τον αγώνα της ζωής".
ΠΡΟΣ
Τον αποφοιτήσαντα μαθητήν μας ..................................
Αγαπητό μας παιδί

ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΑ
Φωτογραφικό Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας
Βιολέττα Σάντα • 27 November, 2014 • 0 • 4 Share 0
Αφορμή για το θέμα που θα σας παρουσιάσουμε υπήρξε η πρώτη φωτογραφία. Βρίσκεται στην Χαραμόγλειο Βιβλιοθήκη μέσα σε κορνίζα και γράφει: Διδασκαλικό Συνέδριο, Καλοκαίρι 1923. Αυτό που τράβηξε καταρχήν την προσοχή μου ήταν η ύπαρξη πολλών γυναικών για τη χρονολογία που αναφέρεται. Ζήτησα από τον κ. Δημήτρη Τσερέ περισσότερες πληροφορίες ο οποίος μου παραχώρησε αυτές που περιλαμβάνονται στη λεζάντα της φωτογραφίας.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες -θα παρουσιαστούν σε 2 μέρη- περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας».Μελέτη Δημήτρη Σ.Τσερέ με τίτλο: (Δάσκαλοι Προκαταρτικού Σχολείου Λευκάδας 1806-1825. Καθηγητές του Γυμνασίου Λευκάδας 1829-1960. Δάσκαλοι του Ελληνικού Σχολείου 1866-1929. Κατάλογοι και Ευρετήρια). Εκδόθηκε το 2002 από την Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών.
Φωτογραφία αναπαραχθείσα και αχρονολόγητη.

Άσημες ιστορίες – Ο Νώντας
Μικρής εμβέλειας η παρουσία του στη στενή κοινωνία που απ’ τη γέννησή του αξιώθηκε να ζήσει και να κυκλοφορήσει. Ασήμαντη η επίδρασή του στα δρώμενα της γειτονιάς και σχεδόν αδιάφορη η ύπαρξη του από τα περιβάλλοντα άτομα. Ουδέν άξιο αναφοράς από τρίτους για το άτομό του. Κι όμως, δε μπορεί αυτό να είναι απόλυτο και σωστό. Για κάθε άνθρωπο που διατρέχει ένα βίο πάνω στην έρμη Γη, υπάρχουν «σημαντικές στιγμές», που μένουν ανεξίτηλα καταγραμμένες στη μνήμη του και τον συντροφεύουν σ’ όλη τη διάρκεια του βίου του.. Κάθε άτομο πικράθηκε και χάρηκε για πολλούς λόγους και κάθε άτομο έχει δικαίωμα στο όνειρο. Το μεγάλο, το μικρό και το ασήμαντο.
Έτσι ο Νώντας Αλευρόπουλος είχε κι αυτός το δικό του «όνειρο». Μια φορά στη ζωή του, καλέ μου θεέ, να του πέσει ο πρώτος αριθμός του λαχείου! Να λύσει μια κι έξω το βιοποριστικό του πρόβλημα. Για την περίπτωση που αυτό θα συνέβαινε είχε καταστρώσει αναλυτικά σχέδια για τις επόμενες πράξεις του κι αυτό γέμιζε με χαρά και προσμονή την επίπεδη κι ακύμαντη ζωή του. Μέχρι στιγμής ήταν βοηθός στην αποθήκη του έμπορου εδώδιμων κι αποικιακών που ήταν στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς,
Εκεί τον είχε βάλει ο συγχωρεμένος πατέρας του, μόλις τελείωσε το δημοτικό σχολείο κι εκεί έμεινε σ’ όλη τη ζωή. Οι γονείς του αθόρυβα είχαν φύγει απ’ τη ζωή και τον είχαν αφήσει νωρίς μόνο να πορεύεται. Το πατρικό ήταν ένα χαμόσπιτο της γειτονιάς μαζί με άλλα, μα επειδή έλειπε η νοικοκυρά να το φροντίσει, όλο και υποβαθμιζόταν σε αντίθεση με τα διπλανά που κάθε τόσο έπεφτε κανένα σοβάντισμα στους τοίχους, καμιά λαδομπογιά στα κουφώματα και μια συνεχή λάτρα από την αντίστοιχη νοικοκυρά. Αυτός τα είχε σχεδόν παρατημένα. Το σπίτι με τα δυο δωμάτια και τη μικρή κουζινούλα μύριζε αφροντισιά.