Απόσπασμα από την εισήγησή μου στη Διημερίδα της ΕΜΙΑΝ

 

 (έγινε στο Αμφιθέατρο της Ένωσης συντακτών πριν μερικά χρόνια )

…………….  Ο αγώνας για το 15% δεν είχε μόνο το στοιχείο της μαζικότητας από άποψη συμμετοχής μεγάλου όγκου φοιτητών. Ήταν επίσης και η πιο αποτελεσματική προσπάθεια σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με τα ευρύτερα στρώματα του Ελληνικού λαού. Με τα σημερινά δεδομένα το ποσοστό 15% είναι υπερβολικό, αλλά τότε ποιος σκεφτόταν αυτή τη διάσταση;

Απολογισμός

Μέρες μοναξιάς κι εσωστρέφειας

μέρες αυτοπεριορισμού κι αποφυγής

κοινωνικών συναντήσεων

Περίοδος αναστοχασμού κι απογραφής

εκτίμηση απ’ αρχής των πράξεων κι αμαρτημάτων

Έναρξη προετοιμασίας εξόδου…..

Μια άλλη άποψη για την «επέτειο»

         Εγκαίρως και σε ουδέτερη ημερομηνία ανεβάζω το παρακάτω κείμενο. Έχω παρατηρήσει ότι την μέρα του απριλιανού πραξικοπήματος επικρατεί μια τάση να αναφερόμαστε στο γεγονός δίνοντάς του μια αξία που δεν έχει. Δεν είναι μέρα γιορτής, είναι μια αποφράδα μέρα κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 

Ποια είναι η δική μου άποψη;   Να αγνοούμε παντελώς την «επέτειο», να την τιμωρήσουμε με τη στάση της απόλυτης σιωπής.

Τ ο τ ε φ τ έ ρ ι

Ταπεινό μου τεφτέρι με τις φαγωμένες  του γωνιές

Μόνιμη συντροφιά κι ελπίδα στους μοναχικούς περιπάτους

Στην εξοχή,  αλλά και στους πολυσύχναστους δρόμους

Πάνω του κάθε τόσο ακουμπώ ψίχουλα σκέψης

Η αθωότητα

                            Πετάχτηκε σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Ένιωθε να πνίγεται. Ξαφνικά λες κι ένα άγνωστο αερικό να ρούφηξε όλον τον αέρα του δωματίου. Δεν έμεινε οξυγόνο ούτε για μια ανάσα. Πανικόβλητος έτρεξε προς την πόρτα, την άνοιξε και πετάχτηκε έξω. Το πρώτο που αυτόματα έκανε ήταν να ρουφήξει λαίμαργα το οξυγόνο που του έλειπε. Πήρε βιαστικά μερικές ανάσες. Λυτρώθηκε! 

Το δίλημμα

 Τρεκλίζει στη μέση του πουθενά ανασφαλής

κι έρμαιο των αμαρτιών του παρελθόντος

θύμα και θύτης πολλών συμβάντων

στη διάρκεια του επίπεδου βίου του

Α π ό σ π α σ μ α

……   Όλοι είμαστε μικρές, αδιόρατες σχεδόν, δροσοσταλίδες,

που σχηματίζονται κάτω από κατάλληλες συνθήκες

 πάνω στα φύλλα των δένδρων και των λουλουδιών

 Η μοίρα μας είναι προκαθορισμένη