Η απορία
Ανέβαινε κάθετα τον ουρανό
όταν έσπασε τα μούτρα του
στον αόρατο τοίχο
που τον χώριζε από τ’ όνειρό του
...

Σιωπώντας τον πόνο που τον έκαιγε
ταλαντεύτηκε
θολωμένος εδώ κι εκεί
ώσπου άρχισε πάλι να υπάρχει.
Αθόρυβα κατέβηκε στο μοναχικό σύννεφο
και το έκανε σπίτι του.
Μετά κοίταζε με απορία γύρω
την πορεία προς τ’ απάνω που συνεχιζόταν

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΥΚΟΧΙΩΝ
[Επαρχία Μαντινείας, Νομού Αρκαδίας]
1833 -1950
Ιωάννης Δηµ. Μαρκολέφας, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
απόσπασμα
Δημοτικό Σχολείο των Λυκοχίων
Από το έτος 1836 που ιδρύθηκε το νέο χωριό Λυκόχια, μέχρι το έτος 1907 δεν λειτούργησε Δημοτικό Σχολείο, παρ’ ότι υπήρχε μεγάλος αριθμός παιδιών «Από 4 έως 8 παιδιά είχε η κάθε οικογένεια». Σχεδόν «πέρα για πέρα» αγραμματοσύνη. Μόλις από το έτος 1870 μικρός αριθμός παιδιών τού χωριού πήγαιναν στα σχολεία γειτονικών χωριών «Παύλιας – Παλαιομοιρίου – Παλαμαρίου τού Δήμου Τρικολώνων».
Ο μέλλοντας ιερέας τού χωριού Αθανάσιος Μαρκολέφας του Κωνσταντίνου, ο «Παπα-Θανάσης», εφοίτησε επί σειρά ετών, ήτοι 1870-1878, στο Δημοτικό Σχολείο Παλαμαρίου Τρικολώνων με συμμαθητές του από τα χωριά «Παύλια – Παλαιομοίριο – Σύρνα – Ψάρι».
Το Δημοτικό Σχολείο τού χωριού Λυκοχίων λειτούργησε για πρώτη φορά το σχολικό έτος 1907-1908, στο σπίτι τού Κωνσταντίνου Μπουγιούκου του Δημητρίου «Σκούλα», μέχρι το έτος 1922.
Με την δωρεά οικοπέδου από τον Ιωάννη Μπουγιούκο του Δημητρίου «Σαία», έγινε ανέγερση σχολικού κτιρίου για τη στέγαση του Δημοτικού Σχολείου, με δαπάνη που χορήγησε ο Ναός Αγίου Νικολάου τού «Νέου». Επί σειρά ετών, το Δημόσιο πλήρωνε μηνιαίο μίσθωμα, μέχρι το έτος 1964.
Δυστυχώς το έτος 1964 έγινε ισχυρός σεισμός και το κτίριο κατέστη ακατάλληλο, από αρμόδιες Κρατικές υπηρεσίες. Κατόπιν τούτου, το Κράτος εγκατέστησε λυόμενες αίθουσες για τη στέγαση του Δημοτικού Σχολείου στο Νότιο μέρος τού χωριού.

Όταν οι θύμισες καταγράφονται... https://www.youtube.com/watch…
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΙΧΕΛΑΚΗΣ... Το 1936 πήγα στο σχολείο, ύστερα επιστρατεύτηκε ο δάσκαλος ο Σιγανάκης και δεν είχαμε σχολείο εδώ πέρα. Πήγαμε, λοιπόν, στον Πρασσέ όπου μας φιλοξένησε ένας Χαρχαλάκης. Έμενα σε αυτό το σπίτι με τον αδερφό μου και παρακολουθούσαμε μαθήματα στο σχολείο του Πρασσέ. Κάθε Σάββατο ερχόμαστε εδώ στο σπίτι μας και Δευτέρα πρωί πάλι στον Πρασσέ με τα πόδια. Επίσης το 1944 πάλι δεν είχαμε δάσκαλο και θυμάμαι που ξαναπήγα στον Πρασσέ ένα εξάμηνο για να πάρω το απολυτήριο του Δημοτικού Σχολείου. Από την Τετάρτη τάξη πήγα και γράφτηκα στο Γυμνάσιο Καψωμένου στον Αλικιανό. Έπειτα γύρισα, αφού είχαμε πλέον δάσκαλο, τελείωσα το Δημοτικό και μετά πήγα στα Χανιά στο Γυμνάσιο. Στο σχολείο ήμουνα καλός μαθητής και δεν έδινα δικαιώματα στον εκάστοτε δάσκαλο για να με δείρει. Ήταν δύσκολα τα χρόνια, χωρίς παπούτσια, υπήρχε πείνα πολλή τότε. Οι δάσκαλοι που έρχονταν κατά καιρούς εδώ, ακόμα και σήμερα, περνούσαν καλά και δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Φανταστείτε πως ο αμαξωτός δρόμος έγινε το 1950 και ο κάθε δάσκαλος τί προβλήματα συναντούσε κατά τη μεταφορά του αλλά και τη διαμονή του εδώ. Εμείς πάντα φροντίζαμε να τον προμηθεύουμε κάποια βασικά είδη

