Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

  1. Πριν γίνεις δάσκαλος, πρέπει άνθρωπος να σαι…Νοεμβρίου 4, 2015 Συγγραφέας: KidsGo Γράφει η Ελένη Σ. Αράπη
    (Ανεμόεσσα Σκέψη)
    Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.
    Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται. Πρέπει να ‘χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.
    Πριν γίν...εις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.
    Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.
    Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.
    Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.
    Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος  σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
    Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.
    Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.
    Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό από εσένα μα μοναδικό θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.
    Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.
    Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.
    Και η μαθητεία δεν έχει όριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας. σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
    Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.
    Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.
    Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό από εσένα μα μοναδικό θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.
    Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.
    Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.
    Και η μαθητεία δεν έχει όριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου