Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017





ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ 11ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ   ΣΕΡΡΩΝ

                                                         

     
To 1900, με την έγκριση των Τουρκικών αρχών, για δημιουργία Βουλγαρικής μειονότητας, επετράπη η    ανέγερση και λειτουργία Βουλγάρικου Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου, στη θέση του σημερινού  Β΄ΚΑΠΗ, για προσηλυτισμό των  Ελληνοπαίδων.
    Η Ελληνική κοινότητα της πόλης των Σερρών, για την τόνωση του Εθνικού φρονήματος και για  αντιπερισπασμό της    αντεθνικής αυτής κίνησης, αποφάσισε την ίδρυση καθαρώς ελληνικού σχολείου, την επωνυμία του οποίου δε   γνωρίζουμε. Το σχολείο αυτό στεγάστηκε προσωρινά στο σπίτι του κου Βαλαλά ή  Μπαλαλούδη, πλησίον της         εκκλησίας Ιωάννου Θεολόγου.                                           
    Την ίδια χρονιά, το 1900, η Ελληνική κοινότητα, με τη συνδρομή του     απόδημου Σερραίου μεγαλέμπορου Δούμπα,  που διέμενε στη Βιέννη, θεμελιώνει  το μεγαλοπρεπές για την εποχή του,  το διδακτήριο αυτό. Το ποσό     των χρημάτων   που διατέθηκαν για την ανέγερσή του είναι άγνωστο. Στην όλη προσπάθεια της ανέγερσης συνετέλεσαν   πάρα πολύ και οι κάτοικοι της περιοχής του Ιωάννου Θεολόγου, οι οποίοι και πρόσφεραν εθελοντικά και ευγενικά την προσωπική τους         εργασία , κυρίως στην μεταφορά χώματος, λίθων και άμμου.
    Το διδακτήριο περατώθηκε το 1904. Εγκαινιάσθηκε το ίδιο έτος και άρχισε η λειτουργία του. Η αρχική   του            ονομασία είναι άγνωστη. Λίγα χρόνια μετά ονομάζεται 8ο Δημοτικό. Με το Ν.4397 και ΦΕΚ 391/11-10-29             μετονομάσθηκε ως  2ο Δημοτικό. Με την υπ’ αριθμ’ 63987 Υπουργική απόφαση και ΦΕΚ 2223/10-10-53             μετονομάσθηκε σε 11ο,ονομασία που διατηρεί μέχρι και σήμερα.
    Το Σχολείο κτίστηκε από Έλληνες μηχανικούς σε σχήμα Π συμβολίζοντας τη λέξη ΠΑΤΡΙΔΑ, εκφράζοντας  έτσι τον πόθο τους για δικιά τους ελεύθερη πατρίδα. Κατ’ άλλους το γράμμα Π συμβόλιζε το αρχικό του ονόματος   του ήρωα και   πρωτεργάτη του Μακεδονικού αγώνα Παύλου Μελά.
    Το πέρασμα των χρόνων και ο νόμος της φθοράς δε στάθηκαν ικανά να αλλοιώσουν την αίγλη του και σήμερα ακόμη θεωρείται ένα από τα ωραιότερα διδακτήρια  που κοσμούν την πόλη των Σερρών.
    Το Σχολείο με την με αριθμό 5497/29-8-1993 απόφαση του Υπουργού Μακεδονίας-Θράκης, χαρακτηρίστηκε ως   έργο  τέχνης και ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
      Φωτισμένοι και μορφωμένοι δάσκαλοι, από της ιδρύσεώς του, φώτισαν πολλές γενεές Ελληνοπαίδων, αφού πολύ   λίγα ήταν τα καθαρά ελληνικά Σχολεία την  εποχή εκείνη.
    Σήμερα το Σχολείο μας συνεχίζει την πορεία του στο χώρο της εκπ/σης. Μπορεί η υλικοτεχνική υποδομή του, να μην ανταποκρίνεται πλήρως στις σημερινές απαιτήσεις και δεδομένα, όμως με μια σοβαρή επισκευή, επέκταση και ανέγερση ορισμένων αιθουσών και βοηθητικών χώρων, θα λύνονταν το πρόβλημα της καλής λειτουργίας του.




