Κάτω από τις ειδικές συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης και τον ευτελισμό των παραδοσιακά κυβερνητικών κομμάτων η Αριστερά έκανε ένα αφύσικα μεγάλο αυξητικό άλμα της εκλογικής της δύναμης -σε σύντομο χρονικό διάστημα- και βρέθηκε απροετοίμαστη σε νέα καθήκοντα. Αυτό έγινε πραγματικότητα από έναν λαό που, χωρίς να έχει τη συνολική εικόνα της χώρας, έδωσε την ψήφο του με το ωφελιμιστικό κριτήριο «Ας τους δοκιμάσουμε κι αυτούς» ελπίζοντας ιδιοτελώς πίσω από τη θέση αυτή την υλική ανταπόδοση.
Πρέπει εκ προοιμίου να ξεκαθαριστεί ότι τους ψηφοφόρους δεν τους κέρδισε «Η ακτινοβολία της Αριστερής ιδεολογίας», αλλά τις πιο πολλές φορές η ψήφιση οφειλόταν σε προσδοκίες, που αφειδώς μοιράστηκαν χωρίς μέτρο και υπευθυνότητα. Προφανώς η συμπεριφορά αυτή είχε τις συνέπειές της. Το επίπεδο της εμπιστοσύνης στη νέα εξουσία είναι κινούμενη άμμος και δε στηρίζεται σε κάτι ακλόνητο και διαρκές.
Η άσκηση της εξουσίας θα ήταν ευκολοδιάβατος λεωφόρος κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Πρώτον να έχει η ίδια μια από πριν σχεδιασμένη πορεία των μέτρων που θα πάρει, μια ξεκάθαρη πολιτική την οποία να στηρίζει ομόθυμα όλο το εύρος του στελεχικού δυναμικού της. Αυτή η προϋπόθεση εμφανώς δεν υπήρξε και στο γεγονός αυτό οφείλονται –κυρίως- οι εγκληματικές καθυστερήσεις στη λήψη των αναπόφευκτων μέτρων, μια καθυστέρηση που μετέτρεψε την ήδη κρίσιμη κατάσταση σε οδυνηρά απελπιστική. Μέσα στο στενό χρονικό εύρος που από αντιπολιτευόμενη δύναμη η Αριστερά μετατράπηκε σε κυβερνητική εξουσία, αποκαλύφθηκε με ανάγλυφο τρόπο πόσο απροετοίμαστη κι αθωράκιστη ήταν μπροστά στις νέες συνθήκες. Για μένα προσωπικά πολύ περισσότερο απ’ ό,τι λογικά ανέμενα. Η ερμηνεία βρίσκεται στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι η επί χρόνια ασκούμενη αντιπολιτευτική πολιτική στηριζόταν μονίμως στην εύκολη άρνηση και καταδίκη. Ποτέ στην εισήγηση τεκμηριωμένων εναλλακτικών προτάσεων

Μια σπουδαία μορφή του Ελληνισμού, ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς, "έσβησε" πλήρης ημερών και έργων, λίγο πριν κλείσει τα 108 του χρόνια (ΔΕΙΤΕ ΦΩΤ.)
Την τελευταία του πνοή άφησε, αργά το βράδυ της Παρασκευής, στο σπίτι του, στη Θεσσαλονίκη, ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς -η γηραιότερη εν ζωή (μέχρι σήμερα) προσωπικότητα της χώρας.
Ημ.δημοσίευσης: 23/8/2014 1:28:00 πμΤελευταία ανανέωση: 23/8/2014 8:57:36 μμ
Πέρασαν σχεδόν 108 χρόνια από τις 28 Νοεμβρίου του 1906, όταν ο Εμμανουήλ Κριαράς γεννήθηκε, στον Πειραιά, από οικογένεια κρητικής καταγωγής. Τα πρώτα παιδικά του χρόνια έζησε στη Μήλο, όπως αναφέρει το el.wikipedia.org. Το 1914 με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στα Χανιά της Κρήτης, όπου και τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές.
Το 1924 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1929. Από το 1930 ως το 1950 εργάστηκε στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών, αρχικά ως συνεργάτης κι από το 1939 ως διευθυντής. Παράλληλα με την εργασία του στο Μεσαιωνικό Αρχείο συνέχισε τις σπουδές του· το 1930 μετέβη στο Μόναχο, με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, για να ενημερωθεί σε θεωρητικά και τεχνικά ζητήματα της λεξικογραφίας, στο περιβάλλον του Thesaurus Linguae Latinae, το 1938-1939 και το 1945-1948, ως διδάκτορας πλέον, για μετεκπαίδευση στο Παρίσι, την πρώτη φορά στη Bυζαντινολογία και τη δεύτερη στη Συγκριτική Γραμματολογία. Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1938 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με τη διατριβή "Μελετήματα περί τας πηγάς του Ερωτοκρίτου".

