Φωτογραφία από το 67ο Δημ. Σχολείο Θεσσαλονίκης
Οι σημειώσεις είναι από τον ίδιο τον δάσκαλο. Το σχολείο είναι το 67ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων.
Η εγγονή του θυμάται: “χαίρομαι … έχω και μιά ακόμη φωτογραφία από το ίδιο σχολείο η οποία όμως δεν γράφει έτος και τάξη… Πρέπει όμως να είναι στην διάρκεια της κατοχής γιατί φαίνεται αναμεσα στους μαθητές και ο θείος μου.(γιός του). Ο παππούς μου συνταξιοδοτήθηκε από αυτό το σχολείο… Ήταν πρόσφυγας από την Μικρά Ασία και απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής…” (αρχείο PEPI SER)

Το Δημοτικό Σχολείο Αυλώνας Τριφυλίας
Ο Αμβρόσιος Καρατζάς το 2008, χρησιμοποιεί ως πηγή το βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου "Καραμούσταφα-Σκλαβέικα-Τρουκάκι, Ιστορία- Λαογραφία", και δίνει χαρακτηριστικά την εικόνα της εκπαιδευτικής πραγματικότητας στην ορεινή περιοχή της Αυλώνας το 19ο αιώνα. Το χωριό τότε ονομαζόταν Καραμούσταφα και στο παρακάτω κείμενο θα συναντήσουμε το σχολείο με την παλιά του ονομασία. Το Δημοτικό Σχολείο Καραμούσταφα στεγάστηκε στην αρχή σε ιδιόκτητα κτίρια και από το 1951 αποκτά το δικό του διδακτήριο, σε δημόσιο οίκημα που κτίστηκε με την πρωτοβουλία και ενίσχυση του Συλλόγου Αυλωνιτών της Αθήνας.
"Στην ΝΑ του χωριού 100 μέτρα από τον δρόμο που ενώνει την Αυλώνα με το Σιδηρόκαστρο ευρίσκεται το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου της Αυλώνας. Έχει δύο μεγάλες αίθουσες διδασκαλίας, ευρύχωρο γραφείο και μεγάλο προαύλιο.
Μέχρι το 1910 το σχολείο στεγαζόταν σε διάφορα σπίτια πρωτόγονα και ακατάλληλα, που δεν ήσαν εξοπλισμένα, με μέσα διδασκαλίας, ούτε θρανία.
Μετά το 1910 χρησίμευσαν για σχολείο τα παρακάτω σπίτια του χωριού: Το παλιό Βουδουρέϊκο σπίτι, στο οποίο κατοικούσε ο Δημήτριος Πέρσου Γκιουμές. Το σπίτι του Γεωργίου Γρηγ. Βουδούρη στο οποίο ανήκει στους κληρονόμους του Γεράσιμου Πάνου, του Γεωρ. Αθαν. Λυμπεροπούλου (Ντελή) που σήμερα κατοικεί η Παναγιώτα χήρα Γεωργίου Kώνσταντου . Επίσης τα σπίτια: του Παπα- Αλεβίζου, στο οποίο μένει ο εγγονός του Νίκος Ξ. Παπαγεωργίου, του Λεωνίδα Παπαδιονυσίου που έμενε ο Άγγελος Στ. Σταυρόπουλος, του Κωνστσταντίνου Δημ. Γεωργακά, το οποίο ανήκει στους κληρονόμους του Δημήτριου Γεωργακά. Γύρω στο 1910 ο Γιαννίκος Κ. Σταυρόπουλος έχτισε μία μεγάλη αίθουσα διδασκαλίας και ένα δωμάτιο, στο οποίο έμενε ο δάσκαλος.

Εξιστόρηση της παιδικής του ηλικίας και των μαθητικών του χρόνων κάνει ο Αμβρόσιος Καρατζάς, Αυλωνίτης στην καταγωγή.
Τα όσα περιγράφει στο παρακάτω εκτενές κείμενο έχουν πέρα από ιστορική αξία και συναισθηματική. Εκφράζει, πιστεύω, σε μεγάλο βαθμό αυτά που θα ήθελαν να πουν κι άλλοι παλιοί μαθητές του ιστορικού Δημοτικού Σχολείου Αυλώνας. Το "σημείωμα", όπως ονομάζει ο ίδιος την καταγραφή που έκανε, μάς το έστειλε προκειμένου να αποτελέσει μια αρχή της καταγραφής της ιστορίας της εκπαίδευσης για την περιοχή. Συνεκτιμάται και συμπληρώνει τα γραφόμενα του Παν. Κανελλόπουλου στο βιβλίο του. Μιλάει για το κοινωνικό περιβάλλον της δεκαετίας του 1960, αναφέρει αναλυτικά τις εμπειρίες από τη σχολική ζωή, γράφει νοσταλγώντας αλλά παράλληλα καταθέτει πολύ χρήσιμα ιστορικά στοιχεία. Με τη σειρά μας, κάνουμε έκκληση και σε άλλους Αυλωνίτες να συνδράμουν σε αυτή την προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας του σχολείου.
Το Δημοτικό Σχολείο Αυλώνας Τριφυλίας
Περίοδος: 1956- 1962
Του Αμβροσίου Καρατζά

