Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

 
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ
*Χάρτης της Αρχαίας Θράκης

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Ας επιχειρήσουμε σήμερα, ένα μακρύ νοερό ταξίδι στο βάθος του χρόνου της ιστορίας, με την παρουσίαση ορισμένων ιστορικών Θρακικών πόλεων και σημαντικών χωριών, όπου άνθισε ο Ελληνισμός, κατά τον 19ο αιώνα, παρά τις ιδιαίτερα δυσχερείς και αντίξοες συνθήκες, όπως περιγράφονται στον αρχειακό φάκελο της Βιβλιοθήκης της Βουλής για τη Θράκη και σε άλλες πηγές, που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα εργασία.
Τα στοιχεία που παρατίθενται αποσπασματικά, αποτελούν θα μπορούσε να πει κανείς ένα Πανόραμα των Θρακικών Πόλεων, έστω και με την μερική χρησιμοποίησή τους εδώ. Γιατί πράγματι, δεν αφορούν όλες τις πόλεις της ενιαίας Θράκης. Η έλλειψη αναφοράς σε ορισμένες πόλεις σημαίνει απλά, ότι δεν βρήκα στην έρευνά μου σχετικές αναφορές γι’ αυτές. Αυτό δεν μειώνει καθόλου την ιστορική παρουσία τους και το σημαντικό ρόλο που έπαιξαν.
Κατ’ αρχήν, σ’ αυτό το φανταστικό ταξίδι στη Θράκη του περασμένου αιώνα, από μια «Στατιστική Κατάσταση της Ραιδεστού και των Πέριξ»[1] που συνέταξε στις 25 Σεπτεμβρίου 1881, ο Θρακικός Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Ραιδεστού, αντλούμε στοιχεία, για την πρώτη ομάδα πόλεων και χωριών. Το ιστορικό κείμενο υπογράφουν ο Πρόεδρος Γρ. Λαζίδης και ο Γεν. Γραμματέας Παπαδόπουλος Δ.

*Η "Στατιστική Έκθεσις" του Θρακικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ραιδεστού
του έτους 1881

ΡΑΙΔΕΣΤΟΣ: «Κατοικείται υπό 30.000 περίπου κατοίκων. Τούτων Αρμένιοι μεν 15.000, Οθωμανοί και Έλληνες ανά 7.000 και 1.000 Ιουδαίοι και τινές Καθολικοί. Και των μεν Αρμενίων οι πλείστοι εισίν γεωργοί και χειρώνακτες, ολίγιστοι δε έμποροι. Των δε Οθωμανών οι μεν γεωργοί και χειρώνακτες, ολίγιστοι δε έμποροι. Των δε Ελλήνων και Ιουδαίων οι πλείστοι έμποροι, ολίγιστοι δε γεωργοί και χειρώνακτες».

*Η Ραιδεστός κατά την απελευθέρωσή της το 1920

ΗΡΑΚΛΕΙΑ: «Ο πληθυσμός αυτής ανέρχεται εις 2.000 ων 200 Οθωμανοί οι δε λοιποί Έλληνες, ασχολούνται δε εις την κτηνοτροφίαν και εμπόριον, ιδίως δε εις την γεωργίαν. Έχει Ελληνικήν Σχολήν με μαθητάς 20 υπό ένα διδάσκαλον, Δημοτικήν Σχολήν με μαθητάς 125 υπό ένα διδάσκαλον ως και Παρθεναγωγείον με 75 μαθητρίας και μίαν διδάσκαλον, συντηρούνται δε άπασαι αι Σχολαί υπό της Κοινότητος εκ των εισοδημάτων του εκείσε προσοδοφόρου προσκυνήματος του Αγίου Γεωργίου».

*Τυρολόη: Ό,τι απέμεινε από την Ελληνική συνοικία.
Η εικόνα είναι από το
http://www.thrakiki.gr/photon11112007.htm

ΤΣΟΡΛΟΥ (ΤΥΡΟΛΟΗ): «Κώμη μεσόγειος Β.Α. της Ραιδεστού και περί τας 5 ώρας αυτής απέχουσα, ο πληθυσμός αυτής ανέρχεται εις 6.000 ων 1.000 μόνον Οθωμανοί και 1.000 Ιουδαίοι και Αρμένιοι, οι δε επίλοιποι Έλληνες. Και οι μεν Οθωμανοί εισίν γεωργοί και τινές χειρώνακτες οι δε λοιποί Έλληνες γεωργοί, ποιμένες, έμποροι και χειρώνακτες. Έχει Ελληνικήν Σχολήν με μαθητάς 20 και ένα διδάσκαλον, Δημοτικήν Σχολήν με μαθητάς 150 υπό δύο διδασκάλους και Παρθεναγωγείον με μαθητρίας 120 και μίαν διδάσκαλον, συντηρούνται δε άπασαι υπό της Κοινότητος».
ΚΕΣΣΑΝΗ: «Η πόλις Κεσσάνη κατοικείται υπό 4.000 Ελλήνων και 3.000 Οθωμανών. Οι πλείστοι των Ελλήνων εισίν έμποροι, τινές δε αγωγείς και χειρώνακτες και ολίγιστοι ποιμένες και γεωργοί. Των δε Οθωμανών οι πάντες εισίν γεωργοί και αγωγείς. Έχει Ελληνοδιδακτικήν Σχολήν με 2 διδασκάλους και 220 μαθητάς, ως και Παρθεναγωγείον με 80 μαθητρίας υπό μίαν διδάσκαλον».
*Κεσσάνη, άποψη

Για την Κεσσάνη του 1876, έχει διασωθεί στο «Νεολόγο» στις 29 Μαρτίου, μια άλλη περιγραφή της, με επιπλέον στοιχεία.
«Η κωμόπολις αύτη κειμένη επί οροπεδίου έχει θέαν λαμπράν. Συνίσταται δε εκ χιλίων τριακοσίων οικιών, εξ ών οκτακόσιαι πεντήκοντα εισίν χριστιανικαί, αι δε λοιπαί Οθωμανικαί. Η κωμόπολις είναι οπωσούν εμπορική και κατά Παρασκευήν εκάστης εβδομάδος γίνεται εμπορική αγορά (παζάρ) εις ήν οι χωρικοί φέρουσι διάφορα αυτών γεννήματα πωλούντες εις εντοπίους και ξένους. Οι έμποροι διά των καμήλων και αμαξών καταβιβάζουσι τα γεννήματά εις τον λιμένα Ξηρού, απέχοντα της κωμοπόλεως 5 ώρας».
Οι Χριστιανοί κάτοικοι της Κεσσάνης, διατηρούσαν το 1876 ελληνικό σχολείο με δύο διδασκάλους, έναν ελληνοδιδάσκαλο και ένα τουρκοδιδάσκαλο, αλληλοδιδακτική σχολή και παρθεναγωγείο.
ΧΑΡΙΟΥΠΟΛΙΣ: «Πόλις μεσόγειος κατοικουμένη υπό 1.500 Ελλήνων και 1.000 Οθωμανών. Εν ταύτη εισίν εγκατεστημένοι πολλοί Ηπειρώται ομογενείς έμποροι, συναρωγή των οποίων διατηρούνται τα εκεί Εκπαιδευτήρια. Οι δε αυτόχθονες ασχολούνται εις την γεωργίαν και την κτηνοτροφίαν. Η Δημοτική αυτής σχολή έχει μαθητάς 75 και μίαν ελληνικήν τάξιν, διδασκομένους υπό ενός διδασκάλου το δε Παρθεναγωγείον το πρώτον κατά το παρελθόν έτος συσταθέν συνδρομή του εν Αθήναις προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων Συλλόγου είχε κατά το παρελθόν έτος μαθητρίας περί τα 30 υπό μιας διδασκάλου, ών ο αριθμός κατά το ενεστώς έτος ηύξησεν αρκούντως».
ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΣ: «Κατοικείται υπό 5.000 Ελλήνων και 500 Οθωμανών ασχολουμένων εις το εμπόριον, την γεωργίαν και ναυτιλίαν. Συντηρούσιν Ελληνικήν Σχολήν με μαθητάς 20. Δημοτικήν Σχολήν με μαθητάς 220 τη αρωγή της εν Κων/λει Φιλεκπ. Αδελφότητος. Υπάρχουσι πέριξ αυτής και τινα χωρία άτινα έχουσιν Γραμματοδιδασκαλεία».
ΠΑΝΙΔΟΝ: «Κώμη παράλιος κειμένη νοτίως της Ραιδεστού και απέχουσα αυτής μίαν ώραν. Κατοικούσιν εν αυτή περί τας 2.000 κάτοικοι, ών Οθωμανοί 200 και οι λοιποί Έλληνες. Καταγίνονται δε οι πλείστοι εις την γεωργίαν και τινες εις την αλιείαν και ναυτιλίαν. Έχει Δημοτικήν Σχολήν, διδάσκονται δε εν αυτή μαθηταί μεν υπέρ τους 100, μαθήτριαι δε υπέρ τας 20 υπό ένα διδάσκαλον και ένα βοηθόν συνδιδακτικής και αλληλοδιδακτικής. Την προς συντήρησιν δαπάνην καταβάλλουσι οι κάτοικοι».
ΚΟΥΜΒΑΟΝ: «Κώμη παράλιος νοτίως του Πανίδου και μίαν απέχουσα αυτού ώραν. Κατοικείται υπό 2.500 Ελλήνων, οίτινες καταγίνονται εις την γεωργίαν τινές δε και εις την ναυτιλίαν και αλιείαν. Έχει δημοτικήν σχολήν διατηρουμένην υπό της κοινότητος με μαθητάς 150 και 10 μαθητρίας, υπό δύο διδασκάλους κατά την συνδιδακτικήν μέθοδον».
*Γεννήκιοι (Νεοχώρι) το 1920

