Η κρυμμένη λέξη

 Καθόταν ώρα στο παγκάκι του πάρκου- συνηθισμένο σημείο στον πρωινό του περίπατο- και έριχνε διαγώνιες ματιές στα μακροσκελή άρθρα, προσεκτικότερα διάβαζε τα σχόλια, μελετούσε αναλυτικά τις φωτογραφίες και τα αθλητικά αποτελέσματα και τέλος έφτανε η ώρα για την …. πιο χρήσιμη απασχόληση:
Να λύσει το σταυρόλεξο της τελευταίας σελίδας. Του άρεσε αυτή η απασχόληση. Πολλές φορές το έλυνε αμέσως κι άλλες τον παίδευε αρκετή ώρα. Αν κόλλαγε σηκωνόταν όρθιος, συνέχιζε τη βόλτα κι εκεί που το μάτι κοίταζε τις χιλιοϊδωμένες εικόνες, σαν μια γλυκιά αστραπή, η λέξη ερχόταν στο μυαλό και του φώναζε.
Εδώ είμαι ρε χαζέ!
Κι αυτός με το μολύβι στο χέρι συμπλήρωνε το κενό. Μικρές ευτυχίες, μηδαμινής αγοραστικής αξίας στην ελεύθερη αγορά, ανεκτίμητες όμως στην προσωπική, την εσωτερική σου ζωή

Δωρητές και Ευεργέτες Δημοτικού Σχολείου Βρίσας

 Είναι γνωστό ότι κάθε χρόνο στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου, που γιορτάζουν «τα γράμματα», στο χωριό μας γίνεται μνημόσυνο στη μνήμη των ευεργετών και των δωρητών του σχολείου μας. Κατά τη μνημόνευση ακούμε ονόματα: «Αμερσούδας, Γεωργίου, Ιωάννη, Γεωργίου, Εμμανουήλ κ.λ.π.»
Εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα στον καθένα: Ποιοι ήταν οι άνθρωποι αυτοί, πότε έζησαν και προπαντός τι πρόσφεραν στο σχολείο μας ή γενικότερα στην υπόθεση της εκπαίδευσης στο χωριό μας;
Μια ευτυχής συγκυρία ήταν η αφορμή της προσπάθειας για απάντηση στα τελευταία και πιο ουσιώδη ερωτήματα. Έφτασε στα χέρια μας –μέσω της κόρης του Μαρίας και του Συλλόγου της Αθήνας- ένα χειρόγραφο του αείμνηστου δασκάλου Γιώργου Ταξείδη ο οποίος είχε πραγματοποιήσει καταγραφή των ευεργετών και των δωρητών που υπήρχαν στους αντίστοιχους –παλιούς- πίνακες οι οποίοι ήταν αναρτημένοι στο διάδρομο του σχολείου και είχε αρχίσει, ψάχνοντας τα αρχεία του σχολείου, να βρει τι είχε προσφέρει ο καθένας.

δυο δάσκαλοι του σχολείου : Γκούρας και Γάγαλης ...

Μου αρέσει! · · Κοινοποιήστε

 

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΤΣΟΥΡΧΛΙ

(ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ) 1854-2011
Γράφει ο Ηλίας Κ. Γάγαλης, Διευθυντής του 5ου Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης
Το 1854 λειτουργεί για πρώτη φορά στο Νάρθηκα της εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων στο Τσούρχλι, το Δημοτικό Σχολείο Τσουρχλίου. Το 1863 αποκτά το πρώτο του κτίριο μετά από συνδρομές των Αγιωργιτών της Κωνσταντινούπολης ,όπου λειτουργούσε η Αδελφότητα «Νεομάρτυς Γεώργιος»
Η ίδια πλήρωνε και τους δασκάλους τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του. Στο χωριό λειτουργεί παράλληλα τουρκικό Σχολείο και Παρθεναγωγείο. Το 1905 λειτουργεί Παρθεναγωγείο με πρωτοβουλία του Μακεδονικού Κομιτάτου. Θεμελιώθηκε ημιγυμνάσιο (Σχολαρχείο) στου Ντώνα του Κωτίτσα το μέρος από τον Yarbey Bekir Fikri το 1910-11, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί.
1. Το ελληνικό Παρθεναγωγείο Τσουρχλίου λειτουργεί ως το 1919 οπότε συγχωνεύεται με το Κοινό Σχολείο αρρένων και δημιουργείται έτσι το Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Γεωργίου το οποίο λειτουργεί έως και σήμερα.. Το 1923 λειτουργεί το Β ΄ Δημοτικό Σχολείο για τα προσφυγόπουλα που μόλις έχουν καταφθάσει από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία.