Το πρώτο ελληνικό σχολείο στην Αμερική λειτούργησε το 1776

Αναμφίβολα, η ελληνική γλώσσα αποτελεί τη βάση του πολιτισμού μας και θεμελιώδες στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ανά τον κόσμο ομογενείς μας, αποδεικνύοντας ότι η Ελληνική Παιδεία είναι αυτή που δίνει την οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού.

Με αφορμή τη σημερινή γιορτή των Τριών Ιεραρχών, προστατών των Γραμμάτων, η οποία τιμάται με ευλάβεια και στο χώρο της Ελληνικής Διασποράς, επιχειρούμε μια μικρή ιστορική αναδρομή στα ελληνικά εκπαιδευτικά πράγματα στην Αμερική, όπου σύμφωνα με στοιχεία το θέμα της εκπαίδευσης ενδιέφερε τους Έλληνες μετανάστες ακόμα από τον 18ο αιώνα. Η πρώτη γνωστή περίπτωση ίδρυσης ελληνικού σχολείου στη Νέα Γη ανάγεται στα 1776.

Τους πρώτους Έλληνες έποικους τους οδήγησε στα μέρη εκείνα ένας Σκωτσέζος γιατρός, ο Άντριου Τέρνμπουλ (Andrew Turnbull). Η σύζυγός του, Μαρία Γκράτσια (Maria Gracia), ήταν κόρη Έλληνα εμπόρου από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 1776, οι Έλληνες και οι άλλοι μετανάστες-έποικοι, μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν 70 μίλια βορειότερα, στον Άγιο Αυγουστίνο (St. Augustine). Εκεί, σώζεται το σπίτι του Ιωάννη Γιαννόπουλου, μαραγκού στο επάγγελμα, ο οποίος όμως διακρίθηκε περισσότερο ως δάσκαλος, όπως μας είπε ο κ. Νικολιδάκης. Το σπίτι του, το οποίο χρησιμοποίησε ως σχολείο, είναι από τα ιστορικά κτίρια που επισκέπτονται όσοι περνούν από τον Άγιο Αυγουστίνο, αφού είναι το αρχαιότερο σχολικό κτίριο που σώζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο πλαίσιο της ανάγκης αυτής αποφασίστηκε, πριν από χρόνια, η συγγραφή ορισμένων λευκωμάτων, ανά χώρα διαμονής, τα οποία θα παρουσίαζαν τους βασικούς τομείς της παροικιακής ζωής. Ένα από αυτά τα λευκώματα, με τίτλο «Από τη ζωή των Ελλήνων στην Αμερική», έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο κ. Νικολιδάκης, ο οποίος έχει πληθώρα επιστημονικών δημοσιεύσεων για την εκπαίδευση των αποδήμων.

Το 1912 λειτούργησε το πρώτο ημερήσιο Ελληνικό Σχολείο στη Νέα Υόρκη.

(Πηγή: ana-mpa)






Η έμπνευση
Μέσα στη φουρτουνιασμένη,
του μυαλού, τη θάλασσα
ο ποιητής ρίχνει το αγκίστρι
μήπως τσακώσει ένα δυσεύρετο ψάρι....
Είναι καλά κρυμμένο
στις σκοτεινές γωνιές της
κι ακούει στο όνομα έμπνευση.
Όσο απεγνωσμένα το κυνηγά
τόσο αυτό με τέχνη του ξεφεύγει
κι όταν πια κουρασμένος σταματά
κι αφήνει το μυαλό να ταξιδεύσει
στα απλά πράγματα της ζωής
ξαφνικά αισθάνεται
το ξαφνικό τράβηγμα της πετονιάς.
Αν δεν αρχίσει με προσοχή
να μαζεύει τη μεσινέζα,
εκείνη τη σπάνια στιγμή,
το κακούργο πάλι θα ξεφύγει
αφήνοντάς τον έρημο
και παραπονεμένο…..

