Οι φοιτητές

          

                     Περιεχόμενα   

                    Α.     Εισαγωγή  

1.             Το αιώνιο ερώτημα 

                        Β. Κεφάλαιο πρώτο

        2.  Η Ράνια

      3. Η ανατροφή

       4. Ο μανάβης της γειτονιάς

Α φ ο μ ο ί ω σ η τ ω ν ε ξ ε λ ί ξ ε ω ν

 Έχει, πιστεύω, ιδιαίτερη σημασία για τον κάθε άνθρωπο η απάντηση στο ερώτημα: Στη διάρκεια της ζωής σου συμβάδιζες - τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό - με τις εξελίξεις στους διάφορους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας;
Μύριζες τις αλλαγές που συνέβαιναν, συμμετείχες κι εσύ εγκαίρως σ’ αυτές ή μήπως με καθυστέρηση και εκ των υστέρων αντιλαμβανόσουν τις νέες καταστάσεις;

Π ρ ο σ θ α φ α ί ρ ε σ η

Περπατούσε αμέριμνος μέσα στο χορταριασμένο κτήμα, ενώ ψιχάλιζε και λίγο.
Οι μυρωδιές των λουλουδιών τον κύκλωναν και τον αιχμαλώτιζαν ευχάριστα.
Του θύμιζαν ότι στην ύπαιθρο υπάρχουν τόσες ακόμα ομορφιές, που χάθηκαν από την καθημερινότητα της ζωής στη πόλη.

Α θ ώ ε ς α μ α ρ τ ί ε ς

  

Βυθίζω το βλέμμα μου στη γαλάζια θάλασσα των ματιών σου

Προσπαθώντας να ανιχνεύσω τις απόκρυφες σκέψεις

Θέλω να κολυμπήσω στην ανήσυχο βυθό του μυαλού σου

να συντονιστώ μαζί του και ν’ ανιχνεύσω τις επιθυμίες του.

Α ν τ ί θ ε σ η

Ο έρωτας; Η κινητήρια δύναμη

Αυτός δημιουργεί τα μεγάλα κύματα

στην ανοιχτή θάλασσα

Η αγάπη; Το ήρεμο τέλειωμα

 του κύματος στην αμμουδιά

Η μ ο ί ρ α

Είναι καλό να ονειρευόμαστε μια ιδανική κοινωνία, μέσα στην οποία θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Το ίδιο επαινετό είναι να παλεύουμε γι αυτόν το σκοπό

Η ζωή χωρίς όνειρα είναι ένα ανούσιο έδεσμα.

Δημοσίευση στην Καθημερινή ( 3 Νοε 2007 )

   Ένιωσα πίκρα

Με την ευκαιρία της επίσημης παραδοχής από την Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Μάριον Τζόουνς ότι υποβοηθήθηκε από αναβολικά και την αυθόρμητη και αυτονόητη επιστροφή των μεταλλίων της, μου ήρθε στη μνήμη η έντονη πίκρα που ένιωσα τη μέρα της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.