Το αμάρτημα της νιότης μου
Όταν ήμουν παιδί του δημοτικού στο σπίτι μας υπήρχαν δυο βιβλία. Πρώτα η απαραίτητη «Σύνοψη». Κάθε Μεγάλη Παρασκευή την κουβαλούσα στον Επιτάφιο, να ψάλλω με την παρέα το «Ω! γλυκύ μου έαρ». Μετά, ένα κακοτυπωμένο πρόχειρο φυλλάδιο - λησμονώ τον τίτλο του- που είχε τρομερές περιγραφές των τιμωριών και μαρτυρίων που θα υποστούμε στην κόλαση αν αμαρτήσουμε και απομακρυνθούμε από το δρόμο του Κυρίου.
Ο φόβος κρατάει στο μαντρί και φυλάει τα έρημα.
Η κόνα-Μαριγώ, η παλαιοημερολογίτισσα γιαγιά μου, μ’ έβαζε κάθε τόσο να της διαβάζω αποσπάσματα, όχι τόσο για την πάρτη της, αφού από την επανάληψη τα σιγοψιθύριζε μαζί μου, όσο για να μου κάνει την απαραίτητη «ηθική διαπαιδαγώγηση» και να με κρατάει ενεργό μέλος της εκκλησίας.
Τα βιβλία του σχολείου ήταν τότε μετρημένα, με κυρίαρχο το «Αναγνωστικό». Αυτά τα αγόραζα μεταχειρισμένα από μεγαλύτερα παιδιά ή πιο σπάνια μου τα χάριζε καμιά φιλική οικογένεια. Η «δωρεάν παιδεία» ήταν ακόμα πολύ μακριά.
Μια φορά, στην τρίτη δημοτικού, «έχασα» το «Αναγνωστικό».

Ιστορία του σχολείου - L'histoire de l'école
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ Το Ελληνικό Σχολείο «Νίκαιας-Κυανής Ακτής-Μονακό» ιδρύθηκε το 1965 και λειτούργησε αρχικά ως Δημοτικό Σχολείο, με πρώτο Δάσκαλο τον αείμνηστο π. Κάλλιστο ΒΑΦΕΑ-ΒΑΦΕΙΑΔΗ. Στεγάστηκε στο κοινοτικό σημερινό κτίριο, υπό διαφορετική βεβαίως μορφή. Εφτά χρόνια προσπαθούσε η Ενορία -Κοινότητα να εδραιώσει το σχολείο, ώσπου το 1973 το Υπουργείο Παιδείας, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα ύπαρξης του Σχολείου απέσπασε τον κ. ΦΙΛΙΝΗ, πρώτο αποσπασμένο δάσκαλο στο σχολείο μας, για τα τμήματα Νίκαιας και Μονακό, για μια πενταετία (1973-1978). Το μαθητικό δυναμικό και των δυο τμημάτων , σύμφωνα με το αρχείο του Σχολείου, ανερχόταν στους 23 μαθητές/τριες.
Με τη λήξη της απόσπασης του κ. Φιλίνη, το Υπουργείο Παιδείας απέσπασε δεύτερο δάσκαλο τον κ. ΣΕΡΕΣΛΗ (1978-1983), και τρίτο δάσκαλο τον κ. ΖΑΓΑΛΙΚΗ.(1983-1986). Από το 1986 ως σήμερα την ευθύνη του Δημοτικού Σχολείου έχει ο αποσπασμένος από το Υπουργείο Παιδείας δάσκαλος Μιχάλης Σεληνιωτάκης (Ιεροδιδάσκαλος).
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΥΚΕΙΟ

Κ. Σισμανόγλου ο μεγάλος ευεργέτης
Ο Ιωάννης Σισμανόγλου 1820 – 1894 ξεκίνησε ορφανό φτωχόπαιδο από το χωριό Κοντίκιοι στη Χαλκηδόνα της Μικράς Ασίας και σταδιοδρόμησε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί εξελίχτηκε σε μεγαλοεπιχειρηματία όπου με την «ευγένεια , πολιτικότητα και τακτική πληρωμή των φόρων» αποκτά την εμπιστοσύνη των τουρκικών κύκλων ενώ συγχρόνως γίνεται γνωστός για τις αγαθοεργίες του. Αν και καταστράφηκε οικονομικά κατά τον Ρωσσοτουρκικό πόλεμο, ξαναρχίζει τις επιχειρήσεις και παράγει ένα ορυκτό «σαπούνι» με το όνομα «Κιλ» ενώ συγχρόνως αξιοποιεί το μεταλλείο του χρωμίου.
Συγχρόνως του αναθέτουν να είναι μέλος της εμπίστου «επιτροπής της δεκάτης» η οποία εισπράττει τους φόρους . Από αυτήν την υπηρεσία δικαιούται ο Ιωάννης το 3% της δεκάτης ως εγγυητής . Η εντιμότητά του υπερνικά προσπάθειες να τον δελεάσουν με δωροδοκίες και γίνεται σεβαστός για την τιμιότητά του αλλά και για τις ανεξάντλητες ευεργεσίες του.
Επιχορηγεί τα ελληνικά σχολεία και τις κοινότητες μέχρι και την Άγκυρα. Ακόμη και οι Τούρκοι ευεργετούντο ώστε τον φώναζαν με το όνομα «Μπαμπαλίκ» που σημαίνει «πατερούλη». Τα παιδιά του τα παίρνει στο γραφείο του ένα- ένα και τους αναθέτει μεγάλες τραπεζικές εργασίες. Συγχρόνως επιχορηγεί την επιτροπή η οποία έχει αναλάβει το έργο να κτίσουν τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή». Μάλιστα όταν η επιτροπή επανέρχεται για περισσότερες δωρεές ο Ιωάννης δίνει εντολή στο γιο του τον Κωνσταντίνο : «…….Όσο έχει η κάσσα σου πρέπει να δίνεις . Έχεις καθήκον…….. Τα χρήματα δεν έχουν καμιά αξία σαν τα κλειδώνεις…….. Από την κοινωνία τα κάμαμε στην κοινωνία οφείλουμε να τα αποδώσουμε». Και αυτός και τα παιδιά του αναδεικνύονται μεγάλοι ευεργέτες της πατρίδας μας.

Π ω λ η τ η ς …. Ο ν ε ι ρ ω ν
Υπέροχες ανοιξιάτικες μυρωδιές ! Κάθομαι ανάμεσα στις ανθισμένες λεμονιές και νιώθω μεθυσμένος. Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι. Γιατί όχι; Κανείς δε μπορεί να το απαγορεύσει. Τα όνειρα άλλωστε τίποτα δε στοιχίζουν. Είμαι στη γαλάζια θάλασσα και πετώ πάνω απ’ τα κύματα μαζί με τα θαλασσοπούλια. Οι συνήθως άνοστες κραυγές τους αποκτούν τώρα μια μελωδικότητα. Κάνω κι εγώ σιγόντο. Εκεί στη δυτική άκρη του ορίζοντα ένα αιμάτινο ποτάμι αρχίζει να ρέει... τη λάβα του. Δίνει στην ατμόσφαιρα νέο χρώμα κι εντύπωση, ενώ η μέρα κουνάει το μαντήλι και με αποχαιρετά.
Ρωτούν κάποιοι. Τι είναι ευτυχία; Κι η απάντηση είναι τόσο απλή, σαν την αγνότητα ενός παιδικού προσώπου.
. . . . Ε υ τ υ χ ί α.. . ε ί ν α ι .. . η ... ί δ ι α.. η.. . ζ ω ή. . . .
Δε λέω! Μια σειρά δυσκολίες και προβλήματα συναπαντάς στην πορεία της, ακόμα και δράματα, υφίστασαι τις οδυνηρές συνέπειες του χρόνου, μα εσύ μην κολλάς εκεί. Απορρόφησε τις λίγες υπέροχες στιγμές. κλείδωσέ τες στο προσωπικό νοητό ερμάρι της μνήμης σου κι όταν δυσκολεύεσαι άνοιγέ το και ξανάζησε την ευτυχία !
Μα είναι ψευδαίσθηση, θα μου πεις ! Και λοιπόν; Όλα περνούν και φεύγουν. Εσύ αλυσόδεσε τα δευτερόλεπτα που απτόητα φεύγουν και κάνε την προσωπική σου συλλογή.
17 Μαρτίου 2015