ΝΕΟΧΩΡΙΟΝ: «Χωρίον μεσόγειον ορεινόν ΝΔ του Κουμβάου κατοικείται υπό 1.200 κατοίκων οίτινες εισίν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, οι πλείστοι δε αμπελουργοί. Η Δημοτική αυτού Σχολή περιέχουσα μαθητάς 76 διδασκομένους υπό ενός διδασκάλου κατά την συνδιδακτικήν μέθοδον διατηρείται εν μέρει μεν υπό των κατοίκων και εν μέρει υπό του προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων Συλλόγου».
ΝΑΪΠ- ΚΙΟΪ: «Κώμη βορείως του Νεοχωρίου μίαν και ημίσειαν ώραν απέχουσα αυτού. Κατοικείται υπό 1.500 Ελλήνων ασχολουμένων εις την γεωργίαν. Διατηρεί Δημοτικήν Σχολήν περιλαμβάνουσαν μίαν τάξιν Ελληνικής Σχολής με μαθητάς 65. Η διδασκαλία γίνεται κατά την συνδιδακτικήν μέθοδον υπό ενός διδασκάλου».
ΣΧΟΛΑΡΙΟΝ: «Κωμόπολις ελληνική ΝΔ του Ναϊπ- Κιοϊ και μίαν ώραν απ’ αυτού απέχουσα, τέσσαρας δε εκ Ραιδεστού. Ο πληθυσμός αυτού ανέρχεται εις 8.000 Έλληνας ποιμένας το πλείστον και γεωργούς εν μέρει. Η Δημοτική αυτής Σχολή περιλαμβάνει μαθητάς 140 εις τέσσαρας διηρημένας τάξεις και μίαν Ελληνικήν υπό δύο διδασκάλων διδασκομένας συνδιδακτικώς. Έχει και Παρθεναγωγείον όπερ συστηθέν προ δύο ετών έχει μαθητρίας 80 υπό μιας διδασκάλου κατά την συνδιδακτικήν μέθοδον, την δαπάνην δε και των δύο καταβάλλει η Κοινότης».
ΤΣΑΝΑΚΤΣΗ: «Χωρίον δυτικώς του Σχολαρίου μίαν ώραν αυτού απέχον. Κατοικείται υπό 500 Ελλήνων ασχολουμένων εις την γεωργίαν. Η Δημοτική αυτού Σχολή περιλαμβάνουσα 30 μαθητάς υπό ενός διδασκάλου συντηρείται δαπάναις της κοινότητος, βοηθούντος και του προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων Συλλόγου».

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017


Τα πρώτα σχολεία στην Κρήτη



Στην εισήγησή του με θέμα «Από τα πρώτα οργανωμένα σχολεία στην Κρήτη, στο απραγματοποίητο αίτημα για την Παιδεία», ο ιστορικός-ερευνητής, διευθυντής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου, Μιχαήλ Τρούλης, αναφέρθηκε στον Εμμ. Βιβυλάκη από τις Βρύσες Αμαρίου, πρωτεργάτη της οργάνωσης της στοιχειώδους εκπαίδευσης στην Κρήτη τον 19ο αιώνα και εκδότη της εφημερίδας «Ραδάμανθης». Σύμφωνα με τον κ. Τρούλη, ο Βιβυλάκης «Αγωνιούσε για τη συνέχιση του αγώνα και για την παιδεία των Κρητικών, ιδιαίτερα των Ρεθεμνιωτών». Από το 1842 μέχρι το 1862 αφοσιώθηκε στην οργάνωση μιας στοιχειώδους μόρφωσης, αφού γι' αυτόν η Παιδεία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την ελευθερία της Κρήτης. «Τότε ιδρύονται και τα πρώτα οργανωμένα σχολεία στο νησί. Στο Ρέθυμνο την περίοδο αυτή συστήνονται σχολεία στο Αμάρι, τις Μαργαρίτες, το Άγιο Πνεύμα Λάμπης και στο Ατσιπόπουλο, παράλληλα με αυτά των Μπρόνιερου Αποκορώνου και Ανώπολης Σφακίων. Το 1890 ιδρύονται 15 Δημοτικά Σχολεία στο Ρέθυμνο, ενώ το δίκτυο συνεχώς διευρύνεται φτάνοντας τα 27 αλληλοδιδακτικά σχολεία πολύ σύντομα», κυρίως με δαπάνες πλούσιων Κρητικών του εξωτερικού, σημείωσε ο ίδιος.



Από αυτά ένα ήταν στην πόλη του Ρεθύμνου, 13 στα χωριά της επαρχίας, επτά στο Μυλοπόταμο, δύο σε Σελλιά και Άγιο Πνεύμα και τέσσερα στην επαρχία Αμαρίου. Εκείνη την περίοδο όλο το ενδιαφέρον και η δραστηριότητα του Βιβυλάκη απορροφούνται στην κάλυψη των αναγκών αυτών των σχολείων και στη σύσταση νέων, όπου θεωρούνταν αναγκαίο. «Από την πλήρη εναρμόνιση του εκπαιδευτικού συστήματος της Κρήτης, όπως διαμορφώθηκε την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας με αυτό του ενιαίου πλέον ελληνικού κράτους τα τελευταία 100 χρόνια, το αίτημα για την παιδεία εξακολουθεί να παραμένει απραγματοποίητο, αφού από τον στόχο του 15% που τέθηκε το πρώτο μισό της δεκαετίας του '60, δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα ούτε το 1/3», επισήμανε μεταξύ άλλων καταλήγοντας, ο κ. Τρούλης.