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ- 3
Ήταν τέτοια και τόση η επιτυχία της σχολής, που εκ των πραγμάτων μετά τη γενική παραδοχή αναγνωρίστηκε από το επίσημο υπουργείο σαν ανώτατη σχολή. Η αναγνώριση αυτή ήταν η αφορμή να ξεσηκωθούν όλα τα επίσημα κρατικά ιδρύματα, να συνασπιστούν παρά τις προηγούμενες μεταξύ τους διαφορές και να αρχίσουν έναν πόλεμο μέχρι εσχάτων για την ανάκληση της απόφασης, κάτι που στο τέλος το «κατόρθωσαν». Είναι χαρακτηριστικό ότι και το κτήριο που χτίστηκε με τη δωρεά του Γρηγορίου Μαρασλή για τη στέγαση της σχολής δόθηκε από τους κρατικούς ιθύνοντες για άλλη χρήση. Ο θάνατος του αδικημένου Ρουσόπουλου έλυσε τα διλλήματα
Από νωρίς υπήρξαν ανεξάρτητες φωνές αξιόλογων ανθρώπων που έβλεπαν το μονόπλευρο κι ελλιπή προσανατολισμό της παιδείας με τη σχεδόν αγνόηση του κρατικού σχολείου για τις μελλοντικές ασχολίες του νέου, την ομαλή είσοδό του στην επαγγελματική ζωή και τη γενικότερη έγνοια τους για την πρόοδο της κοινωνίας του νέου κράτους. Υπήρξαν άφθονοι σκαπανείς Έλληνες, που αγαπούσαν την πατρίδα τους, άνθρωποι που μ’ επιτυχία σταδιοδρόμησαν στον τόπο τους ή σε ξένες χώρες άπλωσαν το δημιουργικό ταλέντο τους κι ευτύχησαν ν’ αποκτήσουν σεβαστό πλούτο. Αυτό δε μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα της δημιουργικότητας τους και της επίμονης και πολύχρονης εργασίας τους. Κάποιοι αρέσκονται να ερμηνεύουν τη συσσώρευση του πλούτου σε δόλιες τακτικές και πράξεις. Σίγουρα υπάρχουν και τέτοια φαινόμενα, αλλά η εύκολη γενίκευση ίσως υποκρύπτει απόπειρα υποτίμησης των γεγονότων και έτσι εφησυχάζει τη μακαριότητα, σε αγκάλη με την προσωπική τους μετριότητα.
Τέτοιοι, λοιπόν άνθρωποι, έχοντας ίδια γνώση των τάσεων του πολιτισμού και της οικονομικής εξέλιξης προοδευμένων χωρών της Ευρώπης, με εξελιγμένη όσφρηση των μελλοντικών τάσεων, έγκαιρα συνειδητοποιούν την ανάγκη προσανατολισμού της εκπαίδευσης στην Ελλάδα στην προετοιμασία εξειδικευμένων στελεχών σε διάφορα επαγγέλματα για την εξυπηρέτηση των σημερινών αναγκών, αλλά και ως υπόβαθρο για μελλοντική ανάπτυξη της χώρας και πατρίδας τους και το άλμα που πρέπει η πατρίδα μας να τολμήσει.
Για το σκοπό αυτό εν ζωή ή με διαθήκες καταλείπουν στο κράτος σεβαστά για την εποχή ποσά, μέρος ή και το όλον της περιουσίας τους για το άνοιγμα τέτοιων σχολών, αναγκαία προϋπόθεση για τη μελλοντική πρόοδο. Δεν είναι μετρημένοι στα δάκτυλα. Είναι εκατοντάδες επώνυμοι δωρητές αλλά και αφανείς που τ’ όνομά τους χάθηκε άδοξα και άδικα μέσα στην αχλή του χρόνου. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικές περιπτώσεις και τα αντίστοιχα ονόματα
Ο καθηγητής μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Κυπάρισσος Στέφανος μέσα σε μια σειρά από προοδευτικές πρωτοβουλίες ιδρύει το 1892 την Ελληνική Βιοτεχνική Εταιρεία με βασικό στόχο την προώθηση της τεχνικής εκπαιδεύσεως. Πείθει τον Αριστείδη Λιπλάρη να αφήσει σε κληρονομιά την τεράστια περιουσία του σε αυτό το σκοπό. Πράγματι η Διπλάρειος σχολή χτίζεται στην πλατεία θεάτρου και αρχίζει να λειτουργεί το 1916 υπό την εποπτεία της Βιοτεχνικής Εταιρείας και στα χρόνια της λειτουργίας της κρύβει θησαυρούς στον τομέα της.
Ο Δημήτριος Βικέλας και ο Γεώργιος Δροσίνης πρόεδρος και γραμματέας της Εταιρείας Ωφέλιμων Βιβλίων πείθουν τον Κωνσταντίνο Σεβαστόπουλο να χρηματοδοτήσει την ίδρυση εργατικής σχολής στα πλαίσια της ανάγκης για στροφή του σχολείου στην τεχνική εκπαίδευση, Πράγματι στις 2 Νοεμβρίου του 1907 πέθανε ὁ Κων/νος Σεβαστόπουλος και σε εκτέλεση της διαθήκης του ὁ Δημήτριος. Βικέλας ξεκινάει την ανέγερση της Σχολής στους Αμπελόκηπους, με βάση πρότυπο σχέδιο της σχολής Somasco της Γαλλίας. Για την ανέγερση του συνόλου των κτηριακών εγκαταστάσεων της Σχολής καὶ τὸν ἐξοπλισμό της διατέθηκε και ποσὸ 20.000 δρχ. απὸ τον Μαρίνο Κοργιαλένιο. Με την ολοκλήρωση των εργασιών της ἡ Σχολή, εκτός από τις κύριες κτηριακές εγκαταστάσεις, διέθετε πλήρες εργαστήριο, γυμναστήριο μετά λουτρών, οίκημα για τον διευθυντή της Σχολής, σκοπευτήριο για τους μαθητές, καθώς και κήπο για την εξάσκηση τους στην κηπουρική
( Συνεχίζεται )