Ύστερες σκέψεις
Πρέπει να μάθει να συγκρατιέται. Να διατηρεί την ψυχραιμία του. Να μη δίνει αφορμές για οποιοδήποτε σχόλιο σε βάρος του. Δεν είναι ο φόβος που του επιβάλλει αυτή τη στάση. Όχι, απλώς βαρέθηκε να δίνει λαβές σε μικρούς ανθρώπους, που με θράσος σχολιάζουν χωρίς να έχουν το ηθικό δικαίωμα για κάτι τέτοιο.
Πότε επιτέλους θα πάψει να επιθυμεί; Πότε θα κλείσει με ταφόπετρα οριστικά τις υλικές πλευρές του ανθρώπου; Τις επιθυμίες που χωρίς συγκρατημό συνεχίζουν να τον... ταλανίζουν. Αν ήταν χριστιανός θα τις ονομάτιζε αμαρτωλές επιθυμίες. Όμως επειδή αυτή η εξήγηση δεν τον καλύπτει, παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό.
Η σκέψη είναι πλανεύτρα κι αχόρταγη, δεν ελέγχεται, σε ξεπερνάει. Όμως και δυστυχώς η σάρκα είναι ασθενής.
Παρ’ όλα αυτά, έλεος. Δεν είναι και του θανατά. Το υπόλοιπο της ζωής του δεν θα είναι μεν αμόλυντο, δε θα είναι ανεπαίσχυντο. Αλλά τουλάχιστον στην εμφανή πλευρά θα είναι ειρηνικό. Η εσωτερική του φουρτούνα ας απορροφηθεί μόνο με τις δικές του δυνάμεις

Ιδιαίτερη αλληλοδιδακτική «Γυναικεία Σχολή» Ναυπλίου της Ελένης Δανέζη
Η εκπαίδευση στην Αργολίδα επί Καποδίστρια (1828-1832)
Ιδιαίτερη αλληλοδιδακτική «Γυναικεία Σχολή» Ναυπλίου της Ελένης Δανέζη
Τρεις μήνες περίπου μετά την άφιξη του Καποδίστρια στο Ναύπλιο παρουσιάζονται ευοίωνες προοπτικές για την πορεία της γυναικείας εκπαίδευσης στην Αργολίδα, με την ίδρυση σχολής θηλέων στην έδρα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η δασκάλα Ελένη Δανέζη προχωρεί με συντονισμένες ενέργειες στη σύσταση αλληλοδιδακτικού σχολείου στο Ναύπλιο. Με αναφορά στις 17 Απριλίου 1828 γνωστοποιεί στη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας τις προθέσεις της και παράλληλα υποβάλλει «Όργανισμόν της γυναικείας αλληλοδιδακτικής σχολής, καθώς και τον κατάλογον των συνδρο¬μητών αυτής…». Με πρωτοβουλία επομένως της «διδασκάλου» Ελένης Δανέζη και την οικονομική ενίσχυση οκτώ αρχικά κατοίκων της πόλης, οι οποίοι συγκέντρωσαν ποσό 800 γροσιών, ιδρύθηκε η πρώτη «γυναικεία σχολή» Ναυπλίου. Η ίδια εκφράζει την αισιοδοξία ότι οι συνδρομητές «εντός ολίγου θέλει πολλαπλασιασθή». Πράγματι, το έτος 1832 ο κατάλογος των συνδρομητών παρουσιάζεται αρκετά διευρυμένος με είκοσι έξι «ευπειθείς πολίτας» του Ναυπλίου, οι οποίοι αποβλέπουν «εις την συγκρότησιν Σχολείου κατά τε την ευμάθειαν και καλλωπισμόν της Κορασιακής Νεολαίας».

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ 1890-1966
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
ΒΑΛΥΡΑ ΙΘΩΜΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΤΚ24002
ΤΗΛ.2724071016 2724071016
ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΥΡΑΙΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ
ΝΙΦΟΡΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ, ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, ΑΛΕΞΙΟ ΛΙΟΝΤΗΡΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΙΓΚΟ
Στο μητρώο Αρρένων, την σχολική χρονιά 1906-7, στην πρώτη τάξη οι μικροί μαθητές Αλέξιος Βασιλείου Λιοντήρης , Χρίστος Ιωάννου Καρτερολιώτης και Γεώργιος Ιωάννου Γεωργόπουλος, είχαν αντίστοιχο αριθμό μαθητολογίου 3, 5, 55 και ηλικία 8, 8, 7 ετών.
Στην Δευτέρα τάξη ο Νικόλαος Νιφόροςτου Λεωνίδα έχει αριθμό μαθητολογίου 2 και ηλικία 8 ετών.
Οι τέσσερις αυτοί μαθητές έγιναν αργότερα δάσκαλοι και οι Καρτερολιώτης , Νιφόρος, δίδαξαν για πολλά χρόνια στη γενετειρά τους Βαλύρα ως δάσκαλοι και αργότερα ως διευθυντές.
Οι δάσκαλοι Καρτερολιώτης και Λιοντήρης συμμετείχαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία υπερασπιζόμενη Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, που τώρα αυτές οι λέξεις, περιορίζονται στο ελληνικό λεξιλογιο.
Νικόλαος Νιφόρος του Λεωνίδα .