Φόρος τιμής στον «δάσκαλο» Μυταρά
«Οταν ξύσεις ένα αληθινό έργο τέχνης, θα τρέξει λίγο αίμα». Σε αυτήν τη φράση συνοψίζεται η φιλοσοφία του Δημήτρη Μυταρά για το βαθύτερο νόημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας σύμφωνα με τη διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα.
Δημήτρης Μυταράς. Ο φόνος, 1994. Aκρυλικό σε καμβά. H έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο Πειραιώς) θα διαρκέσει έως τις 8 Μαρτίου
Η τελευταία, με τρόπο γλαφυρό κι άμεσο, με θαυμασμό κι αγάπη, αναφέρθηκε στον Δ. Μυταρά με αφορμή την έκθεση «Ο Δημήτρης Μυταράς και οι συνεργάτες του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών», η οποία εγκαινιάστηκε χθες στο κτίριο της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη και θα διαρκέσει έως τις 8 Μαρτίου.
«Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τι έχουμε και να το εκτιμούμε όταν το έχουμε κι όχι όταν γίνει ιστορία. Ο Δημήτρης Μυταράς δεν έχει γίνει ακόμα, ευτυχώς, ιστορία. Είναι ζωντανός, είναι παρών. Εχουμε συνείδηση της μεγάλης συνεισφοράς του στην τέχνη. Είμαστε οφειλέτες σε αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη».

Αριστείδης Φουτρίδης
Πρεσβευτής της πνευματικής Ελλάδας στη Δύση χαρακτηρίστηκε ο Αριστείδης Φουτρίδης (1887 -1923), ο οποίος με το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο συνέβαλε στην αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων στην Αμερική.
Γεννημένος στον Εύδηλο της Ικαρίας, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα, έφυγε σε μικρή ηλικία από το νησί μαζί με τον αδελφό και προστάτη του, ιερομόναχο Νείλο, εγκαταστάθηκαν για ένα περίπου χρόνο στη Χαλκίδα και στη συνέχεια στην Αθήνα. Εκεί, τελείωσε το γυμνάσιο και το 1901 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε το 1905 για λόγους υγείας. Τη χρονιά εκείνη ταξίδεψε και παρέμεινε για ένα χρόνο στην Αίγυπτο όπου ζούσε η αδελφή του Δέσποινα Λαχωβάρη. Δίδαξε στα σχολεία της ελληνικής κοινότητας, ενώ το 1906 η τύχη του τον οδήγησε στον νέο κόσμο, όπου εγκαταστάθηκε πλέον οριστικά.
Ο Αριστείδης Φουτρίδης (1887 - 1923) είναι ο σημαντικότερος πνευματικός άνθρωπος που ανέδειξε η Ικαρία. Με το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο συνέβαλε στην αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων στην Αμερική. Πέθανε σε ηλικία μόλις 36 χρόνων αφήνοντας ημιτελές μεγάλο μέρος του έργου του (φωτ.: ιδιωτική συλλογή).