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ-2
Ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας έχει σαφή οράματα και στο χώρο της παιδείας. Από τα πρώτα μελήματά του ήταν να ιδρύσει γεωργικό σχολείο στην Τίρυνθα, τεχνικό σχολείο στην Αίγινα κ.α. Αλλά δεν πρόλαβε να προχωρήσει τα σχέδιά του. Αυστηρός και ηθικός με οδηγό το προσωπικό του παράδειγμα, υπερβαίνει τις προσωπικές προσδοκίες διαφόρων ομάδων που ήθελαν για ίδιο όφελος να γίνουν μπέηδες και πασάδες στη θέση των προηγούμενων αφεντικών. Ελεύθεροι να λαφυραγωγήσουν τις εκτάσεις και τον πλούτο της χώρας, ως ανταμοιβή για την «προσφορά τους στον αγώνα» Δεν υπήρξε καμιά δυσκολία να βρεθεί η πρόφαση και το εκτελεστικό όργανο για τον αφανισμό του. Μια δολοφονία, που έδειξε το επίπεδο και τις αντοχές ενός λαού που ακόμα δεν έχει σαφή ταυτότητα
Έτσι μας επιβάλλεται εκ των πραγμάτων ένας ξένος ηγέτης, με τις εξουσίες του απόλυτου κι ανεύθυνου άρχοντα. Όταν ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας στέλνει στην Ελλάδα τον δευτερότοκο γιο του Όθωνα η κύρια ιδέα, αλλά συγχρόνως και ψευδαίσθηση, είναι η αναβίωση στους ιερούς αυτούς τόπους του πνεύματος ότι θα δημιουργηθεί ένας νέος χρυσός αιώνας. Λάτρεις οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες με τον αρχαίο πολιτισμό πιστεύουν ότι μπορεί να επαναληφθεί το θαύμα. Σύντομα συνειδητοποιούν την κατάσταση που τώρα υπάρχει δεν αφήνει χώρο για τέτοια προοπτικά, αλλά η εξουσία είναι γλυκιά και επιχειρούν με αυταρχικούς μεθόδους να την διατηρήσουν.
Για πολλά χρόνια η εκπαίδευση στην Ελλάδα περιορίζεται στο σκοπό να μάθει το παιδί να διαβάζει, να κάνει κάποιους στοιχειώδεις λογαριασμούς, με ιδιαίτερη όμως μέριμνα να μάθει τα ιερά κείμενα και μέσω της κατηχήσεως στους αυστηρούς κανόνες της χρηστής συμπεριφοράς. Πρέπει να ψάξεις πολύ να βρεις στην πράξη στοιχεία προετοιμασίας για την έξοδο του νέου στη ζωή και στην βιοπάλη. Όλα τα χρήσιμα θα τ’ αντιμετωπίσει ο ίδιος στη ζωή. Εκεί θα μάθει πως λειτουργεί η αγορά, εκεί στον αντίστοιχο μάστορα θα αρχίσει να μπαίνει στα μυστικά μιας τέχνης.
