Η ανθρώπινη δύναμη

Η διαδοχή των γεγονότων, η ποικιλία των καταστάσεων, αλλά και η μεταξύ τους αλληλουχία δείχνει τη δυναμική της ζωής και το μόνιμο ενδιαφέρον για τη συνέχισή της. Η μονοτονία υπάρχει και είναι οχληρή, αλλά ας μου επιτραπεί να ισχυριστώ ότι σ’ έναν άνθρωπο το πιθανότερο είναι να είναι συνέπεια προσωπικής επιλογής.

Ποιος φταίει τελικά ;

Κάθισε κάτω να σκεφτεί. Όσο γινόταν πιο ήρεμα. Επρόκειτο διάολε για τη ζωή του κι έπρεπε όλα να τα βάλει κάτω και να τα ζυγίσει, να τα κρίνει όσο πιο αντικειμενικά γινόταν. Να θυμηθεί, να ταξιδεύσει με τον νου σ’ όλα τα συμβάντα του παρελθόντος, να τ’ αξιολογήσει με την απλή λογική και τελικώς να καταλήξει στο δικό του συμπέρασμα. Ίσως να μην περιγράψει αντικειμενικά την κατάσταση, αλλά αυτό μπορούσε, αυτό θα έκανε.

Κριτική στα ποιήματα «Τη χρόνια του Εγκλεισμού- 1973»

Στο Χρονολόγιο σας. (Από Βαγγέλη Σιαφάκα)

21 Ιανουαρίου στις 12:31 μ. μ.

Οι δύσκολες ημέρες της επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών βρίσκονται μακριά μας, αλλά οι μνήμες εκείνων που διώχθηκαν και βασανίστηκαν από το καθεστώς δεν έχουν σβήσει. Μια συλλογή ποιημάτων που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το επιβεβαιώνει. Ο λόγος είναι για το βιβλίο του Λευτέρη Τσίλογλου «Τα ποιήματα τη χρονιά του εγκλεισμού - 1973». Τα ποιήματα που συγκεντρώνονται στο βιβλίο γράφτηκαν μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου του 1973 και αποτυπώνουν μια παρατεταμένη περίοδο απομόνωσης και απομάκρυνσης από την κανονικότητα της καθημερινής ζωής: προηγήθηκε ένα βαρύ στρατιωτικό και ακολούθησαν η παρανομία και η φυλακή. Τι ακριβώς συμβαίνει, ωστόσο, όταν αναγκάζεται κανείς να υπομείνει μια τόσο στερητική συνθήκη; Τι πρέπει να κάνει για να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και τους άλλους;

Μάης

                                                    
Μάης….   Οργασμός των εικόνων, των ευωδιών και των εντυπώσεων! Η φύση γύρω στην αποθέωσή της. Πολύχρωμοι θάμνοι κατάφορτοι με ευωδιαστά άνθη, δένδρα που αναζητούν να ραμφίσουν τον ουρανό, ήλιος φωτεινός με τις ζωογόνες αχτίνες του να απλώνει απλόχερα τη θαλπωρή του, πουλιά να γλυκοκελαηδάνε πάνω στα δένδρα, μέλισσες και ζουζούνια να πετάνε από λουλούδι σε λουλούδι μαζεύοντας τη χρήσιμη γι αυτά γύρη  ενώ, χωρίς να το ξέρουνε, παίζουν τον αναγκαίο ρόλο για τη γονιμοποίησή τους. Η φύση στη γλυκιά της ώρα. Κι ο άνθρωπος ζωντανεύει, νιώθει τις δυνάμεις του να αναστυλώνονται, γεμίζει με ελπίδα για τη συνέχεια της ζωής….

Το πολικό αρκουδάκι

                 
                    Ήταν ένα τυπικό αρκτικό τοπίο. Το μόνο χρώμα που έβλεπες, μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου, ήταν το λευκό του απάτητου χιονιού που είχε καλύψει τα πάντα. Μικρά υψώματα, δέντρα σχεδόν απογυμνωμένα από τα φύλλα τους, αλλά κατάφορτα από χιόνι και απέραντη ηρεμία. Λες και σταμάτησε η ζωή. Όμως αυτή ήταν η απατηλή πρώτη εντύπωση, η επιπόλαια. Μια προσεκτικότερη ματιά θα σου έδειχνε ανάγλυφα τη ζωή να παλεύει  με θάρρος και πείσμα για να συνεχίσει να υπάρχει ακόμα και μέσα σ’ αυτές τις οριακές συνθήκες.

Τεχνολογία και μοναξιά

Στην εποχή της τεχνολογίας άλλαξε και η αντίληψη της μοναξιάς. Πράγματι γύρω σου μπορεί να μην υπάρχει κανείς και από τον υπολογιστή ν’ ακούς την ιδιαίτερη φωνή της Φλέρυ Νταντωνάκη στο Μεγάλο Ερωτικό, ενώ συγχρόνως τα ηχητικά μηνύματα να σε προειδοποιούν ότι μια φίλη απ’ τη Μελβούρνη σου στέλνει την καλημέρα της κι ένας γνωστός απ’ το Λονδίνο σου δείχνει ζωντανό στιγμιότυπο της αγοράς. Αν ενδιαφέρεσαι μπορείς να μάθεις on line τα συμβαίνοντα στον κόσμο. Βρίσκεις χιλιάδες εικόνες και βίντεο κάθε ποιότητας από άγνωστα και μακρινά κι απρόσιτα μέρη, διαβάζεις σχόλια από ανθρώπους με ποικίλα ενδιαφέροντα και μέσα στα σκουπίδια που πιθανόν θα συναντήσεις θα ανακαλύψεις κι ακατέργαστα διαμάντια.

Α π ό σ τ α γ μ α

Ο καθένας μας είναι επιρρεπής στην αποκλειστική αφοσίωση σε κάτι που σε μια φάση αγάπησε, συμφώνησε κι έδωσε τα πάντα. Έχει την προδιάθεση εύκολα να γίνεται οπαδός και με το φανατισμό που αυτόματα προκύπτει, περιορίζει τον οπτικό του ορίζοντα. Τότε παύει να σκέπτεται κριτικά, να βλέπει τους ενδεχόμενους εναλλακτικούς δρόμους και να παράγει το καινούριο.