Δάσκαλοι και δασκάλες που προσέφεραν έργο
Γιάννης Κάκανος 25 Ιανουαρίου 2016
Ευχές από μία παλιά δασκάλα 103 ετών
Υγιέστατη και ομιλητική η παλιά δασκάλα Χρυσούλα Λουκάκη – Ζερβουδάκη που διορίστηκε στα 18 της χρόνια στο “νέο” Δημοτικό Σχολείο Πατελαρίoυ Κυδωνίας, διανύει σήμερα το 103 έτος της ηλικίας της. Για την άξια αυτή εκπαιδευτικό έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα και επανερχόμαστε ξανά για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι τις δυσκολίες της εκπαίδευσης εκείνης της περιόδου.
Ευχές για να είναι καλή η νέα η χρονιά στέλνει σε όλους η κα Χρυσούλα, ενώ αναφέρθηκε πάλι στην περίοδο που ήταν έφηβη και ήθελε να σπουδάσει, υπογραμμίζοντας: «Ηθελα να γίνω γιατρός γιατί ήμουν καλή μαθήτρια, πλην, όμως, η φτώχεια που κυριαρχούσε δεν επέτρεπε στις περισσότερες οικογένειες να έδιναν αυτή τη δυνατότητα στα παιδιά τους. Ομως, δοξάζω τον Θεό που κατάφερα κι έγινα δασκάλα. Τότε, είχαμε το δικαίωμα μετά την Δ’ τάξη του Γυμνασίου να σπουδάζουμε σε Ανώτερα Ιδρύματα για να βγούμε δασκάλες. Ηθελα να πάω στο Αρσάκειο γιατί υπήρχε η φήμη ότι από εκεί αποφοιτούσαν οι καλύτερες δασκάλες και διορίζονταν αμέσως. Ενας νόμος που ίσχυε για τα παιδιά που προέρχονται από “άλλες χώρες” με βοήθησε να εγγραφώ έχοντας αποφοιτήσει από την Γ’ Γυμνασίου αντί για τη Δ’, που ίσχυε για τα άλλα παιδιά της υπόλοιπης Ελλάδας. Διορίστηκα στο Πατελάρι Κυδωνίας και ήμουν 18 χρονών, η πιο μικρή δηλαδή σε ηλικία δασκάλα που δίδασκε σε όλη την Ελλάδα και έπρεπε να νοικοκυρέψω ένα παλιό τούρκικο σπίτι που μας δώσανε για σχολείο, δίχως χρήματα από το κράτος».

Έ τ σ ι γ ε ν ν ι έ τ α ι η ι δ έ α
Κάποιος ρίχνει το σπόρο. Είναι η πρώτη αφορμή! Αν πέσει σε ξερό, άγονο κι αφιλόξενο έδαφος παραμένει σιωπηλός, αναμένοντας. Αν τίποτα δεν αλλάξει κάποια στιγμή πεθαίνει ενώ δεν είχε αρχίσει ακόμα καθόλου να ζει. Αν όμως βρει μια μικρή συγκατάθεση, δίνοντας μάχες, σπάει το σκληρό τσόφλι του χώματος και το κεφαλάκι της νέας ζωής, με πίστη στην ύπαρξή του, υψώνεται προς τα πάνω, δημιουργώντας συγχρόνως τα ριζίδια εκείνα που το στερεώ...νουν στη γη που του δίνουν νέες πηγές τροφοδοσίας. Αν βρει εξωτερικούς υποστηρικτές, να το ποτίζουν, να το κλαδεύουν και να του ρίχνουν λίπασμα, ακόμα καλύτερα. Θεριεύει, ψηλώνει και μετατοπίζει τον ορίζοντά του όλο και μακρύτερα. Γίνεται ορατό και υπολογίσιμο από περισσότερους Ίσως κάποια στιγμή έλθει μια μπουλντόζα για να το καταστρέψει. Περνώντας από πάνω νομίζει ότι το καταργεί. Οποία όμως ψευδαίσθηση! Το υπόριζο σύστημα πέφτει σε χειμέρια νάρκη και κάποια στιγμή πετάγεται πάλι απ’ την αρχή, με δύναμη, απαιτητικό δείχνοντας σ’ όλους μας ότι οι ιδέες δύσκολα πεθαίνουν.

Το γύρω τοπίο
Τοπίο ήρεμο απλώνεται μπροστά του,
σαν χάδι στο μάτι
Ποικιλία πραγμάτων, χρωμάτων ...
και ήχων γλυκών
να ικανοποιούν την κάθε απαίτηση
Πεύκα, φοίνικες, χαρουπιές,
κουμαριές, θυμάρια και σκίνα
Λουλούδια με τόσα εξωτικά ονόματα,
γεμάτα πολύχρωμα ποικίλα άνθη.
Κι απέναντι η θάλασσα,
πλανεύτρα κι αλλοπαρμένη
πότε γαλήνια,
σαν απλωμένο λάδι στο τηγάνι
κι άλλοτε άγρια και φουρτουνιασμένη
σε καλεί μέσα της,
να σε καταβροχθίσει,
ένα ακόμα στα τόσα θύματά της.
Εσύ ξέρεις πόσο ύπουλη είναι
και δεν πέφτεις
με το πρώτο κάλεσμα
στα δίχτυα της, μα ……