Το Πανεπιστήμιο που αρχίζει τυπικά να λειτουργεί από το 1837 αργεί αφάνταστα να βγάλει χρήσιμους σε άλλους τομείς πτυχιούχους πέρα από άφθονους δικηγόρους και γιατρούς. Κάποιοι φιλόλογοι, αντίστοιχοι θεολόγοι και ολίγοι μαθηματικοί. Ο πρώτος φυσικός πτυχιούχος εμφανίζεται την όγδοη δεκαετία του 19ου αιώνα, ενώ πτυχιούχος χημικός εμφανίζεται τον 20ο αιώνα. Το ίδιο και χειρότερο ισχύει για τους οικονομολόγους. Αυτές οι ειδικότητες καλύπτονται, όσο αυτό είναι δυνατόν, από την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Μια αξιοσημείωτη τέτοια περίπτωση είναι οι σχολές που άνοιξε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ένας πολυτάλαντος επιστήμονας, ο Όθωνας Ρουσόπουλος με ένα εκλεκτό επιτελείο συνεργατών. Ήταν η « ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΉ ΑΚΑΔΗΜΙΑ». Οι σχολές αυτές αξίζουν ειδικής μνείας για πολλούς και σοβαρούς λόγους. Κατ’ αρχήν ήταν η πιο πρώιμη –απ’ ότι γνωρίζω– προσπάθεια στροφής της κλασσικίζουσας παιδείας της χώρας μας σε πρακτικές, χρήσιμες και απαραίτητες επαγγελματικές σπουδές. Ήταν μια πρωτοπόρα και οραματική πρωτοβουλία του προοδευτικού τμήματος της ανερχόμενης αστικής τάξης, που εμπνεόμενη από την πορεία των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης αποπειράται να προετοιμάσει τα αναγκαία και επιστημονικώς καταρτισμένα στελέχη, που θα ανοίξουν την οδό της εμπορικής, βιομηχανικής, τεχνολογικής και παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας.
Κρινόμενη εκ του αποτελέσματος, αυτή η πολύχρονη προσπάθεια αναδεικνύεται επιτυχής και αποδοτική. Οι πτυχιούχοι αυτής της σχολής στελέχωσαν, ή ακόμα περισσότερο, δημιούργησαν τις πρώτες σύγχρονες για την εποχή τους χημικές βιομηχανίες, τις μονάδες επεξεργασίας και αξιοποίησης γεωργικών προϊόντων με επιστημονικό τρόπο. Στελέχωσαν ακόμα τράπεζες, κοινωφελείς οργανισμούς, που ιδρύονταν αυτή την εποχή στη χώρα, διασκορπίστηκαν σ’ όλες τις γωνιές που δρούσε και μεγαλουργούσε ακόμα ο ελληνισμός, ίδρυσαν παρόμοιες οικονομικές σχολές σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και εκτός αυτής. Εξέδωσαν, σειρά χρήσιμων και πρακτικών βιβλίων σε τομείς όπως η ελαιουργία, η αμπελουργία, η οινοποιία, η μελισσοκομία, η πτηνοτροφία, η σηροτροφία, η γαλακτοκομία, η τυροκομία και όχι μόνο! Βιβλία για το εμπόριο και τις συναλλαγές όπως εμποριολογία, εμπορευματολογία, λογιστική, νομοθεσία τελωνείων, καταστιχογραφία κλπ. Βιβλία για αρώματα, για τη φωτογραφική τέχνη, τις ξένες γλώσσες, την εμπορική αλληλογραφία.
(συνεχίζεται)