4ο δημοτικό σχολείο Θήβας

 Αναδρομή στην ιστορία του σχολείου μας
Από την αναζήτηση στοιχείων φαίνεται ότι το σχολείο λειτουργεί από το 1924. Το αρχείο του όμως ξεκινά από το 1941-1942. Αρχικά λόγω έλλειψης κτιριακής υποδομής στεγαζόταν σε σπίτια. Λειτουργούσαν δύο σχολεία, ένα αρρένων και ένα θηλέων με μικρό αριθμό μαθητών και δασκάλων. Κάποια χρόνια αργότερα τα σχολεία ενώθηκαν σε ένα μεικτό που κτίστηκε από την κοινότητα της συνοικίας του Πυριού σε οικόπεδο της εκκλησίας του Αγ. Αθανασίου. Δημιουργήθηκαν δύο αίθουσες και καθώς ο αριθμός των παιδιών αυξήθηκε, έγιναν νέες διαρρυθμίσεις μέχρι που το μικρό 6/θέσιο σχολείο γκρεμίζεται και το 1976-1977 ήταν η σχολική χρονιά που υποδέχτηκε τα παιδιά σε ένα ολοκαίνουριο κτίριο.

Στο κτίριο αυτό εξακολουθούμε να στεγαζόμαστε μέχρι σήμερα με κάποιες βέβαια αλλαγές που έγιναν σ' αυτό το διάστημα. Ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία της πόλης μας σε μαθητικό και εκπαιδευτικό δυναμικό.

Δημοτικό Σχολείο Δημητσάνας

Το Δημοτικό Σχολείο αποτελεί τυπικό δείγμα διθέσιου, το οποίο ακολουθεί συγκεκριμένη και ενιαία για όλη την Ελλάδα τυπολογία, όπως διαμορφώνεται από τον νομομηχανικό Δημ. Καλλία. Πρόκειται για κτίριο της περιόδου 1898-1910 και χτίστηκε με πόρους της δωρεάς Α.Συγγρού. Λειτούργησε ως σχολείο θηλέων μέχρι το 1930 και για αυτό έκτοτε αποκαλείται "Πρώην Παρθεναγωγείο". Μετά το 1930 και για πολλά χρόνια στέγασε το Ειρηνοδικείο Δημητσάνας, το αποκαλούμενο... "Ειρηνοδικείο Ψωφίδος".

Η κόρη του λοχία

  Εδώ και ώρα ήταν στη στάση του λεωφορείου. Στην αρχή μόνος, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να μαζεύονται κι άλλοι περιμένοντας το αργοπορημένο όχημα. Από την πρώτη στιγμή κάτι απροσδιόριστο κι ασαφές τράβηξε την προσοχή μου. Μα δεν έμεινε ούτε στιγμή ήρεμος. Συνεχώς πηγαινοερχόταν με νευρικά βήματα γύρω από τη στάση. Ματιές ανήσυχες προς όλες τις διευθύνσεις. Συχνοί μορφασμοί και παραμιλητά μετέδιδαν γλαφυρά την ένταση που τον ταλάνιζε. Τι να ήταν άραγε αυτό που έκαιγε τη σκέψη του;
Από την αρχή η εικόνα κέντρισε το ενδιαφέρον μου. Καθόμουν στο καφενείο του απέναντι πεζοδρομίου κι έπινα, κατά το συνήθιο, τον πρωινό μου καφέ με την ανάγνωση της εφημερίδας. Είχα καθαρή την εικόνα των εκεί συμβαινόντων. Η εικόνα του ανήσυχου απέναντι ήταν πλάκα εμπρός μου. Πρέπει να τ’ ομολογήσω ότι απ’ την αρχή κέντρισε το ενδιαφέρον μου. Απλώς η μνήμη μου δε με βοηθούσε να τον συνδέσω με κάποιο προσωπικό συμβάν στο παρελθόν. Να πάω κοντά δεν το τολμούσα. Αφέθηκα στην ελπίδα ότι με τη ροή του χρόνου ίσως υπάρξουν εξελίξεις που θα ξεδιαλύνουν το μυστήριο.