Β Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών (Μαράσλειο) Απόφοιτες
Η ιδέα για την κατασκευή αυτού του blog ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα πρώην συμμαθητριών που αποφοίτησαν από το Β' Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών (Μαράσλειο) το 1974. Τότε όλες είχαμε υποσχεθεί ότι θα ξαναβρεθούμε αλλά κάθε μία τράβηξε τον δικό της δρόμο και χαθήκαμε. Πρόσφατα διοργανώθηκε μία συνάντηση στην οποία συμμετείχαν περίπου 25. Σκοπός μας είναι να βρούμε και τις υπόλοιπες! AN ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΕΙΛΤΕ E-MAIL
Γυμνάσιο "Αριστοτέλης"
Περιοχή: οδός Μαρασλή 6 & Σουηδίας
Έτος: 1929
Περιγραφή:
Το Γυμνάσιο Θηλέων "Αριστοτέλης" στη γωνία των οδών Μαρασλή και Σουηδίας, δίπλα στο Μαράσλειο, οικοδομήθηκε το 1929 βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Νικόλαου Μητσάκη (1899-1941), στελέχους του Υπουργείου Παιδείας από το 1926, με πλούσιο έργο στον τομέα του σχεδιασμού σχολικών μονάδων. Στην προκειμένη περίπτωση ο Μητσάκης μετέβαλε τα αρχικά σχέδια (του Ιωάννη Αντωνιάδη), δημιουργώντας ένα αρκετά πρωτοποριακό κτίριο, όπου τα κλασικίζοντα στοιχεία συνδυάζονται με τους καθαρούς όγκους της "μοντέρνας" αρχιτεκτονικής. Σήμερα στεγάζει το 26ο Ενιαίο Λύκειο Αθηνών.

Ιστορία και προσφορά του Ορφανοτροφείου Θηλέων Ξάνθης
24 Αυγούστου 2015
Το Ορφανοτροφείο Θηλέων Ξάνθης άρχισε να λειτουργεί μετά το 1922 για να φιλοξενήσει τα ορφανά των προσφύγων της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Όταν πρωτοδημιουργήθηκε το ίδρυμα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μάζευαν τα ορφανά παιδιά από τους δρόμους.
Στεγάστηκε στην Παλιά Πόλη της Ξάνθης σε παλιό κτήμα κάποιου μπέη, στη συμβολή των οδών 9ης Μεραρχίας και Ελευθερίου Βενιζέλου. Τα ορφανά αγόρια κατοικούσαν στο Ορφανοτροφείο Αρρένων Ξάνθης που λειτουργούσε στη Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών (σημερινή Εκκλησιαστική Σχολή). Το ορφανοτροφείο θηλέων μπορούσε να φιλοξενήσει περί τα 120 παιδιά, από έξι έως δεκαοχτώ ετών.
Το έργο στηρίζονταν από επιτροπή στην οποία συμμετείχαν οι τοπικές αρχές. Πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο νομάρχης, αντιπρόεδρος ο Μητροπολίτης Ξάνθης και μέλη ο πρόεδρος Πρωτοδικών, ο Εισαγγελέας, ο Έφορος. Η διευθύντρια απευθύνονταν σε αυτή την επιτροπή για την έγκριση οποιουδήποτε έργου.
Το διώροφο συγκρότημα του ιδρύματος είχε σχήμα Π και πολλές αίθουσες. Στο κέντρο ήταν η μεγάλη αίθουσα, την οποία χρησιμοποιούσαν ως εστιατόριο αλλά και ως αίθουσα εκδηλώσεων. Στα δεξιά ήταν οι θάλαμοι των παιδιών που εκτείνονταν και στους δύο ορόφους, ενώ στο αριστερό μέρος βρίσκονταν η κουζίνα, τα πλυντήρια, τα εργαστήρια και τα γραφεία.