Θέματα παιδείας- 1
Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι το ίδιο κατάλληλοι για όλες τις δουλειές, δεν αντιδρούν με την ίδια επιτυχία κάτω απ’ τις ίδιες συνθήκες και δεν ευδοκιμούν σε όλες τις εποχές. Κάποιοι διαθέτουν περισσότερες δεξιότητες κι άλλοι λιγότερες. Όμως επιμένω, με στήριγμα την πολύχρονη παρουσία μου στη ζωή και τη διδασκαλία, ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι έχουν ένα τουλάχιστον ταλέντο σε κάποιον τομέα, διαθέτουν μια κλίση και προδιάθεση προς μια χρήσιμη κατεύθυνση. Όσο νωρίτερα το ανακαλύψουν οι ίδιοι ή το περιβάλλον τους, τόσο καλύτερα γι αυτούς και την κοινωνία.
Εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος της εκπαίδευσης και ειδικότερα των λειτουργών της. Η γενική παιδεία είναι απαραίτητη και πολλαπλώς χρήσιμη, αλλά αν μείνουμε μόνο σε αυτό το επίπεδο από ένα σημείο και πέρα, καταντάει ανιαρή και γιατί όχι, μετασχηματίζεται σε φρένο για την πνευματική ανάπτυξη του νέου παιδιού. Σήμερα οι συνθήκες άλλαξαν δραστικά και το σχολείο έχει χάσει μεγάλο μέρος από την ελκυστικότητά του. Με την τηλεόραση, το διαδίκτυο, τα κοινωνικά μέσα, κάθε νέος βομβαρδίζεται καθημερινά, από χιλιάδες ήχους, μηνύματα και εικόνες. Θέλουμε δε θέλουμε όλα αυτά αφήνουν πάνω του θετικά, αλλά και αρνητικά αποτυπώματα. Και μάλιστα με ρυθμούς που το ανθρώπινο μυαλό δύσκολα προλαβαίνει να αφομοιώσει. Το θέμα είναι μεγάλο και απαιτεί σοβαρή και προσεκτική προσέγγιση.
Ο πιο ασφαλής δρόμος για το σκοπό αυτό είναι να ανατρέξουμε στις απαρχές της δημιουργίας του Ελληνικού κράτους. Πριν ακόμα οι Έλληνες κατακτήσουν την ανεξαρτησία τους χώθηκαν με εντυπωσιακή ορμή στις εμφύλιες διαμάχες, πληγή που τραυμάτισε πολλαπλώς την πορεία του νεοσύστατου κράτους. Το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε εξαρχής με τη στήριξη των ξένων δυνάμεων. Ένα χαρακτηριστικό που σφράγισε διαχρονικά την συμπεριφορά του. Για όσους έχουν - έστω και χοντρική - αντίληψη των ιστορικών συμβάντων θα δουν ότι η πορεία της χώρας καλύπτεται από ανοιχτές ή καλυμμένες επεμβάσεις των ξένων συμμάχων μας, σε όλη την ιστορική μας διαδρομή. Το τραγικό είναι η γνώση ότι αυτές οι επεμβάσεις δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι πάντα έβλαψαν τη χώρα. Εκείνο που σίγουρα μπορούμε να ισχυριστούμε είναι η μόνιμη ανικανότητα της εγχώριας πολιτικής ηγεσίας να ελέγξουν τις καταστάσεις. Από την αρχή εμφανίστηκαν όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του γένους, που μας συνόδευσαν όλα τα επόμενα χρόνια
Εκείνοι που καθόρισαν τις βασικές κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής μας πολιτικής είναι οι τότε υπάρχοντες σπουδαγμένοι λόγιοι Ελληνικής καταγωγής και μια σειρά φιλέλληνες με αγάπη που πήγαζε από τη γνώση για το ένδοξο παρελθόν αυτού του τόπου. Στο αρχικά απελευθερωμένο κομμάτι της χώρας δεν περιλαμβάνονται τα κύρια πνευματικά κέντρα, όπου προϋπήρξαν σχολεία υψηλού επιπέδου. Οι υπάρχουσες υποδομές είναι σε στοιχειώδες επίπεδο. Το κυρίαρχο όραμα είναι η αναβίωση του χαμένου παράδεισου. Στόχος εξαρχής ανέφικτος και μη ωφέλιμος για τις ανάγκες του νέου κράτους, που πρέπει να πλαισιωθεί με στελέχη ικανά να το κινήσουν. Εδώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις αυστηρές δεσμεύσεις που πηγάζουν από την ισχυρή επιρροή της ορθόδοξης Εκκλησίας
(συνεχίζεται)