Π α ν δ α ι σ ί α
Για πανδαισία απόψε στρώθηκα
μες την απέραντη τη νύχτα
Εικόνες που χάθηκαν...
όνειρα κολοβά που άφησαν
την τελευταία τους πνοή
Φίλοι αγαπημένοι, γνωστοί
που σπάσανε το νήμα
προσκλητήριο στους τέσσερις τοίχους
Ισότοπα γεγονότα, ομομήτριες λέξεις
αναλλοίωτα πρόσωπαμε κρατούν όμηρο
μιας μονοτονίας αδιατάραχτης
Επαναλαμβάνω πράγματα
κι’ επαναλαμβάνομαι
παράγω υπεραξία κι αναπαράγω
το αύριο ως σήμερα
Ρυτιδιασμένος
στα λιμνάζοντα ύδατα του χρόνου
η διακριτική ικανότητα του νου
αδυνατεί να ξεχωρίσει
τα όρια με το υπάρχον
Τι θάταν άραγε λύση;
Η ευθυγράμμιση στο καθημερινό μέτρο,
η αφομοίωση στα ξένα πλήθη
ή ο μοναχικός θάνατος;
Αν βρείτε εναλλακτική λύση
Ειδοποιείστε με παρακαλώ!

Φωτογραφία καταλόγου δωρητών για την ανέγερση του καινούργιου σχολείου που βρέθηκε σε κορνίζα στο γραφείο του σχολείου το 1992
Κωνσταντίνος Δ Τσεμπελής, αμερικανοκαριτσιώτης ο οποίος δώρισε το οικόπεδο για το καινούργιο σχολείο
Δεκαετία του 50, τα Καριτσιωτάκια ευγνωμονούν τον Κωνσταντίνο Δ Τσεμπελή
Τα παιδιά στο αλώνι
Ενδεικτικό της τετάρτης τάξης του Παναγιώτη Γρηγόρη Χαγιά από το 1953 υπογραμμένο από τον Κωνσταντίνο Προφύρη
1956:Προσωπική εργασία από μεγάλους και μικρούς να χτιστεί το σχολείο
Το σχολείο μόλις έχει ολοκληρωθεί το χτίσιμο. Δεν υπάρχουν παράθυρα ακόμα
1957: Τα κορίτσια με το δάσκαλο Κωνσταντίνο Σαρρή
Μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Καρίτσας 1958
1978: Μέσα στην αίθουσα
1978: Μια καθημερινή μέρα στα σκαλοπάτια του σχολείου 1978
1985: Σχολική παρέλαση μπροστά στο ηρώο των πεσόντων, 25ης Μαρτίου 1985 , με το δάσκαλο Βαγγέλη Παλαιό

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ 1924-1932
Ο πρώτος διευθυντής των προσφυγικών σχολείων. Πάλεψε για το χτίσιμο του νέου διδασκαλείου. Καταγόταν από τη Σπάρτη της Πισιδίας.
Στο πρώτο μαθητολόγιο βρίσκουμε στην πρώτη σελίδα χειρόγραφό του. Αναφέρει: » το Α΄ τετρατάξιον προσφυγικόν σχολείον Αρρένων ιδρύθη το 1924-1925 και άρχισε να λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο του έτους τούτου υπό την διεύθυνσιν του Νικ. Ευσταθιάδη διδασκαλείου Αθηνών. Αι κατά το έτος τούτο εργασθείσαι εν τω σχολείω διδ...ασκάλισσαι είναι οι εξής:
Δέσποινα Αναστασιάδου απόφοιτος Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης. Ιουλία Ζαχαροπούλου απόφοιτος Ομηρείου Παρθεναγωγείου Σμύρνης και Αγαθονίκη Τριανταφυλλίδου Απόφοιτος Ζαππείου Παρθεναγωγείου Κων/πολης.»
Ήταν εκείνος που έγραψε τους πρώτους μαθητές στο πρώτο μαθητολόγιο, στην πρώτη σελίδα του οποίου βλέπουμε .

Στημένοι για εκτέλεση
Η τελευταία ματιά
που φτερούγισε ανάμεσά τους
ήταν ένα «σ’ αγαπώ»
Οι σφαίρες που πήραν τις ζωές τους...
δεν το άγγιξαν καθόλου
2015