Μια σύντομη συνόψιση μιας περιόδου
της προσωπικής μου ζωής (απόσπασμα1)
……. .. Μέσα στη συνήθεια της εποχής και την μονοδιάστατη παράδοση των τοπικών συνθηκών η πορεία ενός νέου ήταν τότε σχεδόν μονόδρομος: Να γίνει παραγιός σ’ ένα μάστορα για να αρχίσει να μαθαίνει μια τέχνη ή υπάλληλος σε κάποιον επαγγελματία Ήταν νωρίς να μπει ως εργάτης στα εργοστάσια της κάτω πόλης. Δε λείπανε δα τα στιβαρά χέρια για να καλύψουν αυτές τις θέσεις.
Εγώ όμως, μέσα σ’ αυτό το κλίμ...α του κακορίζικου στενού ορίζοντα, έκανα κάποια στιγμή από μόνος μου την υπέρβαση, σπάζοντας το τσόφλι της στενής μοίρας των παιδιών της γειτονιάς. Συνέχισα τις σπουδές στο γυμνάσιο, έδωσα εξετάσεις και πέρασα και στο Πανεπιστήμιο.
Όμως η μετέπειτα πορεία μου καθορίστηκε από την ένταξή μου στην παράταξη της Αριστεράς. Το ερώτημα είναι Ήταν αναπόφευκτο κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή; Για τον εαυτό μου πιστεύω ναι! Με την ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε γύρω μας και την προσωπική μου ψυχολογία ήταν νομοτελειακή αυτή η πορεία. Η μόνη ένσταση που μπορεί να ασκηθεί - και αυτή εκ των υστέρων βέβαια- είναι η ευκολία με την οποία έγινε αυτή η ένταξη και η ολοκληρωτική και άνευ όρων παράδοση του εαυτού μου, χωρίς κανένα κράτημα και μέτρο.
Εδώ χρειάζεται να γίνει μια διευκρίνιση, ένα προκαταρκτικό ξεκαθάρισμα. Όταν τοποθετήθηκα στην αριστερή παράταξη δεν ήταν γιατί με κέρδισε η ακτινοβολία της μαρξιστικής ιδεολογίας της ούτε το όραμα της κομμουνιστικής κοινωνίας που επαγγελλόταν ότι θα οικοδομήσει. Σ’ εκείνη τη φάση δε χαμπάριζα τίποτα για όλα αυτά. Εκείνο που με έκανε να αγαπήσω τον κόσμο της Αριστεράς ήταν οι άνθρωποι γύρω μου. Αυτοί που καταδιώκονταν για τις ιδέες τους, που αντιμετώπιζαν τη σκληρότητα και τα κυνηγητά της κρατικής εξουσίας που προέκυψε μετά την ήττα. Προσωπικά δε με κυνηγούσε καμιά οικογενειακή παράδοση. Η οικογένειά μου ήταν από τους σιωπηλούς εκείνους ανθρώπους, που η αποκλειστική σχεδόν έγνοια τους είναι το καθημερινό κυνηγητό του επιούσιου. Δεν είχαν καμιά ουσιαστική συμμετοχή στα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων, που τραυμάτισαν την πατρίδα μας. Μόνο μια υπόγεια και μη ομολογημένη συμπάθεια στους κυνηγημένους. Σε μένα λειτούργησε η αυθόρμητη τάση που έχει ο άνθρωπος να υποστηρίξει τον κάθε κυνηγημένο, τον κάθε αδικούμενο. Σε άλλη ευκαιρία το έχω ονομάσει «σύνδρομο του Ζορό». Αργότερα μπήκε στη ζυγαριά η ιδεολογία και το όραμα της πιο δίκαιης κοινωνίας.