Π ρ ό ω ρ η α π ο χ ώ ρ η σ η
Ζούσε όμορφα,
χωρίς ιδιαίτερες έγνοιες.
Η γυναίκα του φρόντιζε για τα πάντα...
κι αυτός κρυβόταν
πίσω από την αδυναμία του
να συμβάλλει
στο μέτρο που του αναλογεί,
Επειδή αυτό συνεχιζόταν για καιρό
λησμόνησε και τα βασικά.
Ή ας το πούμε πιο καθαρά
λησμόνησε ακόμα κι ότι….. ζει

Φωτογραφικό αφιέρωμα Γυμνάσιο Λευκάδας http://aromalefkadas.gr/
Από Βιολέττα Σάντα στις 27 November, 2014ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ, ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΑ
Φωτογραφικό Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας
0
Αφορμή για το θέμα που θα σας παρουσιάσουμε υπήρξε η πρώτη φωτογραφία. Βρίσκεται στην Χαραμόγλειο Βιβλιοθήκη μέσα σε κορνίζα και γράφει: Διδασκαλικό Συνέδριο, Καλοκαίρι 1923. Αυτό που τράβηξε καταρχήν την προσοχή μου ήταν η ύπαρξη πολλών γυναικών για τη χρονολογία που αναφέρεται. Ζήτησα από τον κ. Δημήτρη Τσερέ περισσότερες πληροφορίες ο οποίος μου παραχώρησε αυτές που περιλαμβάνονται στη λεζάντα της φωτογραφίας.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες -θα παρουσιαστούν σε 2 μέρη- περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφιέρωμα στο Γυμνάσιο Λευκάδας».Μελέτη Δημήτρη Σ.Τσερέ με τίτλο: (Δάσκαλοι Προκαταρτικού Σχολείου Λευκάδας 1806-1825. Καθηγητές του Γυμνασίου Λευκάδας 1829-1960. Δάσκαλοι του Ελληνικού Σχολείου 1866-1929. Κατάλογοι και Ευρετήρια). Εκδόθηκε το 2002 από την Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών.

Παλαίφυτο Γιαννιτσών ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Το Δημοτικό σχολείο σήμερα
Τα πρώτα χρόνια το δημοτικό σχολείο λειτούργησε στο σπίτι του Μπέη που βρισκόταν στην άκρη του χωριού, στην τοποθεσία όπου σήμερα είναι το σπίτι του Χατζίδη Γιώργου και του Περηφανάκη Ανδροκλή. Το σπίτι ήταν μεγάλο και διώροφο. Σύμφωνα μάλιστα με μαρτυρία κατοίκου του χωριού, στην είσοδο του σχολείου υπήρχε μια μεγάλη πέτρινη πλάκα. Όταν τα παιδιά κάποια μέρα στο παιχνίδι τους μετακίνησαν την πλάκα αυτή βρήκαν από κάτω δύο ανθρώπινους σκελετούς. Το παλιό σχολείο γκρεμίστηκε στη διάρκεια του εμφυλίου και για μερικά χρόνια τα μαθήματα γινότανε ανά δύο τάξεις σε διάφορα σπίτια, αποθήκες ή καφενεία, όπως του Παναγιωτίδη Απόστολου, του Αλμυρού Κων/νου, του Βοϊτσίδη Χαρίλαου, του Πούπα Σταύρου, του Κουτσουρά Φάνιου.
Στο ισόγειο του σπιτιού του Απόστολου Παναγιωτίδη λειτουργούσε μέχρι το 1954 το δημοτικό σχολείο

Το εισαγωγικό μάθημα
Έχω πολλές φορές πει στο παρελθόν και σε άλλες ευκαιρίες έχω γράψει για τη σημαντική επίδραση που έχουν, στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς των νέων ανθρώπων, οι δάσκαλοί τους. Βλέπεις οι νέοι αυτοί, περνάνε απ’ τα χέρια τους στην ευαίσθητη ηλικιακή φάση, όπου οι εξωτερικές επιδράσεις είναι πιο βατές κι αφήνουν ευκολότερα τα σημάδια πάνω τους.
Βεβαίως ποικίλει ο τρόπος που προσεγγίζει κάποιος τους νέους ανθρώπους, όπως είναι και διαφορετικά και τα ποσοστά επιτυχίας στους στόχους αυτής της προσέγγισης. Ως παράδειγμα αναφέρω το εξής: Ο αυτοσαρκασμός, που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει ως εργαλείο προσέγγισης, είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί το πνευματικό επίπεδο ορισμένων δεν είναι σε θέση να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, ανάμεσα στην ευθεία δήλωση και τον πλάγιο υπαινιγμό.