Οι κρητικές δασκάλες δίδασκαν σε όλη την Ελλάδα



Από την πλευρά της, η υποψήφια διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, Μαρία Δελάκη επικεντρώθηκε αρχικά στην αποτύπωση των γεωγραφικών χώρων στους οποίους οι Κρήσσες δασκάλες έδρασαν. Η παρουσία των τελευταίων σε Πελοπόννησο, Σύρο, Αθήνα, Κύθηρα δικαιολογείται από το γεγονός ότι πολλοί κρητικοί πρόσφυγες της εποχής κατέφευγαν εκεί. Μάλιστα στις περιοχές αυτές οι Κρήσσες δασκάλες καινοτομούν, με τις πρακτικές και τις παρεμβάσεις τους και ορίζουν τα «Πρώτα μοντέλα διοίκησης και διδασκαλίας» για τα επόμενα χρόνια σε Ελλάδα και Κρήτη, τόνισε η κα Δελάκη.



«Η συντριπτική πλειοψηφία των Κρησσών διδασκαλισσών αναλαμβάνει διευθυντικές θέσεις σε δημόσια και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, εδραιώνοντας το επαγγελματικό τους γόητρο, τη θέση και την παρουσία τους στην κοινωνία και συστηματοποιώντας, παράλληλα, την κατηγορία των οικονομικά χειραφετημένων γυναικών», πρόσθεσε η ίδια.



Ιδιαίτερη μνεία έκανε για «Την ικανοτέρα διδασκάλισσα του Ελληνικού Κράτους» Ελένη Πιτταδάκη, η οποία ανάμεσα στην πολύπλευρη δράση της βοήθησε πολλές νέες από χαμηλά κοινωνικά και οικονομικά στρώματα και της ενθάρρυνε να ακολουθήσουν το επάγγελμα της δασκάλας. Κλείνοντας, η εισηγήτρια χαρακτήρισε τις Κρήσσες διδασκάλισσες της εποχής «Λυχνίες φωτός», ενώ υπογράμμισε ότι σήμερα πλέον «Δικαιούνται να κατοχυρώσουν τη θέση τους ως υποκείμενα της εκπαιδευτικής ιστορίας τόσο σε τοπικό επίπεδο, όσο και πανελλαδικά».



Οι τούρκικη διοίκηση φοβόταν τους ελληνοδιδασκάλους



Η φιλόλογος, Αγγελική Καραθανάση, έκανε μια παρουσίαση της ιστορίας της εκπαίδευσης στην πόλη των Χανίων μετά το 1836-1897, μέσα από δραστηριότητες τριών προσώπων, των Γ. Χατζή Ιωάννου-Ψαρουδάκη Β. Ψιλλάκη και τον Α. Αντωνιάδη. «Αξίζει να σταθούμε στη στάση της Τούρκικης εξουσίας απέναντι στους ελληνοδιδασκάλους «εξ' Ελλάδος», τους οποίους θεωρούσε εχθρούς της, γιατί έρχονταν στην Κρήτη για να προετοιμάσουν την επανάσταση», ανέφερε μεταξύ άλλων η κυρία Καραθανάση.

Στα 1859 η τουρκική διοίκηση παύει όλους τους διδασκάλους που έχουν κρητική υπηκοότητα. Σύμφωνα με την ίδια, έπειτα από 17 χρόνια ο Αντώνιος Γιάνναρης θα καυτηριάσει το γεγονός σ' ένα υπόμνημά του, λέγοντας πως πλέον οι δάσκαλοι στην Κρήτη θα πρέπει να φυτρώνουν όπως οι ντόπιες ελιές, ή οι πορτοκαλιές: «Αυτή (σ.σ. η τούρκικη εξουσία) δεν παραδέχεται τους εις της ελευθέρας Ελλάδας ελληνοδιδασκάλους, αλλά αναζητεί εντόπιους, τοιούτους δε μάλιστα, οίτινες δεν υπήρξαν εκτός Κρήτης κι επομένως δεν διεφθάρησαν. Εν άλλαις λέξεσιν οι ζητούμενοι πρέπει να έχωσιν γεννηθεί, ανατραφεί και εκπαιδευθεί αφ' εαυτών εν Κρήτη. Με ολίγας λέξεις, η δυστυχής Κρήτη να γεννήσει και μεγαλώσει, ως ελαίας και πορτοκαλέας, και διδισκάλους».



Το μουσουλμανικό σχολείο στη Φορτέτζα Ηρακλείου



Με θέμα «Η εκπαίδευση του Άλλου: Το μουσουλμανικό Σχολείο της Φορτέτζας Ηρακλείου (1900-1923)», η εισήγηση του Μανόλη Δρακάκη, Δρ. Ιστορίας της εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, επικεντρώθηκε στην παράθεση στοιχείων σχετικά με τη λειτουργία και τους μουσουλμάνους μαθητές του σχολείου της Φορτέτζας Ηρακλείου στις αρχές του αιώνα. Κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του, πρώτο έτος και της Κρητικής Πολιτείας, στο σχολείο είχαν εγγραφεί 51 μαθητές, τριανταένα αγόρια και δώδεκα κορίτσια. Τα νούμερα όμως αυτά ακολουθούν φθίνουσα πορεία φτάνοντας τους 25 μαθητές το 1906.



Την περίοδο της μικρασιατικής καταστροφής 1922-23, το σύνολο των μαθητών είναι 101 άτομα, ανάμεσά τους και πολλά ορφανά.

Η Κρήτη έχει εντωμεταξύ υποδεχθεί τους πρόσφυγες, σ' ένα περιβάλλον «μισαλλόδοξο και διχαστικό». Έτσι το Σεπτέμβρη του 1923, το μουσουλμανικό σχολείο της Φορτέτζας θα κλείσει. Στις 4 Νοεμβρίου ακολουθεί η παράδοση του σχολείου από τον πρόεδρο της σχολικής επιτροπής, στον πρόεδρο του αντίστοιχου χριστιανικού σχολείου Α. Παπαχατζάκη, μαζί με τα βιβλία και το υπόλοιπο του ταμείου, δηλαδή 275,64 δραχμές.



Ο κ. Δρακάκης, έκλεισε χαρακτηριστικά της εισήγησή του λέγοντας ότι «21 Σεπτεμβρίου 1923, το Μουσουλμανικό σχολείο Φορτέτζας κλείνει. Γονείς και μαθητές θα μετακινηθούν από τις προγονικές εστίες σε άλλες πατρίδες, όπου θα είναι ορφανοί και θα είναι πάντα «Άλλοι». Ο Χουσεΐν, η χατιτζέ, ο Τζαφέ... δε μένουν πια στη Φορτέτζα».



Η ανάγκη για νέα σχολικά εγχειρίδια



Ο καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης, κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Αγωγής, Αντώνης Χουρδάκης εστίασε στα βιβλία του εκπαιδευτικού συστήματος της Κρήτης της εποχής έως την Ένωση. Ξεκινώντας με τις καταγεγραμμένες κριτικές αναφορές για τα βιβλία ανέφερε ενδεικτικά ότι «Υπάρχουν εκθέσεις επιθεωρητών, οι οποίοι προχωρούν ακόμα παραπέρα. Καταγράφουν μέσα στις εκθέσεις τους ότι οι μαθητές διάβαζαν τα βιβλία και δεν καταλαβαίνανε τίποτα από αυτά που διαβάζανε. Μηχανιστικό σχολακιστικό το σχολικό εγχειρίδιο, το ίδιο και το σχολείο».



Στις εκθέσεις των επιθεωρητών υπάρχουν χαρακτηριστικές φράσεις όπως «πρέπει πρώτα να φυγαδευθεί του δημοτικού σχολείου το βιβλίο της γεωγραφίας», η οποία εκφράζει την ανάγκη να ξαναγραφούν τα βιβλία τα οποία δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα.