2016
Ένας ακόμα χρόνος ξημέρωσε και μας βρίσκει όρθιους, ζωντανούς, έτοιμους για νέες γνώσεις κι εμπειρίες. Μέχρι της ύστατης αναπνοής θα συνεχίζεται η αναζήτηση της πονηρής αλήθειας, που ξέρει η άτιμη να κρύβεται κι έτσι να μετατρέπεται σε πολύτιμο θησαυρό. Ίσως η προσπάθεια απ’ άλλους να ονοματίζεται μάταιη, αλλά όχι από μένα. Η αναζήτησή της αποτελεί το κίνητρο για τη συνέχιση της ζωής

1ο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Αχαΐας: Ένα ταξίδι στο χρόνο – Από το 1848 η ιστορία που «ρούφηξαν» οι πέτρες – ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Posted by dytikanea On Δεκεμβρίου 01, 2015 0 Comment
Με αφορμή τα εγκαίνια του νέου κτιρίου που θα στεγάσει τους μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κάτω Αχαΐας (Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου, 18:30), το dytikanea.gr κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από φωτογραφίες από το 1930 μέχρι τη δεκαετία του ’80 για το παλιό πέτρινο κτίριο που φιλοξενούσε τα παιδιά της περιο...χής.
Όλες οι εικόνες έχουν μια αναφορά στην γλυκιά εποχή της αθωότητας, στα δύσκολα αλλά γεμάτα αγάπη χρόνια. Η μεταφορά του σχολείου σε νέο κτήριο έγινε μετά από 167 χρόνια!
Το νέο βιοκλιματικό σχολείο που θα αγκαλιάζει από εδώ και πέρα τους μαθητές της Κάτω Αχαΐας είναι γεγονός και επισήμως με τα εγκαίνια έχουμε το τέλος μιας εποχής και την ανατολή μιας άλλης….
Το ιστορικό κτίριο, ιδρύθηκε το 1848.

Καθηγητές στα θρανία (μέρος ΙΙ)
Μαθηματικός που αντιπαθούσε το μαθηματικό του; ρομαντικές ιστορίες αγάπης, παρέες στη γαλαρία του πούλμαν, σκονάκια σε γόμες και αναμνήσεις που θυμίζουν σκηνές από την ταινία "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο". Αυτά και άλλα πολλά από τις εκμυστηρεύσεις των καθηγητών του 2ου Γυμνασίου Ελληνικού στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος "Καθηγητές στα θρανία".
Π. Μηλαίος, μαθηματικός
Κάνατε σκονάκια στο σχολείο;
Ναι, στα θρησκευτικά! Ήταν ένας πολύ καλός καθηγητής. Είχα δύο θέματα έτοιμα αλλά από την αγωνία έγραψα το λάθος θέμα! Ο καθηγητής μου ξαναδίνει το γραπτό και εγώ γράφω το σωστό, πάλι από το σκονάκι!
Ένα φλερτ από τα μαθητικά σας χρόνια;
Αγόρια και κορίτσια πηγαίναμε τότε σχολείο χωριστά, σε αρρένων και θηλέων. Για να γνωριστούμε με τα κορίτσια, πηγαίναμε στο φροντιστήριο ξένων γλωσσων. Στα χρόνια του Γυμνασίου δεν είχαμε σχέσεις. Όταν ήμουν στη Β΄Λυκείου γνώρισα στο φροντιστήριο ένα κορίτσι από μικρότερη τάξη και τη βοηθούσα στα μαθηματικά, μάλιστα πήγαινα και στο σπίτι της. Στις καλοκαιρινές διακοπές με προσκάλεσε στο σπίτι της, στην Κω, να με φιλοξενήσει. Όμως, όταν πήγα εκεί, διαπίστωσα ότι τα είχε με άλλον, ένα φοιτητή, και βρέθηκα άφραγκος και άστεγος σε ένα παγκάκι!
Ποιον καθηγητή αντιπαθούσατε ή συμπαθούσατε και γιατί;

Τ ο κ ο ί τ α σ μ α
Μικρές λεπτομέρειες, ασήμαντα περιστατικά, ανθρώπινες φιγούρες με ασαφή χαρακτηριστικά. Κάτι τέτοια ασήμαντα πράγματα είναι το υπόβαθρο της έμπνευσης. Το κοίτασμα μπορεί να φαίνεται στην αρχή επιφανειακό αλλά εκεί που δεν το περιμένεις σου προσφέρει όλον τον υπόγειο πλούτο του