Μάρτιος 2011

Η Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου ιδρύθηκε με την προκήρυξη 50/17-7-1947 του Στρατιωτικού Διοικητή Δωδεκανήσου. ΄Έπαψε να λειτουργεί, όπως όλες οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες της χώρας, την 1-7-1991 με το ν. 1268(ΦΕΚ 87/Α ) και το Π.Δ. 24/1991(ΦΕΚ 9/Α ). Αποφοίτησαν 2.866 δάσκαλοι.
Το μέγαρο στο οποίο στεγάστηκε η σχολή από την ίδρυσή της έως την οριστική παύση της, οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1920. Η ανέγερση του άρχισε το πρώτο εξάμηνο του 1923 και τελείωσε το δεύτερο εξάμηνο του 1924. Κατά το σχολικό έτος 1925-1926 είχαν ήδη στεγαστεί σ΄αυτό σχολεία. Το κτήριο από κατασκευής του προοριζόταν να στεγάσει σχολές.
Η Ακαδημία στεγαζόταν ανέκαθεν στο δεύτερο όροφο ,ενώ τα Πρότυπα Σχολεία στον πρώτο. Το 1971 η ΠΑΡ συγχωνεύθηκε με την Π. Α. Ηρακλείου με έδρα το Ηράκλειο . Από το 1975 όμως επανιδρύθηκε. Το 1982 ,με το νόμο 1268/ 1982 , η εκπαίδευση των δασκάλων ανατέθηκε στα Πανεπιστήμια και έπαψε να λειτουργεί.
Τα Πρότυπα Σχολεία ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ΠΑΡ. Στα σχολεία αυτά και μόνο σ΄ αυτά έκαναν τις πρακτικές ασκήσεις τους και τις παρακολουθήσεις τους οι σπουδαστές .Στα σχολεία φοίτησαν πολλοί αλλά και καλοί μαθητές. Η εισαγωγή των μαθητών στην Α΄ τάξη γινόταν με κλήρωση. Ο αριθμός ήταν περιορισμένος και οι αιτήσεις περισσότερες από τις θέσεις. Υπήρχε ποσοστό για τα αδέλφια . Υπήρχε ένας Σύλλογος γονέων για όλα τα σχολεία και αργότερα οι σύλλογοι έγιναν τρεις.
Τα σχολεία ήταν στην αρχή ένα εξαθέσιο, ένα τριθέσιο ,ένα μονοθέσιο και το ειδικό. Αργότερα έγιναν και το δεύτερο εξαθέσιο και το τριθέσιο με το μονοθέσιο λειτούργησαν ως ένα σχολείο. Υπήρχε χωριστά για το καθένα Διευθυντής και σύλλογος διδασκόντων.
Οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούσαν στα σχολεία έπρεπε να έχουν μετεκπαίδευση και όταν έπαιρναν οργανική θέση, την διατηρούσαν όσο χρόνο επιθυμούσαν, αντίθετα με το τι γίνεται σήμερα που η οργανική είναι για τρία χρόνια. Η αξιολόγηση γινόταν από τον εκάστοτε Διευθυντή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας . Οι εκπαιδευτικοί δέχονταν στις τάξεις τους, τους σπουδαστές για παρακολούθηση και για διδασκαλία. Παρέμεναν μέσα στην τάξη όταν ο σπουδαστής δίδασκε και στο τέλος τον αξιολογούσαν ,βαθμολογώντας τον .
Υπήρχε συνεργασία μεταξύ Παιδαγωγικής Ακαδημίας και σχολείων. Στην αρχή του χρόνου συνεδρίαζαν από κοινού ,για να οριστούν οι εκπαιδευτικοί που θα έκαναν υποδειγματικές διδασκαλίες . Κάθε εκπαιδευτικός θα δίδασκε κάποια μαθήματα. Την υποδειγματική διδασκαλία παρακολουθούσαν οι Καθηγητές της Σχολής και οι σπουδαστές. Μετά το τέλος της διδασκαλίας γινόταν κριτική και οι σπουδαστές υπέβαλλαν ερωτήματα στο διδάσκοντα .
Στα πλαίσια της συνεργασίας σχολής και σχολείων γίνονταν διαλέξεις από καθηγητές σε γονείς και διάφορες εκδηλώσεις. Στο τέλος της χρονιάς σε κοινή συνεδρίαση γινόταν αξιολόγηση των σπουδαστών .