Το δόγμα της Νέας Παιδαγωγικής, η οποία προτείνεται εκείνη την εποχή, συνοψίζεται σύμφωνα με τον ίδιο σε έξι επιρρήματα: «Η παιδαγωγική στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν οικουμενική επιστήμη, επιστήμη αλτρουιστική, πέρα απ' τον εθνικό προσανατολισμό της, το οποίο καταγράφεται στα επιρρήματα σε -ως, φυσικώς, ψυγολογικώς, ευλήπτως, εποπτικώς, μορφωτικώς, ενδιαφερόντως».

Έπειτα έκανε λόγο για τη σκοπιά του ερευνητή, ο οποίος οφείλει να εξετάσει όλες τις διαστάσεις του συστήματος της εποχής, ενώ συνέχισε αναφερόμενος στο «πολλαπλό βιβλίο της Κρητικής Πολιτείας». «Η Κρήτη πάει προς την Ένωση. Γιατί να προκηρύξει το 1900 διαγωνισμό συγγραφής βιβλίου, αφού η Ελλάδα θα μπορούσε να της παράσχει πλούσιο έστω και παθογενές διδακτικό υλικό; Γιατί και σε ποιες περιπτώσεις το έκανε αυτό; Κυρίως σε δύο βιβλία, στην επιτόπια Ιστορία και την επιτόπια Γεωγραφία. Δεν την ικανοποιούσαν τα βιβλία» αναρωτήθηκε κλείνοντας την εισήγησή του ο κ. Χουρδάκης, απαντώντας ο ίδιος πως «Αυτά τα βιβλία θα βοηθούσαν στο πλαίσιο της χάρτινης ανατροφής στόχους συγκεκριμένους».



Η αγωγή των κρητικόπουλων μέσα από ένα παλιό αναγνωσματάριο



Στην ανακοίνωσή του, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και πρόεδρος της Ι.Λ.Ε.Ρ., υπό τον τίτλο «Τέρπειν άμα και παιδεύειν», ασχολήθηκε με το περιεχόμενο ενός αναγνωσματαρίου της Κρητικής Πολιτείας, του Ι. Σταυρακάκη, το οποίο παίδευε τα παιδιά της εποχής στις βασικές πολιτικές, ηθικές, θρησκευτικές και κοινωνικές αξίες. «Η εκπαίδευση στην Κρητική πολιτεία 1898-1913 στοχεύει στο να επιτευχθεί το βέλτιστο. Υπερτερεί σε ποιότητα της εκπαίδευσης του ελληνικού βασιλείου, αν βέβαια εξαιρέσουμε κάποιες περιπτώσεις. Τα πρώτα πέντε χρόνια προκηρύσσονται διαγωνισμοί συγγραφής σχολικών βιβλίων από Κρητικούς συγγραφείς», ανέφερε αρχικά ο πρόεδρος της ΙΛΕΡ παραθέτοντας στη συνέχεια στοιχεία που αποδείκνυαν την αρχική του θέση περί υπεροχής της εκπαίδευσης στην Κρητική Πολιτεία σε σχέση με αυτή της Ελλάδας.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017


Πληροφοριακά Στοιχεία
 : Πέμπτη, 11 Φεβρουάριος 2016
·         1921: Ανοίγει η  διαθήκη του Βασιλείου Σιβιτανίδη, σύμφωνα με την οποία η τεράστια περιουσία του περιέρχεται στο Ελληνικό κράτος, προκειμένου με τις προσόδους της να ιδρυθεί μια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων, στο όνομα του διαθέτη και του αδελφού του Λουίζου, σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και κυρίως σύμφωνα με την περίφημη Παρισινή Σχολή "Arts et Metiers".
·         1926: Δημοσιεύεται το Νομοθετικό Διάταγμα «Περί ιδρύσεως Σιβιτανιδείου Σχολής Τεχνών και Επαγγελμάτων», η οποία υπάγεται στην αρμοδιότητα και εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, αποτελεί αυτοτελές Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και διοικείται  από το Διοικητικό Συμβούλιο, μέλη του οποίου είναι: ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, ο Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, (και οι τρεις σύμφωνα με την διαθήκη του διαθέτη), δύο καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ένας καθηγητής της Σχολής Φυσικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας, δύο μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών, ο Πρόεδρος του Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου, ο Πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου, ο Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, ο Γενικός Γραμματέας της Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, ο Τμηματάρχης της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, και ο επιθεωρητής Βιομηχανίας του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.
·         1927: Η Σχολή λειτουργεί με πέντε ειδικότητες και 200 περίπου μαθητές, στα εγκαίνιά της παρίσταται και ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος εκθείασε την ίδρυση ενός τέτοιου εκπαιδευτικού ιδρύματος.
·         1929 –1939:  Οι ειδικότητες της Σχολής πολλαπλασιάζονται και λίγο πριν τον πόλεμο φοιτούν σταθερά περίπου 1500 μαθητές σε 44 διαφορετικές ειδικότητες. Έχει πλέον δημιουργηθεί μια υπερσύγχρονη τεχνική σχολή, που κατάφερε να καταστεί αυτόνομη οικονομικά, μοναδική στην Ελλάδα, με εξαιρετικές επιδόσεις και αυξανόμενο κοινωνικό και επαγγελματικό κύρος.
·         1940–1944: Τα εργαστήρια της Σχολής συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους λίγες μέρες μετά την κήρυξη του πολέμου, εκτελώντας διάφορες παραγγελίες για την εξυπηρέτηση των αναγκών της εθνικής άμυνας, με την επιστράτευση όλου του προσωπικού και τη συμμετοχή των μαθητών των τελευταίων εξαμήνων φοίτησης, που υπολογίζεται σαν κανονικός χρόνος φοίτησης.
·         1945: Η Σχολή έχει υποστεί σοβαρότατες υλικές ζημιές, έχει εκποιήσει ένα μεγάλο μέρος του εξοπλισμού της και δίχως σχεδόν περιουσιακά στοιχεία τελεί υπό το καθεστώς της στρατιωτικής επίταξης από ελληνικές δυνάμεις.
·         1948: Οι προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της Σχολής φέρνουν αποτελέσματα και ο εργαστηριακός εξοπλισμός αποκαθίσταται, πολλές φορές με μηχανήματα που διεκδικούν ισχυροί έλληνες βιομήχανοι, ακόμα κι αν αυτά δεν χρησιμοποιούνται, μαζί με τη διττή προπολεμική κατεύθυνση του εκπαιδευτικού τεχνικού δημόσιου ιδρύματος και του αυτοδιοικούμενου ταυτόχρονα οικονομικού παραγωγικού οργανισμού. Καταφθάνουν οι πρώτοι πελάτες που είναι οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες.
·         1949: Το  ίδιο το Υπουργείο Παιδείας παραγγέλνει στη Σιβιτανίδειο 2.500 θρανία και οχτώ μήνες αργότερα άλλα 6.000 ενώ το 1951 ζητά να κατασκευαστούν 10.000 θρανία. Ενδεικτικοί πελάτες της Σχολής είναι: η Πάντειος Σχολή, το ΠΙΚΠΑ, τα Υπουργεία Οικονομικών, Βιομηχανίας, Εθνικής Άμυνας, το Γραφείο Προεδρίας Κυβερνήσεως, η Γεωπονική Σχολή, το Αμερικάνικο Κολέγιο, το Ελεγκτικό Συνέδριο, για εργασίες ξυλουργικές ή μηχανουργικές και κατασκευές επίπλων. Επίσης οι επισκευές αυτοκινήτων, από το νεοσύστατο τμήμα των αυτοκινήτων, είναι μια από τις παραγωγικές δραστηριότητες.
·         1955-56:  Η Σιβιτανίδειος έχει πια 1.000 περίπου μαθητές στις τέσσερις Μέσες Τεχνικές Σχολές (από το 1955 η κυβέρνηση με αποφάσεις του Υπουργείου Βιομηχανίας ορίζει την ίδρυση «Μέσων τεχνικών σχολών Εργοδηγών Μηχανολόγων και Ηλεκτρολόγων», «Μέσης Τεχνικής Σχολής Εργοδηγών Οικοδόμων» και «Μέσης Σχολής Ραδιοτεχνίας») αλλά και πέντε ημερήσιες Σχολές τεχνιτών στις ειδικότητες της μεταλλοτεχνίας, ηλεκτροτεχνίας, οικοδομικής, ξυλοποιίας-επιπλοποιίας καθώς και το τμήμα συντήρησης αυτοκινήτων.


·         1959:  Το νομοθετικό διάταγμα 3973/4-9-59 για την τεχνική εκπαίδευση, προβλέπει την ίδρυση μέσων επαγγελματικών σχολών σε εννέα πόλεις της χώρας και την κατάργηση της «πολυαρχίας» στο χώρο της τεχνικής εκπαίδευσης. Η Σιβιτανίδειος Σχολή υπάγεται πια οριστικά στο Υπουργείο Παιδείας.
·         Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η Σιβιτανίδειος Σχολή  προσελκύει πλήθος σπουδαστών στις σχολές εργοδηγών, και λειτουργεί ως Κέντρο Ανωτέρας Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως (ΚΑΤΕΕ). 
·         Στη δεκαετία του 1970 (όταν γίνονται οι προσπάθειες για τη θεμελίωση και οργάνωση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με τους νόμους 580/70 και 576/77) εξισώνεται τυπικά με τα υπόλοιπα επαγγελματικά σχολεία διατηρώντας την αίγλη του ονόματος, την κτιριακή της υπεροχή και έναν καλύτερο εργαστηριακό εξοπλισμό.
·         1979: Παρότι το ποσοστό των μαθητών της Τεχνικής Εκπαίδευσης παραμένει ιδιαίτερα χαμηλό - αποτελεί μόνο το 18,5% του συνολικού αριθμού των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης - η Σιβιτανίδειος, όχι μόνο προσελκύει ένα πλήθος μαθητών αλλά καθίστανται οι τεχνικές και επαγγελματικές της σχολές πρότυποι (Ν. 708/77). Επίσης με τον ίδιο Νόμο η Ανωτέρα Σχολή Τεχνολόγων Μηχανικών της Σιβιτανιδείου συγχωνεύεται με την Ανωτέρα Σχολή Τεχνολόγων Μηχανικών της Νέας Φιλαδέλφειας και δημιουργούν το ΚΑΤΕΕ Πειραιά το οποίο μέχρι το 1985 (έχει ήδη μετονομαστεί σε Τ.Ε.Ι. Πειραιά) στεγάζεται στη Σιβιτανίδειο Σχολή, αποδεικνύοντας το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και εξοπλισμού που διαθέτει η Σιβιτανίδειος.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017




Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ   06/02/2014Πληροφορίεςwomenaidhalandri



Πηγή: ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΕΦΥΡΙΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η γυναίκα από την αρχή της ιστορικής περιόδου έχει δεχθεί πολλές επιδράσεις όσον αφορά τον τρόπο αντιμετώπισης της. Οι γυναίκες ήταν και είναι ακόμη τα θύματα της δημόσιας και ιδιωτικής βίας σε παγκόσμια κλίμακα.

Η εκμετάλλευση και η κακοποίηση των γυναικών δεν είναι απλώς ένα λάθος του συστήματος. Είναι γέννημα της ίδιας της κοινωνίας, του κέρδους και του πλούτου. Από αυτήν την άποψη η πάλη ενάντια στην καταπίεση των γυναικών είναι και πάλη ενάντια στους όρους και τις συνθήκες που τη δημιουργούν.

Η Γυναίκα στην προϊστορική εποχή

Τα παλιά χρόνια οι σχέσεις των δύο φύλων δεν ήταν όπως οι σημερινές. Την προϊστορική εποχή η γυναίκα ήταν σε πρώτη θέση. Αυτό συνεχίστηκε και στα μινωικά χρόνια αλλά ύστερα η θέση της γυναίκας έπεσε πάρα πολύ χαμηλά με αποτέλεσμα από την αρχαιότητα μέχρι και πριν από λίγες δεκαετίες οι άνδρες να θεωρούν τις γυναίκες πολύ κατώτερές τους, να τις καταπιέζουν και να τις εκμεταλλεύονται. Ήταν η εποχή που ήκμασε ο θεσμός της μητριαρχίας. Η γυναίκα λατρεύτηκε ως θεά-Μητέρα, ως θεά της γονιμότητας, μιας και αυτή ήταν που έφερνε στον κόσμο τα παιδιά. Την σέβονταν και την εκτιμούσαν γιατί είχε κυρίαρχη θέση στην οικογένεια αλλά και στην αγωγή και στην ανατροφή των παιδιών είχε την αποκλειστική μέριμνα. Η θέση της ενισχυόταν και από το γεγονός ότι ήταν σίγουρη ως μάνα των παιδιών που γεννούσε, ενώ ο πατέρας ήταν αμφισβητούμενος. Στην μητριαρχική οικογένεια τα παιδιά έπαιρναν το όνομα της μητέρας και την περιουσία την έπαιρναν οι κόρες (Αμαζόνες).

Μινωική Κρήτη

Οι γυναίκες στην κοινωνία της μινωικής Κρήτης είχαν τα ίδια περίπου δικαιώματα και ελευθερίες με τους άντρες. Έπαιρναν μέρος σ’ όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, στις γιορτές, τα αγωνίσματα, το κυνήγι. Όπως και οι σημερινές γυναίκες, χτένιζαν με φροντίδα τα μαλλιά τους, βάφονταν, φορούσαν φανταχτερά φορέματα και όμορφα στολίδια.

Οι Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα

Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί για τις γυναίκες στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, άλλα από τα οποία εκθειάζουν το γυναικείο φύλλο και άλλα που μιλούν με τρόπο ταπεινωτικό και ανεπίτρεπτο. Γράφτηκαν ύμνοι συγκινητικοί αλλά και στίχοι προσβλητικοί και βλάσφημοι. Υπήρξαν περίοδοι δόξας, όμως και φαινόμενα καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Είναι αλήθεια ότι καθώς οι πολιτισμοί διαφέρουν μεταξύ τους, διαφέρουν και οι ρόλοι που αναθέτουν στο ένα ή το άλλο φύλο, και οι διάφορες εργασίες, κάποιες από τις οποίες σε μια κοινωνία μπορεί να θεωρούνται αντρικές ενώ σε άλλη γυναικείες. Η μόνη σταθερά για τον καθορισμό αυτών των ρόλων είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες, απασχολημένες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους με τη γέννηση και ανατροφή των παιδιών, ήταν υποχρεωμένες να μένουν κοντά στο χώρο της κατοικίας τους και, συνεπώς, να αναλαμβάνουν τα καθήκοντα που μπορούσαν να εκτελέσουν χωρίς να εγκαταλείπουν την κύρια αποστολή τους.

Η θέση του γυναικείου φύλου αποτέλεσε σημείο αντιλεγόμενο, καθώς οι διάφοροι συγγραφείς έγραψαν επηρεασμένοι από ιδεολογικά ρεύματα, παρουσιάζοντας συχνά όχι την αληθινή εικόνα αλλά εκείνο που εξυπηρετούσε τους σκοπούς που καθένας από αυτούς
υπηρετούσε.
Kάτω από την επίδραση της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου, για παράδειγμα, υποστηρίχτηκε ότι το αρχικό καθεστώς στην αυγή της ανθρωπότητας ήταν η μητριαρχία. Με τον τρόπο αυτό θέλησαν να ανατρέψουν εκ βάθρων και ν’ αποδείξουν αναξιόπιστη την ιστορία της Βίβλου. Γρήγορα όμως η ιδέα αυτή απορρίφθηκε από τους σύγχρονους ανθρωπολόγους ως στερούμενη παντελώς αποδείξεων.

Ακόμη και γυναίκες συγγραφείς δεν ξέφυγαν τον πειρασμό, επειδή κι εκείνες από το μέρος τους, τις περισσότερες φορές έγραψαν στρατευμένες κάτω από διάφορες τάσεις της κοινωνίας, της πολιτικής ή της θρησκείας. Κλασικό παράδειγμα αυτής της μονομερούς πληροφόρησης αποτελεί η άποψη που μέχρι πρόσφατα επικρατούσε, για τη θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα.

Επηρεασμένοι κυρίως από την εικόνα της ζωής στην Αθήνα της κλασικής περιόδου, οι περισσότεροι συγγραφείς γενίκευαν τα πράγματα και μιλούσαν για μια κατάσταση περίπου τραγική, όπου οι γυναίκες ήταν φυλακισμένες στα απομονωμένα γυναικεία διαμερίσματα των οικιών, ενώ οι άντρες περνούσαν τον καιρό τους αργόσχολοι, στην Αγορά, τα γυμναστήρια και τα λουτρά.

Όμως ήδη στην αρχαία Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο οι γυναίκες είχαν σημαντική ανεξαρτησία και υψηλή θέση στην κοινωνία. Ο Κώδικας Νόμων του Χαμουραμπί (1795-1750 π.Χ.), για παράδειγμα, βαβυλωνιακό γραπτό μνημείο που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, περιέχει πάμπολλες προβλέψεις σχετικά με τις γυναίκες, το γάμο, την περιουσία τους, την ανατροφή και επιμέλεια των παιδιών, το διαζύγιο κ.λπ., που δείχνουν ότι ακόμη και σ’ εκείνη την τόσο πρώιμη εποχή, και κάτω από ειδωλολατρικό καθεστώς, υπήρχε προστασία από κακομεταχείριση, εκμετάλλευση και άλλες καταχρήσεις. Οι γυναίκες μπορούσαν να ασκούν εμπόριο για λογαριασμό τους και να προσφέρουν υπηρεσίες ως δικαστές, προεστοί, μάρτυρες σε δικαστήρια και γραφείς.

Στην Αίγυπτο τα πράγματα ήταν ακόμη καλύτερα και οι γυναίκες έγιναν συχνά άρχοντες του κράτους. Σε αρκετές περιπτώσεις, λοιπόν, τη θέση και τα δικαιώματα της αρχαίας γυναίκας θα τα ζήλευαν πολλές κοινωνίες του ευρωπαϊκού μεσαίωνα. Στα Ομηρικά Έπη, στη Μινωική και στη Μυκηναϊκή εποχή, οι γυναίκες είναι σε πολύ καλή μοίρα. Αγαπούν την οικογένειά τους, συζητούν ελεύθερα μαζί με τους άντρες, επικρατεί η μονογαμία, ο γάμος είναι  ιερός και αδιάλυτος, η γυναίκα μπορεί να διαλέξει τον άντρα της, οι συζυγικές σχέσεις βασίζονται σε αμοιβαία αγάπη και εκτίμηση και οι τρόποι συμπεριφοράς των συζύγων παρουσιάζονται απλοί, ευγενικοί και εγκάρδιοι. Η πολυτεκνία θεωρείται μεγάλο αγαθό και ευτυχία, ενώ η ατεκνία μεγάλη συμφορά και εκδήλωση θεϊκής τιμωρίας.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

  1. Άδειοι δρόμοι στη σιωπηλή τώρα πόλη
    Πριν λίγο στέναζε από το αλαλάζον πλήθος
    Όμως δε μπόρεσε να κρατήσει τους ήχους,
    τις μυρωδιές και τα συνθήματα που τη δονούσαν....
    Τώρα τα μόνα που απέμειναν,
    είναι υπολείμματα υλικών,
    πού προηγουμένως κορέσανε
    την πείνα και τη δίψα
    των ενθουσιωδών οπαδών του νεόκοπου ηγέτη.
    Χορτάτοι από ικανοποίηση έφυγαν,
    σίγουροι ότι το μέλλον θα είναι φωτεινό.
    έτσι κι αλλιώς
    Αυτός το είπε!
    Κι ο λόγος του είναι
    για τους ίδιους …. Εγγύηση !

Σχολείο Δημητσάνας

Πολύς λόγος έγινε τους τελευταίους μήνες σχετικά με το κλείσιμο ή συγχώνευση 1.933 σχολείων σε όλη τη χώρα. Κάθε περιοχή υπεραμυνόμενη των δικαίων της υπερασπίστηκε τα παιδιά της, τα σχολεία της, την ιστορία της. Η πρόσφατη κατάργηση του γυμνασίου-λυκείου Δημητσάνας ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων από τους κατοίκους της κωμόπολης, που εξέφρασαν την ανάγκη διατήρησης του ιστορικού σχολείου.

Στη Δημητσάνα δεν κλείνει μόνον ένα σχολείο. Κλείνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο της Ελληνικής ιστορίας με ρίζες που πηγάζουν βαθιά στο χρόνο. Το 964 ο Ιωάννης Λαμπαρδόπουλος, λόγιος και φιλόσοφος, πρωτοσηκρήτης του Βυζαντίου επί Νικηφόρου Φωκά, επιστρέφει στην πατρίδα του και ιδρύει στη Δημητσάνα την ιστορική Μονή Φιλοσόφου. Το Μοναστήρι του Φιλοσόφου ή Κρυφό Σχολειό, από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του έγινε κέντρο καλλιέργειας των γραμμάτων και πιθανότατα από τα χρόνια εκείνα στέγασε το πρώτο σχολείο μέχρι την τουρκοκρατία, οπότε λειτούργησε σαν «κρυφό σχολειό». Δίκαια η Μονή αυτή χαρακτηρίστηκε σαν το πνευματικό φυτώριο του υπόδουλου Ελληνισμού.

Το 1691, οι μοναχοί της ιδρύουν λίγο πιο πάνω από την Παλαιά Μονή, την Νέα Μονή Φιλοσόφου που στέγασε τη Σχολή της Μονής. Αργότερα, το 1764 ιδρύεται από τους μοναχούς Αγάπιο Λεονάρδο και Γεράσιμο Γούνα η Νέα Σχολή Δημητσάνας και στεγάζεται σε κτήριο απέναντι από την εκκλησία της Αγ. Κυριακής, συνεχίζοντας τη λαμπρή παράδοση. Το 1816 συγχωνεύεται η Μονή Φιλοσόφου με τη Σχολή της Δημητσάνας. Στη θέση της Σχολής της Δημητσάνας κατασκευάστηκε το 1845 νέο κτήριο που στεγάζει μέχρι σήμερα το Δημοτικό Σχολείο και την Ιστορική Βιβλιοθήκη. Το 1930 στη θέση Καλλιθέα, με δαπάνες του Μεγάλου Ευεργέτη Νικόλαου Μακρή κατασκευάστηκε το σημερινό κτήριο, που στεγάζει το Γυμνάσιο-Λύκειο.

Το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να κλείσει το Γυμνάσιο Δημητσάνας και να εξαφανίσει την ιστορία χιλίων και πλέον ετών. Αυτό που δεν κατάφεραν οι Τούρκοι κατακτητές κινδυνεύει τώρα να γίνει πραγματικότητα. Αυτά που δημιουργήθηκαν με ιδρώτα, αίμα και ελάχιστους πόρους κινδυνεύουν να χαθούν. Στη Σχολή της Δημητσάνας που σπούδασαν επτά Πατριάρχες, ογδόντα Μητροπολίτες, πλήθος ιεροκηρύκων, διδασκάλων και κληρικών, δεν θα σπουδάσει άλλο παιδί!!! Σε εμάς απομένει να αντιδράσουμε. Η ιστορία θα κρίνει τους πρωταγωνιστές αυτής της απόφασης για τις πράξεις τους.

Παναγιώτης Καρβελάς


Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017


ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ - ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΩΝ
04/10/2013
Ένα σοβαρότατο ζήτημα που ταλανίζει τα χρόνια του Μνημονίου τα Σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Πρέβεζας και το οποίο ανακύπτει και φέτος είναι η ανεπαρκής χρηματοδότηση από την Πολιτεία με αποτέλεσμα οι λειτουργικές ανάγκες τον Σχολείων αλλά και τα προβλήματα των κτιριακών εγκαταστάσεων, οι οποίες στην πλειοψηφία τους είναι παλιές και χρίζουν συντήρησης, να επιφυλάσσουν ένα μέλλον ζοφερό.
Δάσκαλοι Σχολείων της Πρέβεζας, μιλώντας στην Τ.Φ. αναδεικνύουν το σοβαρότατο ζήτημα.
Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι πως αυτή τη στιγμή, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν προσωπικές οφειλές σε καταστήματα, φτάνουν να ψωνίζουν «βερεσέ» χαρτικά και μελάνια για τη λειτουργία των Σχολείων.
Οι τρεις άξονες προβλημάτων για τα Σχολεία της Πρέβεζας έχουν ως εξής:
Πρώτος άξονας: Εάν συνεχιστεί η υποχρηματοδότηση, η τύχη των κτιριακών εγκαταστάσεων Δημοτικών Σχολείων και Νηπιαγωγείων στο εγγύς μέλλον είναι αβέβαιη. Από τα χρήματα που έρχονταν κάθε χρόνο, η επιχορήγηση από τον Κρατικό προϋπολογισμό την οποία εισπράττουν τα Σχολεία μέσω του Δήμου, είναι ολοένα και μικρότερη σε κάθε δόση. Εκτός από τα λειτουργικά έξοδα των Σχολείων, υπάρχουν και τα επισκευαστικά έξοδα. Τα κτίρια της Πρέβεζας είναι μεγάλα, παλιά και χρειάζονται χρήματα για να συντηρηθούν, χρήματα τα οποία δεν υπάρχουν.
Δεύτερος άξονας. Έρχεται, σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις, ένας ιδιαίτερα βαρύς χειμώνας και κανείς δεν γνωρίζει, εάν τα χρήματα που θα δοθούν φέτος, θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες θέρμανσης.
Τρίτος άξονας: Το γεγονός ότι δεν αποδίδονται ορθά, τα έσοδα από τη Σχολική περιουσία. Παλιότερα, διάφοροι δωρητές στην Πρέβεζα, κληροδότησαν λιοστάσια, μαγαζιά κ.α, κληροδοτήματα δηλαδή από τα οποία τα χρήματα από τα μισθώματα δίδονταν απευθείας στις Σχολικές Επιτροπές για τις ανάγκες του κάθε Σχολείου. Από την στιγμή που τα ανέλαβε ο Δήμος, υπάρχει ζήτημα ως προς τη διάθεση, εάν θα δοθούν δηλαδή στο συγκεκριμένο Σχολείο που έχει το κληροδότημα ή εάν από έναν κοινό κορβανά θα δίδονται σε όποιο Σχολείο παρουσιάζει προβλήματα .
Δάσκαλοι τονίζουν ότι τα πράγματα είναι οριακά «περιμένουμε μια δόση η οποία θα είναι μειωμένη ξανά. Η επάρκεια πετρελαίου για παράδειγμα εξαρτάται από την διαχείριση του κάθε Σχολείου. Εάν ένα Σχολείο ξεπεράσει τις δύο ώρες λειτουργίας του καλοριφέρ, τότε θα πρέπει να μειώσει τις μέρες λειτουργίας του καυστήρα. Αντιλαμβάνεται κανείς σε μεγάλα Σχολικά κτίρια, τι σημαίνει δύο ώρες λειτουργίας, δεν προλαβαίνουν να θερμανθούν ούτε τα σώματα των καλοριφέρ, πόσο μάλλον οι μαθητές».
Πέρυσι, υπογραμμίζουν, κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου, φάνηκε ότι η Πολιτεία έδωσε στα Σχολεία χρήματα για πετρέλαιο, στην πραγματικότητα όμως ήταν η προτελευταία δόση για τα λειτουργικά μας έξοδα. Επρόκειτο δηλαδή για τη συνηθισμένη δόση των λειτουργικών εξόδων, στα οποία εκτός από πετρέλαιο περιλαμβάνονται η ΔΕΗ, το νερό, το τηλέφωνο, οι επισκευές του κτιρίου, τα αναλώσιμα κλπ.
Αξίζει να επισημάνουμε ότι απεντόμωση στα Σχολεία της Πρέβεζας δεν έγινε φέτος. Σύμφωνα με σχετικό έγγραφο από το Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Πρέβεζας που εστάλη  στα Σχολεία στις 28 Αυγούστου, με θέμα «Περί μέτρων υγιεινής και εξυγίανσης Σχολείων» αναφέρει ότι «με αφορμή την έναρξη της Σχολικής Χρονιάς σας γνωρίζουμε ότι για την προστασία της υγείας κτλ…. Η Πρακτική που είχε ακολουθηθεί τα τελευταία χρόνια με την εκτέλεση ψεκασμών από ιδιωτικά συνεργεία απολυμάνσεων, αφορούσαν απεντόμωση, χρήση δηλαδή εντομοκτόνου, δεν προτείνεται να συνεχιστεί», ενώ η απολύμανση θα γίνεται από τις καθαρίστριες.
Για το ζήτημα της απόδοσης των χρημάτων στις Σχολικές Επιτροπές από τα κληροδοτήματα των Σχολείων, μιλήσαμε με το Δήμαρχο Πρέβεζας Χρήστο Μπαίλη, ο οποίος τόνισε πως υπάρχει ένα πρόβλημα ως προς την απόδοση των χρημάτων διαδικαστικό. Σημείωσε πως όντως υπάρχει ζήτημα ως προς τον τρόπο που θα διατίθεται τα χρήματα, εάν δηλαδή πρέπει να αποδίδεται στο συγκεκριμένο Σχολείο που διαθέτει  κληροδότημα ή σε όποιο Σχολείο γενικά χρειάζεται χρήματα για επισκευές, τονίζοντας ότι θα λυθεί άμεσα.
Να επισημάνουμε ότι χθες, επιστολή στον Υπουργό Παιδείας Κων. Αρβανιτόπουλο απέστειλε ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νομού Πρέβεζας ζητώντας την άμεση κάλυψη των λειτουργικών κενών σε Νηπιαγωγεία του Νομού μας.
Παραθέτουμε την επιστολή:
«Κύριε Υπουργέ, ένα μήνα μετά την έναρξη των σχολείων τα Ολοήμερα Νηπιαγωγεία 6ο, 12ο και 13ο της πόλης της Πρέβεζας, καθώς επίσης και εκείνα του Λούρου, του Καναλακίου και της Πάργας παραμένουν κλειστά εξαιτίας της μη διάθεσης των αναγκαίων πιστώσεων για πρόσληψη Νηπιαγωγών.
Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ν. Πρέβεζας σας καλεί να προχωρήσετε άμεσα στη χορήγηση των απαραίτητων πιστώσεων για την πρόσληψη νηπιαγωγών ώστε να καλυφθούν όλα τα παραπάνω κενά, γιατί είναι άδικο για τους μαθητές των παραπάνω νηπιαγωγείων του Νομού μας, να μην απολαμβάνουν ίσες ευκαιρίες στην Εκπαίδευση. Ευκαιρίες που θυσιάζονται στην πράξη στο βωμό των Μνημονίων».
Άρης Τσελίκος




Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Μια καταγραφή της σύγχρονης βιβλιογραφίας και επιλεγμένη αρθρογραφία για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
                                                                                                     Γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης.

Επιστολικό δελτάριο, έκδοση Δέλτα, αριθμός 755.  «ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ. Το Δημοτικόν Θέατρον». Μεγαλοπρεπής και συμμετρική η πρόσοψή του.

Το «Δημοτικόν Θέατρον Πειραιώς», στην επίσημη γλώσσα και «το Δημοτικό», έτσι σκέτα και περιεκτικά στα στόματα των Πειραιωτών, μας υποδέχεται ανακαινισμένο, έτοιμο για μια νέα εποχή στην ιστορία του, στην προσφορά πολιτισμού και στην  πνευματική ανύψωση της πόλης.
Η κατασκευή του κτηρίου ολοκληρώθηκε στις 31.7.2012, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και εμπρόθεσμα. Στις 9.8.2012 εκδόθηκε η βεβαίωση περαίωσης του έργου και η προσωρινή παραλαβή του έπρεπε να ολοκληρωθεί εντός 6 μηνών από τη βεβαίωση περαίωσης, δηλαδή, μέχρι τις 9.2.2013.  Η επίσημη διοικητική παράδοση στο Δήμο Πειραιά έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 2013. Έπονται τα εγκαίνιά του σε χρόνο που θα αποφασίσει η Δημοτική μας Αρχή. Οι ημερομηνίες μετατίθονταν συνεχώς.
Με την ευκαιρία προσπάθησα να συγκεντρώσω την υπάρχουσα βιβλιογραφία των τελευταίων χρόνων 
(οι παρωχημένες καταγραφές είναι δυσεύρετες, μάλλον ανεπίκαιρες), δηλαδή εκείνα τα βιβλία που κυκλοφόρησαν στον Πειραιά και αλλού με αποκλειστικό περιεχόμενο το Θέατρο συμπεριλαμβάνοντας όμως (επειδή αυτά είναι πολύ λίγα) και όσα ενδιαφέροντα κύρια (αυτοτελή) άρθρα και ό,τι άλλο παρεμφερές κατατοπιστικό υλικό είχα υπ’ όψιν μου.
Φυσικά για το Δημοτικό γίνονται κατά καιρούς σύντομες ή εκτενείς αναφορές στα κεφάλαια πάμπολλων βιβλίων, περιοδικών και σε κάθε τυχόν [που θέλει να αναφερθεί στο θέμα] πολιτιστικό έντυπο ή εφημερίδα. Δε μνημονεύω εκείνα με αντικείμενο το Μουσείο Αραβαντινού και το Ιστορικό Αρχείο που στεγάζονταν στο Δημοτικό.
  

Έπιστολικό δελτάριο, «Έκδοσις Β. ΓΟΥΔΗ. 103 - ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ - Δημοτικόν Θέατρον». Το αντίτυπό αυτό σφραγίστηκε στην πίσω όψη στον Πειραιά, στις 30 Απριλίου 1966 για την Α΄ Πανελλήνιο Φιλοτελική Έκθεση. Επίσης φέρει ταχυδρομική στρογγυλή σφραγίδα ΜΟΣΧΑΤΟΝ ΑΦΙΞΙΣ 2 V 66 08. Απαθανατίζει  μια έγχρωμη στιγμή της δεκαετίας του ’60.

Βιβλιογραφία.
* Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. 1894 -1994. 100 Χρόνια ζωής και πολιτιστικής δημιουργίας. 1ο Γυμνάσιο Καλλίπολης Πειραιά. Πειραιάς 1995. Σελ. 72.   [Παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο την Δευτέρα 8 Μαΐου 1995]
* Νίκος Αξαρλής. 1895 - 1995: 100 χρόνια λειτουργίας Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Θέατρο και πόλη. 
Τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. 53 φύλλα, φωτοτυπίες δεμένες με σπιράλ.
* Νίκος Αξαρλής. Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Θέατρο και Πόλη. Οδός Πανός.
Απρίλιος 2001. Σελ. 168.
* Ο Πειραιάς και το Δημοτικό Θέατρο. Πρακτικά της Διεθνούς Επιστημονικής Συνάντησης. Πανεπιστήμιο Πειραιά. 13 Απρίλη 2003. Επιμέλεια Νίκος Αξαρλής - Κατερίνα Μπρεντάνου. Εκδόσεις Τσαμαντάκη. Πειραιάς 2008. Σελ. 8 + 120.
* Δήμος Πειραιά. Ιστορικό Αρχείο. Ιδιωτικές Συλλογές & Φωτογραφικό Αρχείο. Νεοκλασικά δημοτικά κτήρια στον Πειραιά: Δημοτικό Θέατρο, Παλαιό Ταχυδρομείο, Ρολόι. Ελένη Αναγνωστοπούλου - Ευαγγελία Μπαφούνη. Πειραιάς 2009. Σελ. 24.
* Διδακτορικές διατριβές κι εργασίες (Αγγελική Κωνστάντιου, Πολύμνια Θεοδωράκη, Κατερίνα Μπρεντάνου).
* Δήμος Πειραιά. Ιστορικό Αρχείο. Ιδιωτικές συλλογές & φωτογραφικό αρχείο. Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού Νεολαίας. Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ελένη Αναγνωστοπούλου - Ευαγγελία Μπαφούνη. 
# Πειραιάς 2011. Σελ 8 με το εξώφυλλο.
* Παναγιώτης Εμμ. Δέγλερης. Δρ. Δικηγόρος. Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μια νομική πρόταση για το θεσμικό πλαίσιο της νέας περιόδου λειτουργίας του. Πρόλογος: Γιώργος Κουρουπός, Συνθέτης - Ομότιμος Καθηγητής Ιονίου Πανεπιστημίου. ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. 2012. Σελ. xiv + 194.
*Η ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τον 19ο στον 20ο αιώνα. Επιμέλεια Κατερίνα Μπρεντάνου Νίκος Αξαρλής. Εκδόσεις Νέος Κύκλος. Πειραιάς 2013, σελ. 204.


Τρεις δεσποινίδες έξω από το Δημοτικό Θέατρο. Πίσω τους η προτομή του Θεόδωρου Αφεντούλη (είχε στηθεί στα 1940 επί δημαρχίας Μανούσκου) πριν μεταφερθεί στη νησίδα της οδού Ζαννή, στην είσοδο περίπου του Τζανείου Νοσοκομείου. Φωτο «ΣΙΚ» του Γεράσιμου Βαβάση, Κολοκοτρώνη 53 Πειραιεύς.
Αυτοτελή άρθρα, αφιερώματα, σε βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, ημερολόγια, πρακτικά. Εισηγήσεις.
* Πειραϊκοί Περίπατοι. Το Δημοτικόν Θέατρον Πειραιώς και η ιστορία του. Του κ. Μιχ. Επιφάνους. Πειραϊκή Αναγέννησις. Δελτίον του Συνδέσμου Γηγενών Πειραιωτών. Τεύχος 2ον. Απρίλιος 1955. Σελ. 12 - 14.
* Κόσμημα του Πειραιά. Το Δημοτικό Θέατρο. Θεόδωρος Βλάσσης. Πειραϊκόν Ημερολόγιον. Πειραιεύς 1966.